ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଶ୍ରୀ ବରାହ ପୁରାଣର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ ପାପୀମାନେ ଯେଉଁ ଭୟାନକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି, ତାହାର ଏକ ବିଭୀଷିକାମୟ ବର୍ଣ୍ତନା ମିଳେ। ଏଠାରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଆଲୋକରେ ବୃକ୍ଷମାନେ ଓ ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛନ୍ତି। ସେଠାକୁ ଯେବେ ଦୂତମାନେ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ରୂପେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ତାପରେ ଅନ୍ୟମାନେ ତୀବ୍ର କୁକୁରମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସି, ପାଦ ତଳୁ ଆରମ୍ଭ କରି ମୁଣ୍ଡ ଶିଖର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନଙ୍କୁ ଚବାଇ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ବିରାଟ ଆକୃତିର, ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଓ ଦେହରେ ଭୟଜନକ ଦୃଶ୍ୟ ନେଇଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଦିଆଯାଉଥିବା ବିଭିନ୍ନ ପଦାର୍ଥ ଓ ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଏଠି ଏକ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଲୋହା ତୀରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ନାରୀ, ଯିଏ ଅଗ୍ନିରେ ତାପିତ, ଦୂର୍ବଳ ମନୁଷ୍ୟଟି ଭାଗୁଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି, ଏହିପରି କଥା କହିଥାଏ: "ଅପବିତ୍ର ମନବଳୀ, ତୁମେ ତୁମର ମା'ର ବୋଉ, ମାମାଙ୍କ ବୋଉ, ବାପାଙ୍କ ଭଉଣୀ, ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଛ।" ସେ କହିଥାଏ, "ଲଜ୍ଜା ନଥିବା ଏ ଦୁଷ୍ଟ, ତୁମ ଦୁର୍ଗୁଣରେ ପୀଡିତ ହୋଇ କାହିଁକି ଭାଗୁଛ?" ଏଭଳି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସେ ପୁନଃପୁନଃ ଏହି କଥା ଶୁଣାଏ। ଏପରି ନାରୀମାନେ ହଜାର ହଜାର ଜନ୍ମରେ ପୁନଃପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି। ସେ କହିଥାଏ, "ଅପବିତ୍ର, କେତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରୁଛ ଏବଂ ନିମ୍ନଜାତି ନାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହୋଇ କାହିଁକି ପୁନଃପୁନଃ ଚିତ୍କାର କରୁଛ?" "ଦଶଗୁଣ ଯନ୍ତ୍ରଣା ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ଦେଉଛି, ମୋ ଠାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିବ ନାହିଁ, ତୁମେ କେଉଁଠି ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ମୂଢ଼?" "ଯେଉଁଠି ଯିବୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡିବି ନାହିଁ, ଦୁଷ୍ଟ, ପରସ୍ତ୍ରୀଗାମୀ!" ଗୋପାଳମାନେ ଯେପରି ଛଡ଼ି ଦେଇ ଗାଈମାନେ ଚଲାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ପାପୀକୁ ଏଭଳି ଚାଲାନ୍ତି। ସେ ଅନ୍ୟ ମୃଗ, କୁକୁର ଓ କାଉଁ ଦ୍ୱାରା ଚବାଯାଉଛି। ସେ ଚାରିପାଖରେ ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ଦେଖେ, ଯାହା ଜଣେ ଅଗ୍ନିପ୍ରବଳ ଅରଣ୍ୟ ଦେଖାଏ। ତାପରେ, ଦହିଯାଇ, ପୁଣି ବୃକ୍ଷ ତଳକୁ ଅଶ୍ରୟ ନେଇଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେଠି କେହି କଟାଯାଉଛନ୍ତି, କେହି ଜଳିଯାଉଛନ୍ତି, କେହି ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରକାରର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ହତ ହେଉଛନ୍ତି। ଅସିତାଳବନର ଦ୍ୱାରରେ ବଡ଼ ରଥଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଦଣ୍ଡାଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ କହନ୍ତି, "ଅପବିତ୍ର ଚରିତ୍ରବାନ୍ଧ, ଧର୍ମର ସେତୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା!" ଏଠି ଲୋକମାନେ ନିରନ୍ତର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ମହାଦୁଃଖରେ ପୁନଃପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି। ଏଠି ଲୋହା ଠୁଣ୍ଡା ଚଞ୍ଚୁ ଥିବା ପକ୍ଷୀ, ଅତି ଭୟଙ୍କର ବାଘ ଓ ଅନେକ କ୍ରୁର ପ୍ରାଣୀ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଲୋକମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରୋଶରେ ଆକ୍ରମଣ କରି ଚବାଇ ଦେଉଛନ୍ତି। ଏହି ଅସିତାଳବନରେ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଅନେକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଥିବା ଏହି ସ୍ଥାନରେ କିଛି ଲୋକ ତଳୂଆ ପତ୍ରରେ ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ ହେଉଛନ୍ତି, କିଛି ଶଳାକାରେ ଛିଦ୍ର ହେଉଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ପୋକା, କୀଟ ଓ ଅପବିତ୍ର ମାଂସରେ ଭରିଥିବା ପୋଖରୀ, ତାଳା, ହ୍ରଦ ଓ ନଦୀ ଅଛି। ଏଠି ହଜାର ହଜାର ପାପୀ ଏହି ଦୁଃଖର ମଧ୍ୟରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି। ଅସ୍ଥି ଓ ପାଥରର ବର୍ଷା, ରକ୍ତର ମେଘ ଏଠି ମାନ୍ୟ, ଏଉଁଥିରେ ଲୋକମାନେ ଦୌଡ଼ିବା, ପହଁଜିବା, "ହା ମୁଁ ମରିଗଲି!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଏହି ନାଦ ଓ କ୍ରନ୍ଦନରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଭରିଯାଏ।