ଏହି ବରାହ ପୁରାଣର ଏକ ଅତି ଦିବ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦରିଦ୍ର ପରିବାରରେ, କିଛି ଲୋକ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟପଥରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଚାରିଟି ଜାତିର ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏଠି, ଏହି ଦୃଢ଼ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ସହିତ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧିରେ ବସନ୍ତି, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ରହନ୍ତି। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟଟିର ନାମ 'ସଂସାର ଚକ୍ରର ଯନ୍ତ୍ରଣାର ରୂପର ବର୍ଣ୍ନନା'। ପୁନଃ, ସଂସାର ଚକ୍ରର ଯନ୍ତ୍ରଣାର ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ବିବର୍ଣ୍ନିତ ହେଉଛି: ଏଠି, ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ମାୟାମୟ କଣ୍ଟାରେ ଆବୃତ। କିଛି ଲୋକଙ୍କର ପାଦ, ହାତ, ମୁଣ୍ଡ, ଗଳା ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଉଛି। ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ଉଦାର ଓ ରୂପବାନ, ସେମାନେ ଘରେ ଥିବା ଭଳି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। କିଛି ଲୋକ ସଦା ଢିଁଢିଁ ଜଳ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ଦାନ କରିଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ଏଠି ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୂଜା କରି, ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥାନ୍ତି। ଆଲୋକରେ ବୃକ୍ଷ ଓ ଜଗତ ଦେଖାଯାଏ। ଏଠିକୁ ଯିବା ପରେ, ଦୂତମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଏହାପରେ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଲୋକ, ଭୟଙ୍କର କୁକୁରମାନେ ସହିତ, ପାଦ ଥିଏଁ ଆରମ୍ଭ କରି ମୁଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖାଇ ଦେଉଛନ୍ତି। ଅନ୍ୟ କିଛି ଲୋକ ବିଶାଳ ଆକାରର, ବଡ଼ ଦାନ୍ତ ସହିତ, ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ। ଏଉଁ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଲାଜବାବ ଖାଦ୍ୟ ଦିଆଯାଏ, ତଥାପି ତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ମିଳେ। ଏଠି ଏକ ଲୋହାର ତୀରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ନାରୀ, ଅଗ୍ନିରେ ତାପିତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର, ଏକ ପୁରୁଷକୁ ତାଳି ଦେଇ ଲାଗି ଚାଲିଥାଏ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଏହି ଶବ୍ଦ କହେ: "ତୁମ ମାଁର ବୋନ୍, ତୁମ ମାମାର ପତ୍ନୀ, ତୁମ ବାପାର ବୋନ୍, ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେ—ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଥିଲା।" ସେ ଅଭିଯୋଗ କରେ: "କାହିଁକି ତୁମେ ଦୌଡ଼ୁଛ, ଲଜ୍ଜାହୀନ, ନିଜ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପୀଡିତ?" ଏଭଳି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସେ ଏହା ପୁନଃପୁନଃ ଶୁଣାଇଥାଏ। ହଜାର ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏଭଳି ନାରୀମାନେ ପୁନଃପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି। "କାହିଁକି ତୁମେ ପୁନଃପୁନଃ ଚିତ୍କାର କରୁଛ, ଦୁଃଖୀ, ନିମ୍ନଜାତି ନାରୀମାନଙ୍କର ଅନେକ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡିତ?" "ଦଶଗୁଣା, ଦୁଷ୍ଟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ଟାଣି ନେଉଛି।" "ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ, ଦୁଷ୍ଟ; କେଉଁଠି ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ, ମୂଢ଼?" "ତୁମେ କେଉଁଠି ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ, ଦୁଷ୍ଟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ, ପର-ସ୍ତ୍ରୀଗାମୀ।" ଗୋପାଳମାନେ ଲାଠି ସହିତ ଯେପରି ଗାଁ ଚାଳନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ଦୌଡ଼ାଇଥାନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ଜନ୍ତୁ, କୁକୁର ଓ କାଉ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଶ୍ବାପଦ ତାଙ୍କୁ ଖାଇ ଦେଉଛନ୍ତି। ସେ ଏକ ଦଗ୍ଧ ଅଗ୍ନି ଦେଖିଥାଏ, ଜଙ୍ଗଲର ଦୂର୍ଦ୍ଧ ଅଗ୍ନିର ଭଳି, ଚାରିପାଖରେ ତୀବ୍ର ଶିଖା। ଦଗ୍ଧ ଓ ଜଳି ଯାଇ, ସେମାନେ ପୁନଃ ବୃକ୍ଷ ତଳରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛନ୍ତି। ଏଠି, କିଛି ଲୋକ କଟାଯାଉଛନ୍ତି, କିଛି ଜଳିଯାଉଛନ୍ତି, ଏବଂ କିଛି ସମସ୍ତ ଭାବରେ ମାରାଯାଉଛନ୍ତି। ଅସିତାଳବନାର ଦ୍ୱାରରେ ବଡ଼ ରଥଯୋଧ୍ୟମାନେ ଉଭୟ ହୋଇ ରହନ୍ତି। ସେମାନେ କହନ୍ତି: "ହେ ଦୁଷ୍ଟ ଚାଳର ଅନୁସରୀ, ଧର୍ମର ସେତୁକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା—" ସେମାନେ ସଦା ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ମହା ଦୁଃଖରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି। ଏଠି ଲୋହା ଚୁଅ ଥିବା ପକ୍ଷୀ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ବାଘ ରହିଛନ୍ତି। ଅନେକ ରୁଷ୍ଟ, ହିଂସ୍ର ପ୍ରାଣୀ ଲୋକମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି ଖାଇ ଦେଉଛନ୍ତି। ଅସିତାଳବନାରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଅନେକ ଦୁଃଖରେ ଭରି ରହିଛି। କିଛି ଲୋକ ତଳୱାର ଗଛର ଶାଖାରେ ଅଂଗ ଭଞ୍ଜି ଯାଉଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କିଛି ତୀକ୍ଷ୍ଣ କାଠରେ ଝୁଲି ଯାଉଛନ୍ତି। ଏଠି ପୋଖରୀ, ତାଳ, ହ୍ରଦ ଓ ନଦୀ ମଧ୍ୟ ରହିଛି—ସେମାନେ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ମାଂସ, କୀଟ ଓ ମଳରେ ଭରି ରହିଛି।