ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ପାପୀ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଦୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେମାନେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ ଶୁଷ୍କ ହେଉଛନ୍ତି। ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଅନେକ ଅନ୍ୟ ଅପରାଧୀ ଏବଂ ବହୁତ ଦୂତମାନେ ମଧ୍ୟ ଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ତଳୱାର ଓ ବାଣର ଘାତରେ ପୁନିପୁନି ଆଘାତ ପାଇଁଥିବା ଦେଖାଯାଏ। ଏଠାରେ କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ ଓ ଯାତୁଧାନ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଝୁଲିଛନ୍ତି। ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ବିକଳ ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଗଛର ଶାଖା ଉପରେ ଚଡ଼ିଯାନ୍ତି; ଏଠାରେ ଦାରୁଣ ରାକ୍ଷସମାନେ, ମାଂସ ଭକ୍ଷକ, ନିହତ ହେଉଛନ୍ତି। ଏହି ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକା ଦେହକୁ ସେମାନେ ନିଷ୍ଠୁରତାରେ ଆଘାତ କରନ୍ତି। ଯେପରି ଜଣେ ଚଣ୍ଡାଳ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ମୁର୍ଗା ଭୋଗ କରେ, କିମ୍ବା ଜଣେ ମଣିଷ ଜଙ୍ଗଲରେ ପକ୍ୱ ଆମ୍ବ ଖାଏ, ସେପରି ଏଠି ଦେଖାଯାଏ। ଏହିପରେ, ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶୋଷଣ କରିବା ପରେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଉତ୍ତମ ନଗରରେ ରହିଯାନ୍ତି। ପୁଣି, ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଥିବା ତୀବ୍ର ଗତିଶୀଳ ଜନମାନେ ଆଉଥରେ ଶୋଷିତ ହୁଅନ୍ତି। ତଳେ, ତାହାଠାରେ ପୁଣି, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି—"ହେ ପ୍ରଭୁ, ରକ୍ଷା କର, ମୁକ୍ତି ଦିଅ!"—ଏହିପରି କଥା ଏକ ମଣିଷଙ୍କୁ କହନ୍ତି। କିଛି ଲୋକ ପଥର ଓ ଧୂଳିର ବର୍ଷାରେ ଆଘାତ ପାଇ ଭାଗିଯାନ୍ତି। ପୁଣି ସେଠି, ସେମାନେ ଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ ଭାବେ ପିଟାଯାନ୍ତି। ତାପରେ ଜଳରେ ଭରିଥିବା ଏକ ଘଟ ଓ ପୁଣି ଶୀତଳ ଜଳ ଦିଆଯାଏ। ପରେ, ପାନୀୟ ଜଳର ଆକୃତିରେ ତେଜ ଗରମ ଜଳ ଦିଆଯାଏ। କିଛି ଦୁଃଖିତ ଲୋକ ଏକାଅପରକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଏଠି ପଡ଼ିଯାନ୍ତି। ଖାଦ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବିଶେଷ ଭୋଗ୍ୟ ଓ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଦିଆଯାଏ—ଦହି, ଦୁଧ, ରସ, ଚାଉଳ ଓ ମିଠା ପାଖାଳ; ମଧୁ, ମଦ୍ୟ, ଚମେଲି ଚାଉଳ ଦ୍ରବ୍ୟ; ଗାଈ ଦୁଧର ପାନୀୟ ଓ ସେଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ପାତ୍ର ସଦା ଉପଲବ୍ଧ। ମାଲା, ଧୂପ, ଓ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଗନ୍ଧର ସୁଗନ୍ଧି ଦିଆଯାଏ। ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଆকৰ୍ଷକ ଓ ରୂପସୀ ମହିଳାମାନେ ଅଛନ୍ତି। କେହି ବାଟିରେ ଫଳ ଧରିଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ହାତରେ ପାତ୍ର ଧରିଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦାନ ଦେବାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସେମାନେ ହଜାର ଲୋକଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଯୋଗାଇଥାନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ ଏଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମର୍ଥ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଏ। ଏଠାରେ କଠୋର କଥାକୁହୁଥିବା ଦୂତମାନେ ହସି ହସି ହତ୍ୟା କରନ୍ତି। ପାପମୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିବା, ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଓ ଦାନ ଶୂନ୍ୟ ଏହି ଲୋକମାନେ ସଦା ଦୁଷ୍କର୍ମରେ ଲିପ୍ତ। ଲଜ୍ଜାହୀନ ଗୃହଣୀମାନେ ମନରେ ଚାହାଁଥିବା ଅନୁକୂଳ ଭାବରେ ଦିଆଯାଏ। ଜଳ, କାଠ, ଓ ସହଜରେ ପ୍ରାପ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଯେଉଁଠି ମିଳେ। ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦରିଦ୍ର ପରିବାରରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଖରାପ କାମ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଓ ସଠିକ୍ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଚାରିଟି କୁଳ ମଧ୍ୟରୁ ବିଶେଷ ଭାବରେ ସୁନା ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏଠି, ନିଷ୍ଠାବାନ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀ ସହିତ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଅନେକ ସୁନ୍ଦରୀ ମହିଳାମାନଙ୍କ ସହ ସମୃଦ୍ଧି ଭିତରେ ଏକାଗ୍ରତାରେ ବସିଥାନ୍ତି। ଏହିପରି ଦେବୀୟ ବରାହ ପୁରାଣର ପବିତ୍ର ଗ୍ରନ୍ଥରେ "ସଂସାର ଚକ୍ରର ଯନ୍ତ୍ରଣା ରୂପ ବର୍ଣ୍ଣନା" ନାମକ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ବିବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି, ଯାହା ଏକ ଶତ ନବତି ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟ। ପୁଣି, ସଂସାର ଚକ୍ରର ଯନ୍ତ୍ରଣା ରୂପ ବିବରଣା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ: ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ମାୟାମୟ କାଁଟାରେ ଢାକିଯାଇଛି। ଏଠି କିଛି ଲୋକଙ୍କ ଚାଲିବା ପାଉଁ, ହାତ, ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା କଟାଯାଇଛି। ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଦାନଶୀଳ ଓ ରୂପବାନ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଘରରେ ଯେପରି ଥାନ୍ତି, ଏଠି ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଶୀତଳ ଜଳ ଓ ଖାଦ୍ୟ ସହିତ ସଦା ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଏଭଳି ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ସଂସାର ଚକ୍ରର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ତାହାର ରୂପଗୁଡ଼ିକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।