ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ନିଜ କର୍ମଚାରୀଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ ଯେ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କଥା କହିବା ଯାଉ। ତାପରେ ସେ ଦୂତ ମୋତେ ତୁରନ୍ତ ନେଇଗଲେ ଓ ସମସ୍ତ କଥା ଦେଖାଇଲେ। ମୋତେ ଦେଖି, ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଏବଂ ମୋତେ ଭଲଭାବରେ ବିଚାର କଲେ। ସେ ମୋ ସହିତ କଥା ହୋଇ, ନିଜ ସେବକମାନେ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ କହିଲେ, “ଏହି ସେବକମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଅପରାଜେୟ, ଏବଂ ସଦା ବ୍ରତରେ ଲିନ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋର ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ପିତୃଲୋକକୁ ଯିବେ। ସେ କେବେ ଦୁଃଖ, ତାପ ବା ଶୀତରେ ପୀଡିତ ହେବେ ନାହିଁ।” ଏହିପରି ବର ପାଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କ ଉପଦେଶକୁ ଭାବିଲେ। ସେ ଚାହିଁଲେ ଯେ, ଧର୍ମର ଏଇ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୂତକୁ ଦେଖିପାରିବେ। ତାପରେ ଋଷିପୁତ୍ର କହିଲେ, “ଏଠାରେ ଦୂତମାନେ ଦୃତ ଗତିରେ ଦୌଡ଼ି ଲୋକମାନେକୁ ଧରି ମାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବାନ୍ଧିଦେଉଛନ୍ତି, ଭୟଙ୍କର ତାପରେ ପୋଡ଼ିଦେଉଛନ୍ତି। ବାଁସ ଲାଠି ଓ ଅତି କଠୋର ଆଘାତରେ ମାଡ଼ିଦେଉଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ଲୋକମାନେ ଭୟଙ୍କର ବେଦନାରେ ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଉଦ୍ଧାରକୁ ମିଳୁନାହିଁ। କିଛି ଲୋକ ଆଗୁନିର ଇଂଧନରେ ରାନ୍ଧାଯାଉଛନ୍ତି, ପୋଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି। ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରକୃତିର ଲୋକମାନେ ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ ସେଠାରେ ପଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି। କିଛି ଲୋକ ଯନ୍ତ୍ରରେ ରଖି ତିଳ ଭଳି ଚପି ଦିଆଯାଉଛନ୍ତି। ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ବୈତରଣୀ ନଦୀ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ନିମ୍ନ ଦିଗକୁ ବହୁଥାଏ। ଏଠାରେ ଅନ୍ୟମାନେ କାଠର ଶଳାରେ ଝୁଲାଯାଉଛନ୍ତି, ଦୂତମାନେ ପାଦ ଧରି ଉଠାଇ ନେଉଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ଅତି ଶୀତ ରକ୍ତରେ ସେମାନେ ଝାଗ ଓ କିଚଡ଼ରେ ଢଙ୍ଗା ହୋଇ ପଡ଼ି ରହନ୍ତି। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମାମାନେ ଦୁଃଖରେ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏଠାରେ ଅନେକ ଦୂତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାପୀ ଲୋକମାନେ ରହନ୍ତି। ସେମାନେ ତଳୱାର, ଭାଲା, ବଂଶ ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ଆଘାତ ପାଉଛନ୍ତି। କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ ଓ ଯାତୁଧାନ, ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଝୁଲି ରହନ୍ତି। ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦୃତ ଗତିରେ ଗଛ ଡାଳି ଉପରେ ଚଢ଼ନ୍ତି; ସେଠାରେ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ, ମାଂସ ଭୋଜୀ, ସେମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି। ଏମିତି ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ଚଢ଼ିଥିବା ଦେହକୁ ଆଶୁ ମାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତି। ଯେପରି ଏକ ଚଣ୍ଡାଳ କୁକୁଡ଼ି ଖାଏ, ସମାଜରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ, କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ପୁରୁଷ ପକ୍କା ଆମ୍ବ ଖାଏ, ଏହିପରି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଦେହ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କୁ ଶୋଷି ନେବାପରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ସେଇ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନଗରରେ ରହିଯାନ୍ତି। ତାପରେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଥିବା ଏହି ଦୃତ ଗତିର ଆତ୍ମାମାନେ ପୁନି ଶୋଷିତ ହୁଅନ୍ତି। ତଳେ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନିରୀକ୍ଷଣ କରୁଛନ୍ତି, ତାଳି ଦେଉଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ରକ୍ଷା କର, ମୋତେ ମୁକ୍ତ କର!” ଏଭଳି କଥା କହି ଅନୁରୋଧ କରୁଛନ୍ତି। କିଛି ଲୋକ ପଥର ଓ ଧୂଳିର ବର୍ଷାରେ ଆଘାତ ପାଇ ତୁରନ୍ତ ପଳାଇଯାନ୍ତି। ପୁନି ଦୂତମାନେ ସେମାନେକୁ ଧରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ମାଡ଼ନ୍ତି। ଏଠାରେ ଜଳ ଭରା ମଟକା ଓ ଶୀତଳ ପାଣି ଦିଆଯାଏ, କିନ୍ତୁ ପରେ ପାଣିର ଆକୃତିରେ ତାପସ୍ପର୍ଶୀ ଜଳ ଦିଆଯାଏ। କିଛି ଲୋକ ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଜଡ଼ି ଝରିପଡ଼ନ୍ତି। ଖାଦ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ସ୍ବାଦିଷ୍ଟ ଓ ଖାଇବାଯୋଗ୍ୟ ପଦାର୍ଥ ଦିଆଯାଏ—ଦହି, ଦୁଧ, ରସ, ଚାଉଳ, ମିଠା ପାଖଳ, ମଧୁ, ମଦ, ଓ ଚମେଲି ଚାଉଳ ପାନୀୟ ଦିଆଯାଏ। ଏହିପରି ଭୟଭୀତ ଓ ଦୁଃଖମୟ ପରିସ୍ଥିତି ଦେଖି, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କ ଉପଦେଶ ଓ ଧର୍ମର ମହତ୍ତ୍ୱ ଉପରେ ଚିନ୍ତନ କରି, ମନରେ ଶାନ୍ତି ଓ ଦୃଢ଼ତା ଧାରଣ କଲେ।