ଉଦ୍ଦାଳକଙ୍କ ପୁଅ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ଓ ଧୈର୍ୟ ଦେଖି, ଯମଧର୍ମ ତାଙ୍କୁ ଖୁସି ହେଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟା ଦେଖି, ଯମ କହିଲେ, “ତୁମେ ସତ୍ୟ କଥା କହ; ମୁଁ କଣ କରିବି? ତୁମେ ଯେଉଁ ଦାୟା ଚାହୁଁଛ, ତାହା ଚୟନ କର, ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ଉଦ୍ଦାଳକଙ୍କ ପୁଅ ବିନୟରେ କହିଲେ, “ଯଦି ଆପଣ ଦୟା ଦେବାର ଅଧିକାରୀ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜୀବର ମଙ୍ଗଳରେ ନିୟୋଜିତ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯଥାର୍ଥରେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ଆପଣ ଦୟା ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତେବେ ମୋତେ ସବୁ ଦେଖାନ୍ତୁ, ଆପଣ ଦୟା ଦେବାର ଅଧିକାରୀ ଅଟୁଟ ରହିଛନ୍ତି। ଆପଣ ଯମଧର୍ମ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଦୟା କରି ମୋତେ ତୁମର ଲୋକ ଦେଖାନ୍ତୁ।” ଏପରି ବିନୟରେ ଉଦ୍ଦାଳକଙ୍କ ପୁଅ କହିଲା ପରେ, ଯମଧର୍ମ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରପାଳକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୂଜ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କଥା ଦେଖାଇବାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। ଏହା ପରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଦୂତ ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ଯମଲୋକକୁ ନେଯାଇଲି ଓ ସବୁ ଦେଖିଲି। ମୋତେ ଦେଖି, ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ଉଠି ଯଥାର୍ଥ ଚିନ୍ତନ କରିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ନିଜ ସେବକମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ କହିଲେ, “ଏମାନେ ପତିପରାୟଣ, ଅଟୁଟ, ସଦା ବ୍ରତରେ ଲଗ୍ନ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ପିତୃଲୋକକୁ ଯିବେ। ସେ କଷ୍ଟ, ତାପ, ଶୀତରେ ଅସୁବିଧା ଅନୁଭବ କରିବେ ନାହିଁ।” ଏହି ଭାଗ୍ୟ ମିଳିବା ପରେ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ତଳିଲେ। ସେ ଚାହୁଁଥିବା ପ୍ରକାର, ଧର୍ମର ମୁଖ୍ୟ ସେବକଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ। ଉଦ୍ଦାଳକଙ୍କ ପୁଅ କହିଲେ, “ଏଠାରେ ଦୂତମାନେ ଦୃତ ଗତିରେ ଦୌଡି, ଲୋକଙ୍କୁ ଧରି ଆଘାତ କରନ୍ତି। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୂତମାନେ ବଡ ଶକ୍ତିରେ ବାନ୍ଧନ କରନ୍ତି ଓ ତୀବ୍ର ଶକ୍ତିରେ ଦହନ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ବାଁସର ଛଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ଅଧିକ କଠିନ ଆଘାତରେ ମାରନ୍ତି। ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଉଦ୍ଧାରକ ମିଳେନାହିଁ। କିଛି ଲୋକ ଅଗ୍ନିର ଇନ୍ଧନ ଭଳି ପକାଯାନ୍ତି ଓ ଦହାଯାନ୍ତି। ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରକୃତିର ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଏଠା ଓ ସେଠା ପଡ଼ିଯାନ୍ତି। କିଛି ଲୋକ ଯନ୍ତ୍ରରେ ରଖି ତିଳ ଭଳି ଚେପାଯାନ୍ତି।” “ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ବୈତରଣୀ ନଦୀ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ତାଳ ଦିଆଯାଏ। ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ ପାଦ ଧରି ଶୂଳରେ ବିଧିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏଠାରେ ଅତି ସିତଳ ରକ୍ତରେ ଫେନ ଓ କାଳି ମିଶି ତାଙ୍କୁ ଆବ୍ରୁତ କରି ଦେଇଛି। ସେମାନେ ପାର ହୋଇପାରିନାହିଁ, ଉଠାଯାନ୍ତି, ବିକୃତ ଓ ଅସହାୟ ହୁଅନ୍ତି। ଏଠାରେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ଦୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଶୁଷ୍କ ହୁଅନ୍ତି। ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଲୋକ ଓ ଅନେକ ଦୂତମାନେ ରହିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ତଳୱାର ଓ ବଣ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃପୁନ ଆଘାତ କରନ୍ତି।” “କୁଶ୍ମାଣ୍ଡା ଓ ଯାତୁଧାନମାନେ, ଭୟଙ୍କର ଭଳି ଲଟକି ରହିଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଦୁଃଖିତ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ବୃକ୍ଷର ଶାଖା ଉପରେ ଚଢ଼ିଯାନ୍ତି; ଏଠାରେ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ, ମାଂସ ଭକ୍ଷକ, ହତ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ ଚଢ଼ିଥିବା ଦେହଗୁଡିକୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ନିର୍ବିକାର ଆଘାତ କରନ୍ତି। ଯେପରି ଏକ ଚଣ୍ଡାଳ ଅନ୍ୟମାନେ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା କୁକୁଡ଼ି ଭକ୍ଷଣ କରେ, ଏବଂ ଏକ ପୁରୁଷ ଜଙ୍ଗଲରେ ପକ୍କା ଆମ୍ବ ଫଳ ଭକ୍ଷଣ କରେ, ଏପରି ଏଠାରେ ଦୁଷ୍ଟ ଦେହମାନେ ଭକ୍ଷିତ ହୁଅନ୍ତି।” “ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚୁଷି ନେବା ପରେ, ସେମାନେ ମଧୁର ସହରରେ ରହିଯାନ୍ତି। ତାପରେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଥିବା ଦୃତ ଗତିର ଲୋକମାନେ ପୁନଃ ଚୁଷାଯାନ୍ତି।” ଏପରି ଉଦ୍ଦାଳକଙ୍କ ପୁଅ ଯମଲୋକର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ଉପଦେଶ ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରି, ତପସ୍ୟା ଓ ଧର୍ମର ମହତ୍ତ୍ୱ ଅନୁଭବ କଲେ।