ସେଠାରେ ଏହିପରି ଅନେକ ପୁରୁଷ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଭୂଷଣ ଏବଂ ଶୋଭାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନେ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ପାଦ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଧରଣର ଗହନାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ। କେହି ହାତରେ ବାଣ ଏବଂ ଶୂଳ ଧରିଥିଲେ, କେହି ରଣରେ ଦୁର୍ଗମ ଧନୁଷ ଧରି ସଜାଗ ଥିଲେ। କିଛି ଲୋକ ଦହି ହାତରେ ଧରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ଅନେକେ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ନେଇ ଦାନା ଦେଉଥିଲେ। ଅନେକେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଧୂପ ଧରିଥିଲେ, ଶୁଭ୍ର ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। କେହି ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀ ଚଳିତ ଯାନରେ, କେହି ହଂସ ଚଳିତ ଯାନରେ ବସିଥିଲେ। କିଛି ମୟୂର, କୁଞ୍ଚ, ଏବଂ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ଆକୃତିର ଯାନ ଉପରେ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେହି ଦୀପ୍ତିମାନ, କେହି ମଳିନ, କେହି ଛିନ୍ନ-ବିନ୍ନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଆଉ କେହି ନୂତନ ରେଶମ ଶାଢ଼ୀ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଅନେକଙ୍କର ବିଲାଇ ପରି ଚକ୍ଚକା, କାଚ ପରି ସ୍ପଷ୍ଟ, କଳା ଚର୍ମ ଥିଲା, ଏବଂ କେତେକ ମାନେ କାଳୀ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକ ମହାତ୍ମା ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ପୂର୍ବଗାମୀ ଦୂତ ଅଟେ। ଯେ କୌଣସି ଦୁଃଖିତ ଜନ ବି, ସେମାନଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର ଏବଂ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଭାବେ 'ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ସାଥୀମାନଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣନା' ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ସଂସାର ଚକ୍ରର ଯଥାର୍ଥ ନରକ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ବର୍ଣ୍ଣନା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସେଠାରେ ଯମ ମୋତେ ଏକ ଉନ୍ନତ ବୃଷଭଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ସେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ମୋର ପୂଜା କରିଥିଲେ। ତା’ପରେ, ଖୁସି ହୋଇ, ସେ କହିଲେ: "ସମ୍ମାନ ଆସନ ଉପରେ ବସ।" ଯମଙ୍କ ମୁହଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦାରୁଣ ଥିଲା, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ଥିଲା, ସେ ବାରମ୍ବାର କଥା କହୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଦେଖି ମୋ ମନେ ଭୟ ଏବଂ ଭାବନା ଦେଖିଲି। ସେଇ ସମୟରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କଲି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୋଷ ନାଶ କରେ। ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦେଇଥାଏ ଏବଂ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ କାଳର ପ୍ରଭାବ ଦୂର କରେ। ମୁଁ ସେଠାରେ ଏହି ପାଠ କଲି: "ଏ ଚତୁର୍ବେଦୀ, ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେବତା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମେ କାଳ ଓ କର୍ମର ଜ୍ଞାତା, ସତ୍ୟବାଦୀ, ଦୃଢ ସଂକଳ୍ପ ଧାରଣ କରିଥିବା। ପୂର୍ବ, ବର୍ତ୍ତମାନ, ଭବିଷ୍ୟତ ଜୀବମାନଙ୍କ ଅଧିପତି, କାର୍ମ କରାଇଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଦଣ୍ଡଧାରୀ, ବିକୃତ ଚକ୍ଷୁ, ପାଶ ଧାରଣ କରିଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ଦୁର୍ଗମ, ତେଲ ଆକୃତିର ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନଙ୍କ ପିଣ୍ଡ ଗ୍ରାହକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। କେବେ ଏକ ଚକ୍ଷୁ, କେବେ ଅନେକ ଚକ୍ଷୁ, ଏ କାଳ, ଏ ମୃତ୍ୟୁ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। କେବେ ଶିଶୁ, କେବେ ବୃଦ୍ଧ, କେବେ ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଧାରଣ କର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ହେ ଦେବ, ତୁମେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖାଯାଉଛ, ତୁମ ବିନା କିଛି କାର୍ଯ୍ୟ ସଂପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ। ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ହିଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ; ତୁମୁଁ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ। ଯେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସ୍ୱାମୀଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଦୁଃଖ ପାଇଲେ ବି ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି। ତେଣୁ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଧର୍ମର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଧାରକ।" ଏଭଳି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ପରେ, ବୈଶମ୍ପାୟନ କହିଲେ, ଧର୍ମ ଉଦ୍ଦାଳକ ପୁତ୍ର ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ତା’ପରେ ଯମ କହିଲେ, "ସତ୍ୟ କହ, ତୁମ ପାଇଁ କଣ କରିବି? ତୁମେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କର, ସେଇ ଵର ମାଗ।" ଋଷିପୁତ୍ର କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମେ ଦୟାଳୁ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକାମୀ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମର ଏହି ରାଜ୍ୟକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ। ମୋତେ ସମସ୍ତ କିଛି ଦେଖାଇଦିଅ, ଯଦି ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ଦୟାଶୀଳ। ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ରକ୍ଷକ, ମୋତେ ସେଇ ଦେଖାଇଦିଅ।" ଏଭଳି ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯମ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରପାଳକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ।