ସେମାନେ ପୁରୁଷ ଗୁଣରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ କରୁଥିଲେ। ସେଉଁଠି ଏକ ବିଶେଷ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ତେଜସ୍ବୀ ପ୍ରଭୁ ଥିଲେ, ଯିଏ ବୟସ୍ ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ। ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଗୀତଗାୟକ, ହସନ୍ତା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରୁତ କରୁଥିବା ଅନେକ ସ୍ତ୍ରୀ-ପୁରୁଷ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରର ଚମକରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଅନ୍ୟଏଠି, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଚାଦର ଓ ପୋଷାକରେ ଢାକା ଅସନ ଥିଲା। ସେଉଁଠି ଅନେକ ପୁରୁଷ ଥିଲେ, ଏବଂ ଦୁଃଖର ଭୟଙ୍କର ଭୋଗ ଥିଲା। ଅନେକ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ କାମ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ୟ-ଅନ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର ଚାରିପାଖରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା। ସେଉଁଠି ଭୂତ, ପିଶାଚ ଓ ମାଂସଭୋଜୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। କିଛି ଏକ ହାତ, କିଛି ଦୁଇ, କିଛି ତିନି, ଏବଂ କିଛି ଅନେକ ହାତ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ପୁନି, ସେଉଁଠି କିଛି ପୁରୁଷ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୋଭାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଦ ଶୃଙ୍ଖଳିତ ଥିଲା, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଭୂଷିତ ହେଉଥିଲେ। କିଛି ହସ୍ତରେ ଆଏଡ଼ା ଓ ଶୂଳ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, କିଛି ଧନୁଷ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। କିଛି ହାତରେ ଦଧି ଧରିଥିଲେ, ଅନେକ ଗନ୍ଧଦ୍ରବ୍ୟ ନେଇଥିଲେ। କିଛି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଧୂପ ଧରିଥିଲେ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଅନେକ ଲୋକ ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ହଂସ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପକ୍ଷୀ ଯାନରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ; କିଛି ମୟୂର, କଦଳୀ ଓ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ଯାନରେ ଥିଲେ। କିଛି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କିଛି ମେଳା, କିଛି ଛିଣ୍ଡା ବସ୍ତ୍ର, କିଛି ନୂତନ ପାଟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। କିଛି ମେଉଁ ବିଳାଇ, କାଚ ଓ କଳା ଚର୍ମ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ କାଳୀଙ୍କ ଆକୃତି ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତେ ମହାତ୍ମା ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧି ଭାବେ ସେଉଁଠି ଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖିତ, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଏମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଓ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ମୃତ୍ୟୁ ସଂସାର ଚକ୍ରର ଦୂତମାନଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣନା ସହିତ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଯମ ମୋତେ ସଂସାର ଚକ୍ରର ଯଥାର୍ଥ ଦୁଃଖର ଚିତ୍ର ଦେଖାଇଲେ। ସେଉଁଠି ଏକ ଦଣ୍ଡଧାରୀ ବୃଷଭଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ଯମ ନିୟମାନୁସାରେ ମୋର ପୂଜା କଲେ। ପରେ, ସେ ଖୁସିହୋଇ କହିଲେ: “ମାନ୍ୟ ଅସନରେ ବସ।” ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟାନକ ଓ ସତତ ଭୟଜନକ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଓ ସେ ଆବରୋଧରେ କଥା କହୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଭାବଭଙ୍ଗୀ ଦେଖି ମୋ ମନେ ପୁନିପୁନି ଭାବନା ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଥିଲା। ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୋଷ ନାଶ କରିବା ଏକ ଶ୍ଲୋକ ମୁଁ ପଢ଼ିଥିଲି। ସେହି ଶ୍ଲୋକ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦେଇଥାଏ ଓ କାଳର ପ୍ରଭାବ ଦୂର କରିଥାଏ। ମୁଁ ତାଁଠାରେ ଏହି ଶ୍ଲୋକ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲି: “ପିତୃଦେବତାଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବ, ଚାରିପାଖରେ ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରିଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆପଣ କାଳ ଓ କର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ନିଶ୍ଚିତ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା। ଆପଣ ପୂର୍ବ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, କାର୍ଯ୍ୟ କରାନ୍ତି। ଦଣ୍ଡଧାରୀ, ବିକୃତ ଦୃଷ୍ଟି, ପାଶଧାରୀ—ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ଦୁର୍ଲଭ, ତେଲ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଏକଚକ୍ଷୁ ବା ଅନେକ ଚକ୍ଷୁ ଧାରଣ କରିଥିବା କାଳ, ମୃତ୍ୟୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। କେବେ ଶିଶୁ, କେବେ ବୃଦ୍ଧ, କେବେ ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା ଭଗବନ୍, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଦେବ, ଆପଣ ସାକ୍ଷାତ୍ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ଆପଣ ବିନା କିଛି ସିଦ୍ଧି ହୁଏ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଆପଣଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ; ଆପଣ ବିନା ଅନ୍ୟ କେହି ଦେଖାଯାଉନାହାନ୍ତି।” ଏହିପରି ଭାବେ, ବରାହ ପୁରାଣରେ ‘ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ମୃତ୍ୟୁର ଦୂତମାନଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣନା’ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।