ସେଠାରେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସଦା ଏକାଠି ହୋଇ, ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଓ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତର ସ୍ୱରେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ମନୋହର ରୂପ ଓ ମଧୁର ସ୍ୱର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ରାଜପ୍ରାସାଦର ଉଦ୍ୟାନରେ ଆନନ୍ଦରେ ବିହାର କରୁଥିଲେ, କେତେ ଦିନ ଯେତେ ଇଚ୍ଛା ହେଉ, କିନ୍ତୁ କେବେ ଅଳସି ହେଉନଥିଲେ। କେବେ କେବେ ସେଠାରେ ମଧୁର ସୁଗନ୍ଧ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ରାଜପଥ ଓ ପ୍ରାସାଦର ଦେଉଳ ଭିତରେ ପ୍ରସରି ଯାଉଥିଲା। ଅନ୍ୟଏଠାରେ କିଛି ଅନ୍ୟାନ୍ୟା ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ସହ ହେଲା ହେଲା ହସିକି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମଞ୍ଚରେ ଆଲୋକିତ ହୋଇ ଖେଳୁଥିଲେ। ସେଇ ଆନନ୍ଦର ଅନୁଭୂତି କେବେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିପାରିବ ନାହିଁ, ଅନେକ ଦିନ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ସହରର ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଏଇ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେବା ସହିତ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ବରାହ ପୁରାଣର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ତାପରେ ମୁନିର ପୁତ୍ର କହିଲେ—ସେଠାରେ ଏକ ଦୂର୍ଗ ଚାରିପାଖରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଶତଶଃ ରାଜପ୍ରାସାଦ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଆକାଶ ଖୋଦି ନିଆଯାଇଛି, ଏବଂ ଏହାର ତେଜସ୍ୱୀ ଆଭା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିଲା। ସେଠା ଅନେକ ପ୍ରକାର ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ରେ ଭରିଥିଲା, ଆଗ୍ନିକୁସୁମ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା। ସେଠାରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବା ପାଇଁ ଦ୍ୱାର ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଦ୍ୱାର ଉପକୃତ କର୍ମ କରିଥିବା ମାନବମାନେ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା। ଏଠାରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଏକ କଟୁ ଭୟଙ୍କର ଲୋହା ଦ୍ୱାର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଭୟ ଲାଗୁଥିଲା। ସୂର୍ୟପୁତ୍ର ଏହି ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ପାପୀମାନେ ଓ ହତ୍ୟାକାରୀମାନେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ଆଉ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ୟ ଦ୍ୱାର ଥିଲା, ଯାହାକୁ ଚାରିଦିଗୁଁ ଦେଖିବା ଅସୁବିଧା। ଏହି ଦ୍ୱାରକୁ ଯମ ନିଜେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ପାଇଁ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସଭା ଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ଏହାକୁ ବୈବସ୍ୱତ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। କ୍ରୋଧ ଜିନିଥିବା, ଲୋଭ ଛାଡ଼ିଥିବା, ବିରକ୍ତ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ଲୋକମାନେ ଏହି ସଭାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୁଏ। ଏହି ସଭାରେ ସଦ୍ପୁରୁଷ ଓ ଦୁଷ୍ଟ, ଉଭୟ ପ୍ରକାର ଜୀବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଯେପରି କର୍ମ, ସେପରି ଫଳ ମିଳେ, ଏହି ନିୟମ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ। ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ କଥା ଅନୁଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ସୁଶାସିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ବିଚାର କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ଅତ୍ରି, ରୌଦ୍ରାଳକି, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଆପସ୍ତମ୍ବ, ଶଂଖ, ଲିଖିତ, ଅଙ୍ଗିରା, ଭୃଗୁ ଓ ଯମ ସହ ସମସ୍ତେ ନ୍ୟାୟ ନିମିତ୍ତେ ବିଚାର କରୁଥିଲେ। ଧର୍ମରାଜ ମହାତପସ୍ବୀ, କଣ୍ଠାଭୂଷଣ ଓ ବାହୁଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ତେଜ ଓ ଓଜସ୍ୱୀ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ସେ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ୟ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସାଥିରେ ଦେବତ୍ୱପ୍ରାପ୍ତ ମହାମୁନିମାନେ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱର କଥା କହୁଥିଲେ। ସେମାନେ ବେଦର ଅର୍ଥ ଜାଣିଥିଲେ, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠ ଥିଲେ। ସେମାନେ ନିରୁକ୍ତ, ବିବାଦ ଓ ସାମନ୍ୟ ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ମୁଁ ସେଠାରେ ମୁନିମାନେ ଓ ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଥିଲି। ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ସାଥିରେ ଏକ କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ବଡ଼ ଜହ୍ବା ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ, ବାମହସ୍ତରେ ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିଲେ, ଅତିଶୟ ପ୍ରଶସ୍ତ ଓ ମହାନ୍। ସେ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ନିକଟରୁ ବାରମ୍ବାର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପାଉଥିଲେ। ଏଠି ଅନ୍ୟାନ୍ୟେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ। ଏଠି ଯମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ଏକ ମହିଳା ଥିଲେ, ଯିଏ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଉଙ୍ଗୁନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷିକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ, ଏହିପରି ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହିଛନ୍ତି। ଏଠି ଦେବ, ଅସୁର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେ ମହିଳାଙ୍କ ଅଙ୍ଗରୁ ଦୁଃଖ ଜନିତ ରୋଗର ଉତ୍ପତ୍ତି ହୋଇଥିଲା।