ପୁଅ, ମୁଁ ସତ୍ୟ କହିବାରେ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଧର୍ମର ଉଲ୍ଲଂଘନ କେବେ ମୁଁ ସହିପାରିବି ନାହିଁ। ଯିଏ ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଛି, ଯାହାର ଖ୍ୟାତି ଅଛି, ସେ ସଦା ଧୈର୍ୟଧାରଣ କରେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକୁ ବଶୀଭୂତ କରିଛି। ପୁଅ, ମୁଁ ତୋତେ ଅନୁରୋଧ କରିଛି—ସେଠାକୁ ଯିଅନି, ତୁମେ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ରାଜା ବୈବସ୍ୱତ ସଂଯୋଗରେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ନଶ୍ଟ ହେଇଯିବି—ଦେଖ, ଏହା ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ସେତୁ ଭଙ୍ଗ ହେବ। ଯେଉଁ ସ୍ଥାନକୁ ‘ପୁଦିତ’ ନାମରେ ଯାହାକୁ ନରକ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ଏହା ଦୁଃଖର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଯାହାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ସବୁ କିଛି ନିଷ୍ଫଳ ହେଇଯାଏ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ଏକ ଶୂଦ୍ର ସେବା କଲେ, କିମ୍ବା ଏକ ବୈଶ୍ୟ କୃଷି କଲେ, କିମ୍ବା ଯିଏ ଦୀର୍ଘ କଳ୍ପନାର ତପସ୍ୟା କରେ, କିମ୍ବା ଅତିଶୟ ଦାନ କରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ଲାଭ ହୁଏ, ଏବଂ ପୁଅର ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ପିତାମହ ଉଦ୍ଧାର ପାଆନ୍ତି। ମୁଁ ତୋତେ, ମୋ ବଂଶକୁ ବଢ଼ାଇବା ପୁଅ, କେବେ ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ। ତାପରେ ବୈଶମ୍ପାୟନ କହିଲେ: ସେଇ ପୁଅ, ଯିଏ ଉତ୍ତମ ଧର୍ମଶୀଳ, ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ଦେହରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ପୁଅ କହିଲେ: ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଖିଛି, ଏବେ ମୁଁ ପୁଣି ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁକୁ ମୁଁ ଭୟ କରେ ନାହିଁ। ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସତ୍ୟରେ ଅବିଚଳ ରୁହନ୍ତୁ ଏବଂ ସତ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକିତ ହୁଏ, ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପବନ ବହେ। ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସାଗର ତାଙ୍କର ସୀମା ଚାଲିଯିବାକୁ ଦେଉ ନାହିଁ। ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ ହୁଏ, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ ଏବଂ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ପୂଜିତ ହୁଏ। ସତ୍ୟ ହେଉଛି ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ସାମବେଦର ଆଧାର; ସମସ୍ତ କିଛି ସତ୍ୟରେ ନିର୍ମିତ। ପ୍ରିୟ ପିତା, ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସବୁ କିଛି ଲାଭ ହୁଏ, ଏହି ମୁଁ ଶୁଣିଛି। ଏକଥା ଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଦେବଦେବ ରୁଦ୍ର ବେଦମୂଳକ ଗର୍ଭକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ସେଉଁଠି ନିୟମିତ ହୋଇ ଦୀକ୍ଷା ନେଇଥିଲେ। ପୁରାତନ କାଳରେ, ବିଶ୍ୱର ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଜଗତ୍, ବିରୋଚନଙ୍କ ପୁଅ ପାଟାଳରେ ରହୁଥିଲେ, ସେ ସତ୍ୟକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ବନ୍ଧିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ସତ୍ୟରେ ଅବିଚଳ ରହିଛି, ତଥାପି ବଢ଼ି ନାହିଁ। ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମ ଦେଖାଯିବାକୁ ମିଳେ, ଏବଂ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ ଶୋଭିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏକ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ଓ ସତ୍ୟକୁ ତୁଳାରେ ରଖିଲେ ସମାନ ହୁଏ। ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ ରକ୍ଷା ପାଏ, ଧର୍ମ ଯିଏ ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ସେଉଁଠି ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କରେ। ଏପରି କଥା କହି, ସେ ପୁଅ ଆନନ୍ଦିତ ଏବଂ ଦେହରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ତା ସେ ଋଷିପୁତ୍ର, ମହାତେଜସ୍ବୀ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଏବଂ କପଟଶୂନ୍ୟ ଥିଲେ। ଏହିପରି ଉପଖ୍ୟାନ, ‘ନଚିକେତାଙ୍କର ସଂସାର ଚକ୍ର ଯାତ୍ରା’ ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା, ଯାହା ପବିତ୍ର ବରାହ ପୁରାଣରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ଏବେ ଆସନ୍ତୁ, ନଚିକେତାଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଥା: ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆସନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠି ଭୟଙ୍କର ରାଜା ବସିଥିଲେ। ତାପରେ, ରାଜନ୍, ସେ ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଖୁସିରେ ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲେ। "ସମସ୍ତେ ଦେଖନ୍ତୁ, ମୋ ପୁଅ ଦେବତା ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ପିତୃସ୍ନେହ ଓ ଗୁରୁଭକ୍ତିର ପ୍ରଭାବରେ, ଏହି ଜଗତରେ ମୋତେ ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ମୋ ପରି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ କେହି ନାହିଁ।" "ପୁଅ, ଆଶା କରୁଛି ତୁମେ ଯମଲୋକରେ ବଧ୍ୟ ହେଇନଥିଲ, କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ବାନ୍ଧି ଦେଇନଥିଲ। ଆଶା କରୁଛି ଯମ ଗୃହରେ କୌଣସି ଭୟଙ୍କର ରୋଗ ତୁମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିନଥିଲ। ଏବଂ ଆଶା କରୁଛି ତୁମେ ସେଉଁଠି ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାଂକୁ, ପିତୃପତି ଯମକୁ ଦେଖିଥିଲ।