ଏକ ସମୟର କଥା, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଉଚିତ ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିଷୟରେ ଏକ ପବିତ୍ର ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଉଥିଲା। ଏଠାରେ କହାଯାଇଛି, ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟକୁ କୁକୁର, କୁକୁତ, ଶୁଆ, କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର କାମ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ, ଏବଂ ସବୁପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଥିବା ଲୋକମାନେ ଦେଖିନାହାନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଯିବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଏହି ପ୍ରକାର ପଶୁ ଓ ଲୋକମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦେଖିଥାନ୍ତି, ତେବେ ସେଉଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧକୁ ଆସୁରିକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏକ ସମୟରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତିନିଟି ପଦକ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ପ୍ରକାର ଶ୍ରାଦ୍ଧକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟରେ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ଏଠି, ଯଥାଯଥ ମନ୍ତ୍ର ଓ ବିଧିରେ ପୃଥିବୀରେ ପିତୃମାନେ ଆହ୍ୱାନ କରାଯିବା ଦରକାର। ପିତା, ପିତାମହ ଓ ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଶୀର୍ଷ ନମସ୍କାର କରି, ଦେବୀମାନେ ଓ ହବିଧାରୀମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏଭଳି କରିଲେ ପିତୃମାନେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତିନିଜଣ ପିତୃମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି। ଦେବତା, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ସର୍ପମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପିତୃମାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରୁ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ପଶୁ ଓ ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥାରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମରେ ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ସମୟ ସମୟରେ ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପିତୃମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କ ଉପାର୍ଜିତ ପୁଣ୍ୟକୁ ଅକ୍ଷୟ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି। ଯେଉଁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ପଥ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଲାଭକୁ ଅବଶ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ରହନ୍ତି, ଚତୁର ଓ ଚତୁର୍ଥ ହୋଇ ଦୁଷ୍ଟତା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି, ତଥାପି ଏହି ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଉଦ୍ଧାର ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି, ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଲେ, ଯଦି ସେମାନେ ନରକରେ ମଧ୍ୟ ରହିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି ଓ ସେମାନଙ୍କ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ କଥା ଅନୁସରି ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ କରିଲେ, ଏଠି ଏକ କଳା ବଳି ଦେବା ଉଚିତ, ଯାହା ନରକ ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ନଶ୍ୱନ୍ନ କରେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ଷଠି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହନ୍ତି। ଯଦି ସେଇ ବଳି ନିଜ ଶିଙ୍ଗରେ ମାଟି ଉଠାଏ, ତେବେ ସେ ପିତୃମାନେକୁ ଉଠାଇ ସୋମଲୋକକୁ ନେଇଯାଏ, ଏଉଁଠି ସେମାନେ ଷଠି ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ଷଠି ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାସ କରନ୍ତି। ଏହି ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମ, ପୁଅ ଓ ନାତିମାନଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିଥାଏ। ପିପିଲିକା ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସଜୀବ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଧର୍ମର ଅଂଶ। ଏହିପରି, ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ମୂଳ, ଏଠି ଧର୍ମ ନିମିତ୍ତ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରମାସି ତିଥି କିମ୍ବା ପବିତ୍ର ପର୍ବଦିନରେ ପିତୃମାନେକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। କେବଳ ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ଅଧ୍ୟୟନ, ଉପବାସ, ତୀର୍ଥସ୍ନାନ କିମ୍ବା ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରି ଏହି ଫଳ ମିଳେନାହିଁ। ଏଠି, ପୂର୍ବଜମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ସେଠି ଅବସ୍ଥାନ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ। ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଠାରେ ମୋର ମାୟାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେ ଏହି କଥା ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ଆଉ ଏକ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ କଥାହେବି। ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଦର୍ଭା ତଳେ ଛାଡ଼ି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ଯଦି ମନରେ ଅନୁଚିତ ଭାବ ରହିଥାଏ, ତେବେ ସେଉଁଠି ଖାଦ୍ୟ ଅପଚୟ ହୁଏ ଓ ଖାଇଯିବା ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏନାହିଁ। ଏଭଳି, ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟର ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଉଚିତ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବଜମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ଲୋକମାନେ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି, ଓ ଏହି ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଧାର ହୁଏ।