ଏକ ସମୟର କଥା, ପୃଥିବୀ ଦେବୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ପିତୃମାନେ କିଏ, ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଅଂଶ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି? ଏବଂ ପ୍ରତି ମାସରେ ଯେଉଁ ପିଣ୍ଡ ଦାନ ହୁଏ, ତାହାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କିପରି ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବା ଉଚିତ? ମୁଁ ଏହାର ସତ୍ୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁଛି, ମୋର ଏହି ନେଇ ବହୁତ ଉତ୍ସୁକତା ଅଛି।” ତେବେ, ଭଗବାନ ବରାହ ରୂପେ ପୃଥିବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ବସୁନ୍ଧରା, ତୁମେ ଏହି ଉତ୍ତମ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହାର ଏକେବାରେ ସତ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦେଉଛି। ପିତୃମାନେ—ବାପା, ବଡ଼ବାପା ଏବଂ ପ୍ରବଡ଼ବାପା—ଏମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଅଂଶୀ ହୁଅନ୍ତି। ତାରା, ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ପିତୃପକ୍ଷର ଯୋଗ ଯେତେବେଳେ ଆସେ, ଯେଉଁ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭକ୍ତି ସହିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। କିଛି ଦ୍ୱିଜାତି ବ୍ରହ୍ମୟଜ୍ଞ କରନ୍ତି, କିଛି ଭୂତୟଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ନିଜେ ଜୀବିକା ଚଳାନ୍ତି। ଏବଂ ପିତୃୟଜ୍ଞ—ଏହାର ସତ୍ୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ମୁଁ କହୁଛି, ଶୁଣ। ସମସ୍ତେ ମୋ ମଧ୍ୟରେ ବସୁଛନ୍ତି; ଏହା ସତ୍ୟ। ମୁଁ ଉତ୍ତରାଗ୍ନି ଓ ଦକ୍ଷିଣାଗ୍ନି—ଦୁହିଁ ଅଟୁଟ ଅଂଶ। ମୁଁ ଶୁଧ୍ଧିକାରୀ ଓ ଅଗ୍ନି ରୂପେ ବିଦ୍ୟମାନ। ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ସଦା ପବିତ୍ର, ତାଙ୍କୁ ବୈଶ୍ଵଦେବ ବଳିରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଦେବସ୍ଥାନରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଘରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ନିଜେ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ ବ୍ୟକ୍ତି ସର୍ବୋତ୍ତମ। ସେ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ, ନିୟମରତ, ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କରିଥିବା ଏବଂ ଭଲ ତିଆରି ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରିଥିବା ହେବା ଉଚିତ। ପ୍ରଥମେ ଅଗ୍ନି ଏବଂ ଦେବସ୍ଥାନରେ ବଳି ଦେଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚାରି ଵର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଖାଦ୍ୟ କୁକୁର, କୁକୁଡ଼ି, ଶୁଆ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର କାମ କରୁଥିବା ଲୋକ ଏବଂ ସବୁଠୁ ଖାଉଥିବା ମଣିଷ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଏମାନେ ଦେଖନ୍ତି, ତାହା ଦୈତ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ଏହି ପ୍ରକାର ଶ୍ରାଦ୍ଧ କୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପିତୃକର୍ମରେ ବର୍ଜନ କରନ୍ତି। ପୃଥିବୀରେ ଉଚିତ ମନ୍ତ୍ର ଓ ନିୟମରେ ପିତୃମାନେ ଆହ୍ୱାନ କରିବା ଉଚିତ। ପିତା, ବଡ଼ପିତା, ପ୍ରବଡ଼ପିତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ଦେବୀମାନେ ଓ ବଳି ଧାରୀମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି କରିଲେ ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି—ଏଠାରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତିନିଜଣ ଦେବତା ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି। ଦେବ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ସର୍ପମାନେ—ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କ୍ରିୟାରେ ଅଂଶୀ। ଯେଉଁ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ପିତୃକର୍ମ କରନ୍ତି, ପିତୃମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମଣିଷ ପଶୁ ଓ ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଉଛନ୍ତି। ଗୃହସ୍ଥ ଅଶ୍ରମରେ ଯେଉଁ ଜଣେ ସଦା ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପିତୃମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟକୁ ଅକ୍ଷୟ ବୋଲି ମାନନ୍ତି। ଯେଉଁ ଜଣେ ଶୁଦ୍ଧ, ସାତ୍ତ୍ୱିକ ମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଲାଭ ପାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ, ଧୂର୍ତ୍ତ ଓ ଚତୁର, ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଯୁଗାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି, ଏହି ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି। ପିତୃମାନେ ମାଂସ ନଥିବା ପାନି ତଳାକୁ ପହଞ୍ଚି, ପାନିର ଫୋଟା ଛାଡ଼ନ୍ତି। ଏଭଳି ଭଗବାନ ବରାହ ପୃଥିବୀଙ୍କୁ ପିତୃମାନେ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରମ ଓ ଏହାର ମହତ୍ତ୍ୱ ବିଷୟରେ ସତ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦେଇ ତାଙ୍କର ଜିଜ୍ଞାସା ଶାନ୍ତ କରିଦେଲେ।