ସେଇ ସମୟରେ, ଏକ ଗାଈ ଦାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ପାପ ନାଶ ହୁଏ ବୋଲି କହାଯାଇଛି। ଯଦି କାହାରୋ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ପିଣ୍ଡ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଏ, ସେ ରାକ୍ଷସ ଦେହ ଲାଭ କରିଥାଏ, ଏବଂ ଏହି ଦ୍ୱାରା ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ହେ ମାଧବୀ, ଗାଈ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଧନ ଦାନ କରିବା ଏବଂ ଏହି ସବୁ ଦାନ ସମୁଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଥିବା ଦ୍ୱାରା ମହାପୁଣ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ। ଯିଏ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରେ, ଦ୍ୱିଜାତି ଓ ବେଦାଭ୍ୟାସରେ ନିରତ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରିବେ। ସେ ନିଜେ ଓ ଦାତା ଉଭୟଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି, ଏହିଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଦେବକାର୍ଯ୍ୟ, ଜନ୍ମ, ଜନ୍ମନକ୍ଷତ୍ର, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ଉତ୍ସବ ଦିନରେ, ବେଦପାଠୀ, ବ୍ରତସ୍ନାନ କରିଥିବା, କର୍ମନିଷ୍ଠ, କ୍ଷମାଶୀଳ, ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ, ଅହିଂସାନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଏମିତି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱାରା ଦାନ ଫଳିତ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଦାନଗ୍ରାହୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୂଆଁ କିମ୍ବା ଗଡ଼ିଆ ପରି ଅନୁଚିତ ହୁଏ, ସେ ଦାତାଙ୍କୁ ଅଧୋଗତିକୁ ନେଇଯାଏ। ଏପରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି ପିତୃମାନେ ନିରାଶ ହୁଏ ଏବଂ ତ୍ୱରିତ ନରକକୁ ଗମନ କରନ୍ତି। ଏହିକାରଣରୁ, ହେ ମହାନ, ଅପାତ୍ରକୁ କଦାଚିତ୍ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ମହାପୂଣ୍ୟ ଭୂମି ଅବନ୍ତୀରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଥିଲେ। ସେ ରାଜାଙ୍କ ପୁରୋହିତ ଚନ୍ଦ୍ରଶର୍ମା ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ। ସେଇ ରାଜା ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଗାଈ ଦାନ କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ବିତିଗଲାପରେ, ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ମେଧାତିଥି ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ଯେତେବେଳେ ଆଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ମେଧାତିଥି ଅଶୁଚିତାରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ। ଏହାପରେ ସେ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ ରୀତିରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି, ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ପିଣ୍ଡ ପ୍ରଦାନ କଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଗୋଳକ। ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଏକ ଦୋଷ ହୋଇଥିଲା, ଯାହାର ଫଳରେ ସେଇ ରାଜାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ସଦା ଅତି ଭୋକ ଓ ତିରିଷ୍ଣାରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉଥିଲେ ଏବଂ ପୁନିପୁନି କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିଲେ। ଏଥିପରେ ରାଜା ଦୁଇ-ତିନି ଦଳପତିଙ୍କ ସହିତ ଶିକାର କରିବାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଏହି ଦୁଃଖୀତ ଅବସ୍ଥାରେ କିଏ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ପଚାରିଲେ। ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ କହିଲେ: “ଆମେ ତୁମ ପୂର୍ବଜ, ଏବେ ନରକକୁ ଯିବାକୁ ଯାଉଛୁ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ମେଧାତିଥି ପଚାରିଲେ: “କେଉଁ ଦୋଷରୁ ତୁମେ ଏପରି ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛ?” ପୂର୍ବଜମାନେ କହିଲେ: “ସେଇ ଦୋଷରୁ ଆମେ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ଆସିଛୁ। ବଡ଼ କଷ୍ଟ ଭୋଗି, ପୁନି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ଅବସର ମିଳିଥାଏ। ଅନେକ ଗାଈ ଓ ବହୁ ଦାନ ତୁମେ ଦେଇଛ, କିନ୍ତୁ ଠିକ୍ ଭୋଜନ ମିଳୁନି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରିପାରିବା।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ମେଧାତିଥି ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ସେ କହିଲେ: “କୁଣ୍ଡ ଓ ଗୋଳକ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କର।” ଏହି ଉପଦେଶ ମିଳିବା ସହିତ, ପୁରୋହିତ ଚନ୍ଦ୍ରଶର୍ମା ଗୁଣବାନ, କ୍ଷମାଶୀଳ, ଉତ୍ତମ ବଂଶଜ, ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ଓ ଦୋଷମୁକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କଲେ। ଏହାପରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଯାଇ, ସାବଧାନ ଭାବେ ପିଣ୍ଡ ପ୍ରଦାନ ହେଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ପୋଷିତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେହି ବିନୀତ ପୂର୍ବଜମାନେ ଭଲପାଇଁ କହିଲେ: “ଏବେ ଆମ ପାଇଁ ଏହି ପରମ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କର। ଯେଉଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କୁଣ୍ଡ ଓ ଗୋଳକ ଦୋଷୀଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ତାହା ନିଷ୍ଫଳ ବୋଲି ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି।