ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଯେଉଁମାନେ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଭାଗ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହା ଭୋଜନ କରିବା ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଦେବତା କିପରି ସେଠାରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପ୍ରେମ ଓ ନାରୀ ସ୍ୱଭାବରୁ ହୃଦୟରେ ଉଦ୍ଭବିତ ହୋଇଥିଲା, ଏ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପୃଥିବୀ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ। ତେବେ, ପ୍ରଭୁ ଭଗବାନ ବରାହ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବସୁନ୍ଧରାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ସୁନ୍ଦର ରୂପବତୀ ପୃଥିବୀ, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ସେଠାରେ ତୁମର ପ୍ରଶ୍ନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତମ। ଦେଖ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି କିପରି ଦ୍ୱିଜମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଦେହ ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ଏକ ଉପବାସ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରଭାତ ସନ୍ଧ୍ୟା କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରି ଏବଂ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ ଦେଇ, ପ୍ରକ୍ରିୟାନୁସାରେ ପୂର୍ବବାହିନୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଦରକାର। ଉଦୁମ୍ବର କାଠର ପାତ୍ରରେ ଶାନ୍ତିଜଳ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ଅଗ୍ନିଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ଭାଗ ଅନୁଯାୟୀ ତୃପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ସେହି ସମୟରେ ଗୋଦାନ କରିବା ଅତିପାପ ନାଶକ। ଯଦି ପିତୃ ଭୋଜ୍ୟ ମୃତଦେହର ଗଭରେ ରଖାଯାଏ, ସେ ରାକ୍ଷସ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ଓ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ମାଧବୀ, ଗୋ, ହସ୍ତୀ, ଅଶ୍ୱ ଓ ଧନ ଦାନ କରିବା, ଯାହା ସମୁଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ, ଏବଂ ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜ ଜ୍ଞାନୀ, ସଦା ବେଦାଧ୍ୟୟନରେ ନିରତ ଓ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରନ୍ତି, ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି। ସେ ନିଜେ ଏବଂ ଦାତାକୁ ନିଶ୍ଚୟ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଦେବକାର୍ଯ୍ୟ, ଜନ୍ମ, ଜନ୍ମନକ୍ଷତ୍ର, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ପର୍ବଦିନରେ ଯେଉଁ ବେଦବିଦ୍, ନିୟମିତ ସ୍ନାନ କରି ନିୟମାନୁଷ୍ଠାନରେ ନିରତ, କ୍ଷମାଶୀଳ, ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଓ ଅହିଂସାପରାୟଣ, ସେମାନେ ଦାନ ଗ୍ରହଣ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଏମିତି ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁଆଁ କିମ୍ବା ଗଡ଼ିଆ ପରି ଅନୁପଯୋଗୀ ଅଟକିଥାଏ, ସେ ଦାତାଙ୍କୁ ଅଧୋଗତିକୁ ନେଇଯାଏ। ଏମିତି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି ପିତୃମାନେ ଆଶାହୀନ ହୋଇ ତ୍ୱରିତ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ତେଣୁ, ମହାନ୍ୟ, ଅଯୋଗ୍ୟକୁ କଦାଚିତ୍ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅବନ୍ତି ଦେଶରେ ଜନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଥିଲେ। ସେ ରାଜାଙ୍କ ପୁରୋହିତ ଥିଲେ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚନ୍ଦ୍ରଶର୍ମା। ସେଇ ରାଜା ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଗୋଦାନ କରୁଥିଲେ। ବହୁ ଦିନ ପରେ, ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ମେଧାତିଥି, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ଆସିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦେଖି, ମେଧାତିଥି ଅଶୁଚିତାରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ। ତଥାପି, ସେ ନିୟମାନୁସାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି, ପିଣ୍ଡ ନିବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଦିନ ଗୋଲକ ନାମକ ଜନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଦୋଷରୁ, ତ ସମୟରେ ରାଜାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ନିତ୍ୟ ଭୁଖ ଓ ତିରିଷ୍ଣାରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉଥିଲେ ଏବଂ ବାରମ୍ବାର ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ଏକଦିନ ରାଜା ଦୁଇ-ତିନି ଅନୁଚର ସହିତ ଶିକାର ପାଇଁ ଯାଉଥିଲେ, ଏହି ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା କିଛି ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଦେଖି ପଚାରିଲେ: "ତୁମେ କିଏ, ଏପରି ଦୁଃଖରେ କେମିତି ଏଠି ଆସିଛ?" ସେମାନେ କହିଲେ: "ଆମେ ତାଙ୍କର ନିଜ ପୂର୍ବଜ, ଏବେ ନରକକୁ ଯିବାକୁ ଯାଉଛୁ।" ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ତାପରେ ମେଧାତିଥି ପଚାରିଲେ: "କେଉଁ କର୍ମଦୋଷରୁ ତୁମେ ଏପରି ଅବସ୍ଥାକୁ ଯାଉଛ?" ପୂର୍ବଜମାନେ କହିଲେ: "ସେଇ କର୍ମଦୋଷରୁ ଆମେ ନରକକୁ ଯିବାକୁ ଯାଉଛୁ। ଏଠାରେ ବହୁ ଦୁଃଖ ଭୋଗି, ପୁଣି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାକୁ ପାଉଛୁ। ତୁମେ ଅନେକ ଗୋ ଦାନ, ଅନେକ ଧନ ଦାନ କରିଛ।" ଏଭଳି ପ୍ରଭୁ ବରାହ ଓ ପୃଥିବୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଉତ୍ତର-ପ୍ରଶ୍ନ ଓ ଅବନ୍ତି ରାଜାଙ୍କ ଘଟଣା ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଦାନ, ଏବଂ ଯୋଗ୍ୟତାର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ।