ସେ ବିପ୍ରକୁ ପଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ ଏବଂ ଏକ ଆସନ ଉପରେ ବସାଇଲେ। ଏହା ପରେ ନାରଦ ମୁନି କହିଲେ, “ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଶୋକ କରୁଛ, ସେଠାରେ ଶୋକ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ବୁଝୁନାହାଁ। ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଜୀବିତ କିମ୍ବା ମୃତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଶୋକ କରନ୍ତିନାହିଁ। ତୁମର ଶତ୍ରୁମାନେ ଖୁସି ହେଉଛନ୍ତି, ତଥାପି ସେ ପୁନଃ ଫେରି ଆସୁନାହାଁ। ଦେବ, ଅସୁର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ମାନବ, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ—ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମ ଅଛି, ସେଠି ମୃତ୍ୟୁ ଆସିବା ନିଶ୍ଚିତ। ତୁମ ପୁଅ ସତ୍ୟରେ ମହାନ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧିର ଧାମ ଥିଲେ। ସେ ମୃତ୍ୟୁ ସମୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।” ନାରଦଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ବିପ୍ର ଭୟଭୀତ ହୋଇ, କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ ପୁନଃପୁନଃ ଦୀର୍ଘଶ୍ବାସ ନେଲେ। “ହେ ମହାମୁନି! ହେ ଧର୍ମବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରବୀଣ! ପୁତ୍ରପ୍ରେମ, ସ୍ନେହ କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁତ୍ୱରୁ ମୁଁ ଯାହା କରିଛି, ତାହା କହିବି—ଶୁଣ। ପୁତ୍ର ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆସକ୍ତି ଥିବାରୁ ମୁଁ ଯାହା କରିଛି, ତାହା କରିଛି। ପରେ ମୁଁ ଦର୍ଭା ଶୟନରେ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରିଥିଲି। ଶୋକର ଚାପରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲି। ମୋ ଧୀ, ସ୍ମୃତି ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ ଅନ୍ଧକାରରେ ବିଲୀନ ହୋଇଥିଲା। ମୁଁ ଦେଖୁଛି ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ, ମୁନିଙ୍କ ଭୟାନକ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି; କିନ୍ତୁ ଭୟ କରନାହାଁ, ହେ ବିପ୍ରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ତୁମ ପିତାଙ୍କ ଶରଣ ନିଅ। ଏଠି କୌଣସି ଅଧର୍ମ ନାହିଁ; ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ଧର୍ମ ଅଟୁଟ। କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ ଏବଂ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଶରଣ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଶୀଘ୍ର ତପସ୍ବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଶୁଭ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ କଥା କହି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। “ଏହି ପିତୃକର୍ମ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଧିବଦ୍ଧ ଭାବେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ସ୍ୱୟମ୍ଭୂ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଥମେ ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ହେ ବୁଦ୍ଧିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବିଧି ଏବଂ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ ଏପରି ନିଷ୍ପାଦିତ ହୁଏ। ମୋ ଅନୁଗ୍ରହରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧି ଦେଉଛି। ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଆଦେଶରେ ନିଶ୍ଚୟ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମ ଅଛି, ସେଠି ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ; ଏବଂ ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁ ଅଛି, ସେଠି ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନିଶ୍ଚିତ। ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜସ୍, ତମସ୍—ଏହି ତିନି ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ତମସ୍ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, କୁକର୍ମର ଦୋଷରୁ ସତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିପାରନ୍ତିନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ମୋକ୍ଷ ପଥରେ ଯାଆନ୍ତି। ଯିଏ କ୍ରୁର, ଭୟଭୀତ, ଅଧର୍ମରେ ଆସକ୍ତ, ହିଂସ୍ର ଏବଂ ଲଜ୍ଜାହୀନ, ସେ ତମସ୍ ଗୁଣର ଅଧୀନ। ଏମିତି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ ସେ ବୁଝିପାରେନାହିଁ। ସେ କଥାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମନରେ ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ସବୁବେଳେ ସନ୍ଦେହ କରେ। ଯିଏ ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ସଂଯମୀ, ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ୍, ସେ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣର ଅଧିକାରୀ। ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ତୁମେ ଶୋକରେ ଲୀନ ହେଉନାହାଁ। ଲଜ୍ଜା, ଧୈର୍ୟ, ଧର୍ମ, ସମୃଦ୍ଧି, କୀର୍ତ୍ତି, ସ୍ମୃତି ଏବଂ ବୁଦ୍ଧି—ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଶୋକାକ୍ରାନ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି। ଆସକ୍ତିର ପ୍ରଭାବରେ ମନୁଷ୍ୟ ଅନ୍ୟାୟ ଏବଂ ଅସତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଆସକ୍ତିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ମନକୁ ଧର୍ମରେ ଲଗାଇବା ଉଚିତ। ଏବେ ମୁଁ ଚାରିଟି ବର୍ଣ୍ଣର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବଣ୍ଣନ କରିବି, ଯାହା ସ୍ୱୟମ୍ଭୂ ବ୍ରହ୍ମା କହିଥିଲେ।