ଏଠାରେ, ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ରମରେ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଓ ଗୁରୁଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ, ହାତ ଯୋଡି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ନିଜ ଜନମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଦରକାର। ଏହିପରି, ଦାନ, ମାନ୍ୟ, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ଗୁରୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ପରେ, ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ଭୋଜନ ଶେଷରେ ଯେଉଁ ଜଳବିନ୍ଦୁ ପଡ଼େ, ସେଉଁଠି ବି ଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ। ଯେ କୌଣସି ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହିପରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ବିଧିରେ ପୂଜା କରେ, ସେ ଏହି ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ମୋର ରୂପେ ରୂପିତ ରୌପ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତିର ସ୍ଥାପନା କରିଥାଏ। ଯେପରି ରୌପ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତିରେ କରାଯିବ, ସେପରି ତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ମଧ୍ୟ କରିବା ଦରକାର। କାଠ, ପାଥର, କଂସ୍ୟ, ରୌପ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ସେହି ଫଳ ସମସ୍ତରେ ମିଳେ। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ୨୧ ହଜାର ପରିବାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥାନ୍ତି। ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ, ହେ ପୃଥିବୀ, ତୁମେ ଯେପରି ପଚାରିଲ, ସେପରି ମୁଁ କୁହିଲି। ତେବେ, ପୃଥିବୀ କହିଲେ: “ତୁମେ ସମସ୍ତ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ବ୍ୟାପିତ ଅଛ, ଓ ଶାଳଗ୍ରାମରେ ମଧ୍ୟ ସଦା ବିରାଜିତ। ଘରେ କେତେ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ? ପୂଜାରେ କିଛି ଭିନ୍ନତା ଅଛି କି? ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ବିଷୟରେ ନିୟମ କ’ଣ?” ତା’ପରେ କହାଗଲା: ଘରେ ଦୁଇଟି ଲିଙ୍ଗ କିମ୍ବା ତିନିଟି ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳାକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦ୍ୱାରକାର ଦୁଇଟି ଚକ୍ର କିମ୍ବା ଦୁଇଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏକ ଯୁଗଳ ଶାଳଗ୍ରାମ ପୂଜିତ ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଦୁଇଟି ଏକାଠି ରଖି ପୂଜିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଘରେ ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ କିମ୍ବା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ମୂର୍ତ୍ତି କେବେ ବି ପୂଜିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ଭଙ୍ଗିଯାଏ କିନ୍ତୁ ଚକ୍ର ଅଖଣ୍ଡ ରହିଥାଏ, ତାହା ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ଅଟୁଟ ଥାଏ। ଏହିପରି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ଦୁଇ ଭାଗ ହେଲେ ବି ଶୁଭ ରହେ। ଏହି ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳାର ବାରଟି ପ୍ରକାର ଅଛି। ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମଳ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱାଦଶ କୋଟି ଲିଙ୍ଗ ପୂଜିଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ଶତ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳାକୁ ଭକ୍ତି ସହ ପୂଜିଲେ ସେଇ ଫଳ ମିଳେ। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ସମସ୍ତ ଜାତିର ଲୋକେ ପୂଜିପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ନିମ୍ନଜାତିର ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ଅବିବେକ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ଶୂଦ୍ର କିମ୍ବା ଜନାନୀ ଏହାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଥାନ୍ତି, ତଥାପି ଯଦି ଭକ୍ତି ଅଛି, ସେମାନେ ଶାଳଗ୍ରାମ ପାଦୋଦକ ପାନ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ସଦା ପବିତ୍ରତା ଆସେ। ଏହା ସହ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଯଦି ଥାଏ, ତେବେ ତାହାର ମହିମା ଅସୀମ ହୁଏ। ହେ ପୃଥିବୀ, ଯଦି ସାଗରକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଦାତାକୁ ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ତେବେ ଏହି ପୂଜାର ଫଳ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି କହିବାଠାରୁ ବଡ଼। ଏହି ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନାର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ତୁମକୁ କୁହିଦେଲି, ଏବଂ ପୂଜାର ଆରମ୍ଭ ରୀତି ବି କୁହିଲି। ଏଠାରେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ‘ରୌପ୍ୟ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନାର ସଂଖ୍ୟା ଓ ବିବରଣୀ’ ଏଉଁ ନାମରେ ଶେଷ ହେଲା। ଏପରେ, ନାରାୟଣଙ୍କଠାରୁ ଏପରି ଶୁଣି, ପୃଥିବୀ ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ସେ କହିଲେ: “ମୁଁ ଏକ ଉତ୍ତମ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ; ତୁମେ ଏହା କହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ପିତୃୟଜ୍ଞର ମହିମା କ’ଣ? ଏହା କେମିତି କରାଯିବ ଓ କେତେ ଫଳ ମିଳେ?” ଏପରି ପୃଥିବୀ ଯେପରି ପଚାରିଛନ୍ତି, ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତମ ପ୍ରଶ୍ନ। କିନ୍ତୁ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଏଉଁ ଭାରରେ ଦବାଯାଇଛ; ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦେବି। ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ କିଛି ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାଙ୍କାଯାଇଥିଲା, କୌଣସି ଆଲୋକ ନଥିଲା, ମୁଁ ଏକା ନାଗଶଯ୍ୟା ଉପରେ ଶୋଇ ଥିଲି, ଏବଂ ମୋର ମୁହଁ ଅନ୍ୟପଟେ ଥିଲା।