ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଭଗବାନ୍ ବରାହ ଦେବୀଙ୍କୁ ଏହି ପୂଜା ବିଧି ବିଷୟରେ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ— ଋଗ୍ବେଦ, ଯଜୁର୍ବେଦ, ସାମବେଦ, ଅଥର୍ବବେଦ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସହାୟକ ବେଦଗୁଡିକୁ ପ୍ରଣାମ କରି, 'ବଂଶକୁ ନମସ୍କାର' ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ, ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ଉଚିତ କ୍ରମରେ ପ୍ରାପଣା ଦାନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ପ୍ରାପଣକ ଦାନ କରି ସେଠାରେ ପାନୀୟ ଜଳ ଦେଇବା ଉଚିତ। ଏହି ପୂଜା କ୍ରମରେ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ, ବ୍ରହ୍ମ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସମସ୍ତ ଗ୍ରହ, ନଦୀ ଏବଂ ସମୁଦ୍ରମାନେ ସମ୍ମିଳିତ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ପବିତ୍ର ଧାଗା ପରିଧାନ କରି, 'ଦୀର୍ଘତା, ସଂଯମ, ଇଚ୍ଛା-ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ବାମ, ଓଁ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର' ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ପ୍ରଣାମ ଓ ସ୍ତୁତି କରିବା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ଭକ୍ତମାନେ ଆଦର ପାଇବେ। ଏହା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପୂଜିତ ହେବେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଛେନାପାୟସ ଓ ଏହା ସଦୃଶ ଖାଦ୍ୟ ଦିଆଯିବ। ତାପରେ, ମୋତେ ଛିଟିକା ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୂଜିତ ହେଉଛି। ଏହି ପୂଜା କ୍ରମରେ ଅଙ୍ଗୁଠି, ବସ୍ତ୍ର, ଦାନ, ଆଦର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୂଜିତ ହୁଏ, ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ। ଯଦି କେହି ଏହିପରି ପୂଜା କ୍ରମ କରେନି, ତେବେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି, ଏହା ସତ୍ୟ କଥା। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ଏହି ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ସେ ମୋ ଲୋକରେ ହଜାର-ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଥାଏ। ଏହି ପୂଜା କ୍ରମରେ ତାଙ୍କର ପିତୃପକ୍ଷ ଓ ମାତୃପକ୍ଷ ଉଭୟ ବଂଶ ମୋକ୍ଷ ପାଇଥାଏ। ଏବେ ମୁଁ ଚାନ୍ଦୀରେ ମୋ ସ୍ଥାପନ ବିଷୟରେ କହିବି। ଏଭଳି ଭାବରେ ବରାହ ପୁରାଣର ଏକ ଶ୍ରୀମୟ ଅଧ୍ୟାୟ, ଅର୍ଥାତ୍ 'କଂସ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନ ବିଧି' ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହୁଏ। ପରେ, ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ— ଯେଉଁ ମୂର୍ତ୍ତି ଅତି ଭଲ ଭାବରେ ଯୋଡାଯାଇଛି, ଦୋଷରହିତ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୂଭ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି, ଯାହା ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମୃଦୁ ଏବଂ ଦୋଷହୀନ, ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ— ଏପରି ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି, ମୋର ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ ଭକ୍ତି ସହିତ ଘରକୁ ଆଣିବା ଉଚିତ। ଘରକୁ ନେଇଯିବା ସମୟରେ ଶୁଭ ଷ୍ଟୁତି ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ନେଇଯିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ମନ୍ତ୍ର ହେଉଛି— 'ଓଁ। ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଯିଏ ସକଳ ଉପଚାର, ପୂଜା ଓ ସମ୍ମାନ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଗୁଣ ଥାଏ, ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ସମୟରେ ବଳିପତି ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମୋର ବିଧି ହେଉଛି ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର।' 'ମଣ୍ଡ' ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ 'ଯିଏ ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ, ଶେଷର ଆକାର' ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଭଲ ଭାବରେ ସ୍ନାନ କରି ଓ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ, ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ରଖିବା ଉଚିତ। ଯେତେବେଳେ ମିଳନ ନକ୍ଷତ୍ର ଓ କର୍କଟ ଲଗ୍ନ ଥାଏ, ସେତେବେଳେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବକ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଦରକାର। ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ସମସ୍ତ ଔଷଧୀ ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ଆମ୍ବ ଶାଖା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭାୟିତ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଗୁରୁଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ ଏହାକୁ ମଧୁର, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଶୀତଳ ରଖିବା ଉଚିତ। ଏଠିରେ ମନ୍ତ୍ର ହେଉଛି— 'ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକର ଏକମାତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତଙ୍କ ନିରୀକ୍ଷକ, ଯାହାର ଆକାର ସମସ୍ତ ଆକାରର ଆକାର।' 'ଅନନ୍ତକୁ ନମସ୍କାର' ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଶୁଭ ଦିଗ ଥିଲେ, ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଘର ଦ୍ୱାରରେ ଆଣିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ମୋର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ଥାପନ କରି, ଅଭିଷେକ କରି ଏହାକୁ ଉଚିତ ସ୍ଥାନରେ ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏଠିରେ ମନ୍ତ୍ର— 'ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନଦୀ, ସମୁଦ୍ରରୁ ଏହି ଜଳ ନିଆଯାଇଛି।' ଏହି ଭାବରେ ବିଧିପୂର୍ବକ ସ୍ନାନ କରାଇ ଘରକୁ ନେଇଯିବା ଉଚିତ। ଏଠିରେ ମନ୍ତ୍ର— 'ଯିଏ ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାତ, ବେଦଜ୍ଞମାନେ ଯାହାକୁ ପୂଜନ୍ତି, ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ଯଜ୍ଞ, ଯିଏ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଦେଇଥାଏ।' ଧନ, ଚାନ୍ଦୀ, ସୁନା ଦ୍ୱାରା 'ଅନନ୍ତକୁ ନମସ୍କାର' କହି, ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖିତ ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କରି, ମୋତେ ନୀଳବସ୍ତ୍ର ଓ ପ୍ରିୟ ଅଳଙ୍କାର ଦେବା ଉଚିତ। 'ନାରାୟଣକୁ ନମସ୍କାର' କହି, ଆତ୍ମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଅଭିଲାଷା ପ୍ରକାଶ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠିରେ ମନ୍ତ୍ର— 'ତୁମେ ନିଜେ, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶଂଖ ଓ ଯସ୍ମିନ୍ ଫୁଲର ରଙ୍ଗର ସମାନ।' ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରିତ ଚିତ୍ତରେ, ଆକାର, ସୁନ୍ଦର ଆକାର, ଅନନ୍ତ, ଅମୃତ, ସଂହାରକ, କାରଣ, ସହଜ ଲାଭ୍ୟ, କଠିନ ଲାଭ୍ୟ, ଉତ୍ତମ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ— ଏଭଳି ମନ୍ତ୍ର ଚିନ୍ତନ କରି, ପ୍ରାପଣା ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠିରେ ମନ୍ତ୍ର— 'ନାରାୟଣକୁ ନମସ୍କାର' ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ହେ ଅନନ୍ତ, ହେ ପରମ ପୁରୁଷ, ଏହି ପ୍ରାପଣା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ' ଏଭଳି ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ଲୋକର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ପାଠ କରିବା ଉଚିତ। ରାତି, ଦୁଇ ଦିନାନ୍ଧ୍ୟା, ତାରା, ଗ୍ରହ ଓ ଦିଗ୍ଗୁଡିକୁ ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବକ ସ୍ମରଣ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଅଚଳ, ଚଳ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଚଳ, ଆକାଶ ଚାରିଥିବା, ତ୍ୱରିତ, ପଦ୍ମ ସମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଉଦିତ— ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଏଠିରେ ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ନିଜ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ସେମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହେବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଭାବରେ, ଭଗବାନ୍ ବରାହ ଦେବୀଙ୍କୁ ପବିତ୍ର ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ବିଧି ଶିଖାଇଲେ, ଯାହା ନିଷ୍ଠା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ କରାଗଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ମଙ୍ଗଳ, ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କର ମୋକ୍ଷ ଏବଂ ଆତ୍ମାର ଶାନ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ ହୁଏ।