ଏହି ଘଟଣାରେ, ଯେତେବେଳେ ଋଷିଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ, ଦୋଷରହିତ ଅଙ୍ଗବତୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଅତି ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ନାରୀଙ୍କୁ ନେଇ ଆସିଲେ। ସେ ନାରୀ ସଦା ମଦ୍ୟପାନ ଓ ମାଂସ ଭୋଜନରେ ଆସକ୍ତ ଥିଲେ, ଏହି ଦିନରେ ସେ ଏକା ଥିଲେ। ସେଉଁଠି ସେ ଦାସୀମାନେ ହାତ ଧରି ତାଙ୍କୁ ଋଷିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନେଇ ଆସିଥିଲେ। ତାପରେ ଋଷି ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତି ପାଇଁ କ୍ରିୟା ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ। ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ଜଳ ଅର୍ପଣ କରିବା ଯେଉଁଥିରୁ ପରମ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ, ସେ କ୍ରିୟା କୌଣସି ହୋଇନଥିଲା। ତେଣୁ ସେ ଭୟଭିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ମୋର ପୂର୍ବଜମାନେ କିଏ ତାହା ଜାଣେ ନାହିଁ, ଏବଂ କୌଣସି କ୍ରିୟା କିପରି କରିବି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ।” ଏହି ସମୟରେ ମଥୁରାଧୀଶଙ୍କ ରାଣୀ, ରାଜା ଏବଂ ମହାନଗରବାସୀ ସମେତ, ସେଇ ତୀର୍ଥକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରିୟା ପାଇଁ ଋଷିଙ୍କ ସହ ଆସିଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ନାରୀଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଅଚେତନ ଥିଲେ। ତେବେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଋଷି କହିଲେ, “ଏଠାରେ ପୂର୍ବ ଉଲ୍ଲେଖିତ ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ ଜଳ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।” ତାପରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରିୟା ଚାନ୍ଦି, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା କରାଯିବା ଲାଗିଲା। ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଖୁସିରେ ମୋତେ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଶୁଭ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲି। ରାଜାଙ୍କ ଧନ୍ୟ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଏହି କଥା ଶୁଣି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏହି କ୍ରିୟା ପରେ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରିୟାର ଫଳରେ, ସେ ଜଣେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଭାବରେ ଦେଖାଦେଲେ, ଯେପରି ଅନ୍ତିମ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ଦେବତା। ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ, ନଦୀ, ପର୍ବତ ଓ ସରୋବର ମଧ୍ୟରେ, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ମୁକ୍ତି ଦେବା ଏପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନ ନାହିଁ। ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷ ପ୍ରଥମ ତିଥିରେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଆସି, ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଲେ, ପିତୃଲୋକ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପାତାଳ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଏ। ଯେତେବେଳେ ଉନ୍ମୁକ୍ତ କନ୍ୟା ସୂର୍ୟକୁ ଯାଇଥାଏ, ଯିଏ ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତୃପ୍ତ ହୁଏଁ ଓ ସଦା ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏଁ। ଏହି ସମସ୍ତ କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ଆପଣମାନେ ଦେଖିଛନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ ଋଷି, ରାଜା ଓ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଏହି ଶବ୍ଦ କହି, ସେମାନେ ଦେବମାନେ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଆରୋହଣ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁଚରମାନେ ସହ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ମହିମା ଦେଖି, ପ୍ରଧାନ ଋଷିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ହେ ଧନ୍ୟମୟ, ଏହି ମଥୁରାର ମହିମା ତୁମକୁ କୁହିଦିଆଯାଇଛି। ଯିଏ ଏହି କଥାକୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ପାଠ କରେ, ସେ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ପାଏ। ଏହି କଥାକୁ ଅନିୟମୀ, ଅଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ କିମ୍ବା ଯିଏ ଭଲ ଭାବେ ଶୁଣେ ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କୁ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସ୍ଥାନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧର୍ମମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଉତ୍ତମ ଧର୍ମ। ଏହି କଥା ସଦା ଧାର୍ମିକ ଭକ୍ତମାନେଙ୍କୁ କୁହିବା ଉଚିତ୍। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ପୃଥିବୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ତାପରେ ଖୁସି ହୋଇ ଦେବୀ ପ୍ରତିମା ପ୍ରତିଷ୍ଠା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଏହାପରେ, ଦିବ୍ୟ ବରାହ ପୁରାଣର ଏକଶ ଏକାଶି ଅଧ୍ୟାୟ ‘ମଥୁରା ମହିମା ଵର୍ଣ୍ଣନ’ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏବେ ମଧୁକ କାଠର ମୂର୍ତ୍ତି ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଓ ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ ବିଷୟରେ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପୃଥିବୀ ନିଜ ବ୍ରତରେ ଅଡିଗ ରହି, ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ବସୁଧରା କହିଲେ, “ଆହା, ଏହି କ୍ଷେତ୍ରର ଶକ୍ତି ଯେପରି ଆପଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ!” ଏହି ଶୁଣି, ଦିବ୍ୟତାର ସାର ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି। ମୋର ପ୍ରୀତି ପାଇଁ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଆପଣ ସମସ୍ତ କଥା କହିବା ଉଚିତ। ଆପଣ କିପରି ତାମ୍ର, କଂସ୍ୟ, ଚାନ୍ଦିରେ ନିବାସ କରନ୍ତି? ହେ ମାଧବ, ଏକ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଆସିଲେ ଆପଣ କିପରି ଅବସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି? ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଦେବାଳୟ ଦେଖଣା ଦିଗରେ, ଦେଉଳ ଦେଉଳ ପାଖରେ କିପରି ଅବସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି? ପୃଥିବୀଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ଆଦିବରାହ କହିଲେ, “ହେ ବସୁଧରା, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରତିମା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଦରକାର, ତାହା ଏଠିକୁ ଆଣିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତିମାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଲକ୍ଷଣ ଅନୁଯାୟୀ ତିଆରି କରିବା ଦରକାର।