ସେହି ଶୁଣି, ମୋତେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଯେ କିଛି କରିବା ଦରକାର, ସେ ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ମୋତେ କହ, କିପରି ଏହା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି କାମ ସଫଳ ହେବ; ଏବଂ ତୁମର ରାଣୀ, ଯାହାର ମୁହଁ ଅତି ଶୋଭାମୟ, ସେଠାକୁ ଆଣ। ତାଙ୍କର ଦାସୀ, ଶୋଭାମୟ କଟି ଧାରଣ କରିଥିବା ପ୍ରଭାବତୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ଏପରେ ରାଣୀ ତାଙ୍କର ଦାସୀ ସହ ସଦା ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ବାହାରି ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ବସାଇବା ପରେ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନମ୍ର ମୁହଁ ଥିବା ରାଣୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଏହି ଜଗତରେ ଯେତେ ପୂର୍ବଜ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ତାରିତ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବୃଦ୍ଧ ମାନ୍ୟ ଥିଲେ, ଯିଏ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉପରିବା ଯାଇଥିଲେ। ସେ ବିନା ଆଶା ଏବଂ ବିଦାୟ ଚାହିଁ, ଆଉଥରେ ଅଶୁଚି ନରକକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ମୋ ନିଜ କର୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ ମୋତେ ଅର୍ପିତ ହେଲା। ଏବଂ ତୁମର ଦାସୀର ଦାସୀ ସେ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ବୋଲି କହାଯାଇଛି।" ଏହା ଶୁଣି, ଦୋଷରହିତ ଅଙ୍ଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା ମହିଳା ତାଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଆଣିବାକୁ ଗଲେ। ସେ, ସଦା ମଦ୍ୟପାନ ଓ ମାଂସ ଭୋଜନରେ ଲିନ ଥିଲେ, ଏହି ଦିନ ଏକା ଥିଲେ। ସେ ଋଷିଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଣିଦିଆଗଲେ, ଦାସମାନେ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି ଆଣିଲେ। ତାପରେ ଋଷି ନିଶ୍ଚିତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ କ୍ରିୟା ବିଷୟରେ କହିଲେ। ପୂର୍ବକଥିତ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସାରେ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ଜଳ ଅର୍ପଣ କରିବା, ଯାହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ସେ କ୍ରିୟା କରାଯାଇନଥିଲା। ମୁଁ ମୋର ପୂର୍ବଜମାନେ କିଏ ଜାଣିନି, ଏବଂ କ୍ରିୟା କିପରି କରିବା ଯାଏ, ମୁଁ ଜାଣିନି, ହେ ପ୍ରଭୁ। ମଥୁରାର ନାଥଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ରାଜା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାଗରିକମାନେ ସହିତ, ଋଷିଙ୍କ ସହ ଏହି ପୂନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଣିଲେ। ସେଠାରେ, ସେ ଜୀବକୁ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ସନ୍ତାନ ଅଚେତନ ଥିଲେ। ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, "ପୂର୍ବ ଉଲ୍ଲେଖିତ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସାରେ ଏଠାରେ ଜଳ ଅର୍ପଣ କରିବାକୁ ଦିଅ।" ତାପରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରିୟା ଚାନ୍ଦି, ବସ୍ତ୍ର, ଏବଂ ଉଙ୍ଗ୍ଗନ୍ତ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଲା। ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ରହି, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା ମୋତେ ଦେଖିଲେ। ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପତ୍ନୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପରେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ବାତ୍ୟା ବାଥ ଉପରେ ଅତି ଶୋଭାମୟ ଦେଖାଗଲେ। ପୂନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ, ପାହାଡ଼ ଓ ହ୍ରଦ—ଏହି ସମସ୍ତ ଅଛି। ପୂର୍ବରୁ କେହି ଏପରି ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ନାହିଁ, ଆଗକୁ ମଧ୍ୟ ହେବା ନାହିଁ। ଶୁକ୍ଳ ପ୍ରଥମାର ଶେଷ ଦିନରେ, ଅତି ଉତ୍ସାହରେ ପୂନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚି, ପିତୃପୁରୀ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ନରକକୁ ଶୂନ୍ୟ କରିଦେଲେ। ଯେତେବେଳେ କନ୍ୟା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ, ଯେ କେହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରିୟା କରିଥାଏ, ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅଁ ଏବଂ ସଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ପାଉ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଦୃଶ୍ୟ ତୁମେ ଦେଖିଛ। ଏହିପରି ଶବ୍ଦ ରାଜା, ଋଷି ଓ ଜନମାନେଠାରେ କହି, ସେମାନେ ଦେବମାନେ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଗଲେ। ତାପରେ ସେହି ବୀର ରାଜା ଏବଂ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ, ପୂନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଖି, ପ୍ରମୁଖ ଋଷିଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କଲେ। ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏହି ମଥୁରାର ମହତ୍ତ୍ୱ ତୁମେ ଶୁଣିଛ। ଯେ କିଏ ଏହି କଥାକୁ ଭକ୍ତିସହ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପଢ଼େ, ସେହି ଅନ୍ୟ ଅନୁଶ୍ରୁତି ନଥିବା, ନିୟମ ନ ରଖିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପୂନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧର୍ମମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଉତ୍ତମ। ଏହା ସଦା ଧାର୍ମିକ ଭକ୍ତମାନେଠାରେ କହିବା ଉଚିତ୍; ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ପୃଥିବୀ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ପ୍ରସନ୍ନ ଦେବୀ ପ୍ରତିମା ପ୍ରତିଷ୍ଠା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।