ଏହି କଥାରେ, କେତେକ ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଦାନ ଦେଇଥିବା ଫଳକୁ ଚୋରି କରିବା କିମ୍ବା ତାହାରେ ଗୋଡ଼ା ହୋଲ କରି ଭୋଗ କରାଯାଏ । ଏମାନେ ଯେଉଁମାନେ ମୌନବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଉଥରେ ଏହି ଲୋକକୁ କିଛି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି । ତିନି କାଳର ଜ୍ଞାନୀ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନାହାଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଠାରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ; ଏବଂ ମୋ ଫେରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କର ।” ସେଠିଏ, ଆଜି ମୁଁ ମୋର ବ୍ରତକୁ ଛାଡ଼ି, ତୁମ ପ୍ରତି କରୁଣା ଭରି, ମୋ ସହ ଠିକ୍ ନୀତିରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବି । ରାଜା, ଏହି ଅଚାନକ ଆସିଥିବା ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖି, ମାଥାକୁ ମାଟିରେ ଲୁଟି ପଡ଼ି, ତାଙ୍କର ପାଦ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିଲେ । ରାଜା କହିଲେ, “ମୋ ଘରକୁ ଯେତେବେଳେ ଆସିବେ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ସଦା ଯଜ୍ଞ କରିବି । ଏଠାରେ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ପାଣି, ଅର୍ଘ୍ୟ, ମଧୁପର୍କ ଏବଂ ଏହି ଗାଈ ଅଛି ।” ଏହି ସବୁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ଋଷି ତୁରନ୍ତ କଥା କହିଲେ— “ମୋତେ ଯେଉଁ ଉପାୟରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିପାରିବ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ କର । କ’ଣ ଉପାୟରେ ଏହା ସଫଳ ହେବ, ଠିକ୍ ଭାବେ କହ; ତୁମର ରୂପବତୀ ରାଣୀଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ ।” ତାଙ୍କ ରାଣୀଙ୍କ ଅତି ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭ ଥିବା, ପ୍ରଭାବତୀ ନାମକ ପରିଚାରିକା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ । ରାଣୀ ସେଠାରେ ଭିତର ଗୃହରୁ ସଦା ତାଙ୍କ ପରିଚାରିକା ସହିତ ଆସିଲେ । ସେ ବସିବା ପରେ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ନମ୍ର ମୁହଁରେ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ । ସେ କହିଲେ, “ଏହି ସଂସାରରେ ଯେତେ ଉପର୍ଜ୍ୟାପିତ ପିତୃଗଣ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥିତ, ସେଠି ଏକ ବୃଦ୍ଧ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଜନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଅଛନ୍ତି । ସେ ଆଶାହୀନ ହୋଇ, ପୁନି ଅଶୁଚି ନରକକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ସେମାନେ ମୋର କର୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ ମୋତେ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ । ତୁମ ପରିଚାରିକାର ଦାସୀ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଅଙ୍ଗ ଥିବା ରାଣୀ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଆଣିବାକୁ ଗଲେ । ସେ ଦିନ ସେ ଏକା ଥିଲେ, ସଦା ମଦ୍ୟପାନ ଏବଂ ମାଂସ ଭୋଜନରେ ଆସକ୍ତ । ସେଠାରେ, ସେଉଁଠି ଋଷିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ସେଉଁଠି ପରିଚାରିକାକୁ ତାଙ୍କ ସେବକମାନେ ହାତ ଧରି ଆଣିଲେ । ତାପରେ ଋଷି ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତତା ନିମିତ୍ତେ କ୍ରିୟା ବିଷୟରେ କହିଲେ । ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ଜଳ ଦାନ କରିବା ଯାହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ତାହା ଦିଆଯାଇନଥିଲା । ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ମୋର ପୂର୍ବଜମାନେ କିଏ ଜାଣେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହି କ୍ରିୟା କିପରି କରିବି ମଧ୍ୟ ଜାଣେ ନାହିଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ ।” ପରେ, ମଥୁରାଧୀଶଙ୍କ ରାଣୀ, ରାଜା ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାଗରିକମାନେ, ଋଷିଙ୍କ ସହିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ । ସେଠାରେ ସେ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ସନ୍ତାନ ଅଚେତନ ଥିଲେ । ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, “ତାଙ୍କୁ ଏଠାରେ ପୂର୍ବ ଉଲ୍ଲେଖିତ ପ୍ରକ୍ରିୟାନୁସାରେ ଜଳ ଦାନ କରିବାକୁ ଦିଅ ।” ତାପରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ଚାନ୍ଦି, ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା କରାଗଲା । ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ରହି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁଖ ପ୍ରାପ୍ତ ମୋତେ ଦେଖିଲେ । ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ । ସେ ଶୁଭ୍ର ଓଷ୍ଟ୍ରରେ ପରିଧାନ କରି, ଅନ୍ତିମ ସ୍ନାନରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ । ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ, ପାହାଡ଼ ଏବଂ ହ୍ରଦଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ଏମିତି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନ କେବେ ଥିଲା ନାହିଁ, ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତରେ ମଧ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ । ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ପ୍ରଥମ ତିଥିର ଶେଷରେ, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚି, ପିତୃପୁରୀ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପାତାଳକୁ ଶୂନ୍ୟ କରିଦେଇ, ଯେଉଁ ସମୟରେ କନ୍ୟା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଯାଏ, ସେଇ ସମୟରେ ଯେଉଁଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଯାଏ, ସେଠି ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉଛୁ ଏବଂ ସଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରୁଛୁ ।