ରାବଣ, ଭୟଙ୍କର ଓ ତାଙ୍କର ସହଚରମାନେ, ଖୁସି ହୋଇଥିବା ସୀତାଙ୍କ ସହିତ ଏକଠି ଥିଲେ। ସୀତା ତାଙ୍କର ମିଠା କଥାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବା ପରେ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, "କ୍ରୋଧରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ, ଯଦିଓ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ପାତ୍ର ଦିଆଯାଏ, ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣା ବିନା କୃତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ—ଏହି ସବୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ତ୍ରିଜଟା।" "ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ, ମୁଁ ଏହିବେଳେ କହୁଛି, ଯାହା ପ୍ରସନ୍ନ ଭାବରେ ବାସୁକିଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଯଜ୍ଞର ଉଚିତ ଦକ୍ଷିଣା ଦିଆଯିବା ଉଚିତ; ଦ୍ୱିଜ ଯଦି ଦେଇନଥାଏ, ତେବେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଜ୍ଞ ଲୋକ ଦ୍ୱାରା କୃତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ର ବିନା କୃତ କ୍ରିୟା ଫଳଦାୟକ ନୁହେଁ। ଯିଏ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଣାମ କରେନାହିଁ, ସେ ଶିଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଫଳ ପାଏନାହିଁ। ଏହି ସବୁ ମୁଁ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମକୁ ଦେଇଛି, ଓ ସର୍ପରାଜ।" "ଏବେ ମୋତେ କୁହ, ମିଥ୍ୟା ଭାବେ କୃତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ, ଦାନ ଓ ବ୍ରତ ବିଷୟରେ ତୁମେ କିଛି ଜାଣ। ଯେମାନେ ଚୋରି କିମ୍ବା ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ କରି ଦାନର ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନର୍ବାର ଲୋଭରେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଫେରନ୍ତି। ମୌନ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରୁଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ପୁନଃ ଫେରନ୍ତି।" ତିନି କାଳର ଜ୍ଞାତା କହିଲେ, "ତୁମେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନାହାଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଠାରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ; ମୋ ପ୍ରତିଫେରା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କର।" ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, "ଆଜି ମୁଁ ମୋ ବ୍ରତ ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ତୁମ ପ୍ରତି କୃପା ଦେଖାଇ, ସଠିକ୍ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ମୋ ସହ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବି।" ତାପରେ, ରାଜା ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ପାଦ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ରାଜା କହିଲେ, "ମୁଁ ସବୁବେଳେ ଆପଣ ମୋ ଘରକୁ ଆସିଲେ ଯଜ୍ଞ କରିବି। ଏଠାରେ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ମଧୁପର୍କ ଓ ଏହି ଗାଈ ଅଛି।" ମୁନି ଏହି ସବୁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ତୁରନ୍ତ କହିଲେ, "ମୋତେ ଯାହାଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲି, ସେହି ସବୁ କର।" ରାଜା ପଚାରିଲେ, "ଏହା କିଭଳି କରିବି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଏହି କାମ ସଫଳ ହେବ? ମୋ ରାଣୀଙ୍କୁ ଆଣ।" ତାଙ୍କର ରାଣୀଙ୍କ ଦାସୀ, ସୁନ୍ଦର କଟି ଓ ପ୍ରଭାବତୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସହିତ ରାଣୀ ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ବାହାରିଲେ। ରାଣୀ ଆସି ବସିଲେ, ତାପରେ ମୁନି ନମ୍ର ମୁହଁଥିବା ରାଣୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। "ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବଜ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ବୃଦ୍ଧ ମଣିଷ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଜନ୍ତୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ। ସେ ଆଶାହୀନ ଓ ବିଦାୟ ଚାହୁଁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପୁନି ଅଶୁଚି ନରକକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେ ମୋ ଦ୍ୱାରା କୃତ କର୍ମ ମୋତେ ଅର୍ପଣ କଲେ। ତୁମ ଦାସୀଙ୍କର ଦାସୀ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।" ଏହା ଶୁଣି, ଦୋଷରହିତ ଅଙ୍ଗ ଥିବା ରାଣୀ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଆଣିବାକୁ ଗଲେ। ସେ ଦାସୀ, ଯିଏ ସଦା ମଦ୍ୟପାନ ଓ ମାଂସ ଭୋଜନରେ ଲିନ୍ନ, ସେଇ ଦିନ ଏକା ଥିଲେ। ସେଉଁଠି ମୁନିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦାସୀକୁ ତାଙ୍କର ଦାସମାନେ ହାତ ଧରି ଆଣିଲେ। ତାପରେ ମୁନି ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତତା ପାଇଁ କ୍ରିୟା ବିଷୟରେ କହିଲେ। ପିତୃପିଣ୍ଡ ଦାନ, ଯାହା ପରମ ମୋକ୍ଷ ଦେଉଛି, ସେଠାରେ ହୋଇନଥିଲା। ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ମୋର ପୂର୍ବଜମାନେ କିଏ ଓ କିପରି କ୍ରିୟା କରିବି, ତାହା ଜାଣେନି, ପ୍ରଭୁ।" ଏହି ସମୟରେ, ମଥୁରାପତିଙ୍କ ରାଣୀ, ରାଜା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୌରମାନେ, ସେଇ ତୀର୍ଥକ୍ଷେତ୍ରକୁ ମୁନିଙ୍କ ସହିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଣାଗଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଜନକୁ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ସନ୍ତାନ ଅଚେତନ ଥିଲେ। ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନି କହିଲେ, "ଏଠି, ପୂର୍ବ ଉଲ୍ଲେଖିତ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସାରେ, ସେ ପିତୃତର୍ପଣ କରୁ।