ଏକ ସଂନ୍ନିହିତ, ନିରନ୍ତର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଥିଲା, ଯାହା ଏକ ତଟବନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଯାଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେଠାରେ ଜଣେ ମଣିଷ ଥିଲେ, ଯିଏ ଭୟରେ କାପୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଗଭୀର ଓ ଖାଲି, ଶରୀର ଦୁର୍ବଳ ଓ ପିଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚାପିଯାଇଥିଲା। ସେ ଏତେ ଦୁର୍ବଳ ଥିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର କଥା କେବେ ଶୁଣାଯାଉନଥିଲା, ଏକ ଛୋଟ ପକ୍ଷୀର ମୃଦୁ ଚିତ୍କାର ପରି। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, କେହି ଏହିପରି କହିଲେ— "ତୁମେ ଏଠାକୁ ଅସ୍ଥାୟୀ ଭାବରେ ଆସିଛ, ତୁମର ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଆଜି ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ମୋର ନିତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ରୋକାଯାଇଛି, ଦିନ ଓ ରାତି ଦୁଇଟିଏ। ତୁମକୁ ଏପରି ଦେଖି, ମୋର ନିୟମିତ କ୍ରିୟା ତୁମ ଉପରେ ଗଲା।" ଏହାପରେ ସେ ପ୍ରାଣୀ କହିଲେ, "ଯେଉଁଠି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ପୁନର୍ବାର କେହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, ତିଳ ମିଶିତ ଜଳ ଦାନ କରେ, ସେଥିରେ ପିତୃଗଣ ତିଳରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇ, ତାଙ୍କର ପୁତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ, ଯଦି କୌଣସି ମିଶ୍ର ଲିନ୍ଗର ଦୋଷ ଥାଏ, ତେବେ ସେ ନରକକୁ ପଡେ। ମୋ ପାଇଁ ତ କୌଣସି ପଥ ନାହିଁ, ଚଳାଚଳ ନାହିଁ, ମୁଁ ତିନିପ୍ରକାର ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ। ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ବଳମାନେ କିପରି ପଥ ପାଇବେ? ପୁତ୍ରମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱଧା ଦାନ କରି ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଉଚ୍ଚତମ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ହେ ତ୍ରିକାଳଜ୍ଞ, ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେଂକୁ ଦେଖିଛ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ।" "ଶୂଦ୍ରମାନେ ଯେଉଁଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସିଧା ବା ବିପରୀତ ବଂଶର ହେଉନ୍ତୁ, ସେଠି କଣ ନିୟମ?" ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ତାହାର କାରଣ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। "ହେ ପ୍ରିୟ, ତୁମର ବଂଶ ମଧ୍ୟ ନିୟତ ଭାଗ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଅଛିନାହିଁ। ସବୁ କଥା ମୋତେ କୁହ, ମୋ କଥା ଠିକ୍ ଥିଲେ ମୁଁ କରିବି।" "ମୋ ଶରୀରରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁର୍ବଳ ମଶା—ମୁଁ ସେମାନେଂକୁ ଏକ ସୂତ୍ରମନ୍ତ୍ର, ଏକ ସମୟରେ ସୂତ୍ରରୁ ତିଆରି। ରାଣୀଙ୍କୁ ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରଭାବତୀ ନାମକ ଦାସୀ ସଦା ରହିଛନ୍ତି। ଆମର ବଂଶ ତାଙ୍କର ସୂତ୍ର, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆମେ ଏଠି ଅଛୁ। ଏହି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ରହିବା, ତାପରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯିବା।" ଏହି ସବୁ କଥା ଶୁଣି, ତ୍ରିକାଳଜ୍ଞ ମୁହଁରେ ମୋହ ଆସି, ପଚାରିଲେ: "ତାଙ୍କ ପାଇଁ କଣ ନିୟମ ଅଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏବଂ ତୁମର ପୁତ୍ରମାନେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିଛ?" ଉତ୍ତର ମିଳିଲା: "ପୂର୍ବ କର୍ମର ଫଳରେ, ଯେଉଁ ଅଧୋଗତି ମିଳେ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ, ଭୋଜନ, ଜଳ, ଦାନ—ନିୟମିତ ଓ ବିଶେଷ—ଏହା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ କେବେ କେହି ଆମ ବଂଶରେ ଥାଇପାରେ ଯିଏ ଆମକୁ ଏକ ଅଞ୍ଜଳି ଜଳ ଦେବ। ବିଶେଷକରି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ତିଳମିଶିତ ଜଳର ଅଞ୍ଜଳି ଦେବା, ଦର୍ଭା ହାତରେ ଧରି, ତିନି ଗୋତ୍ର ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପ୍ରଥମେ ଏକ, ପରେ ଦୁଇ, ତାପରେ ତିନି ଅଞ୍ଜଳି ତର୍ପଣ ପାଇଁ ସ୍ମରଣ କରାଯିବ। ଶେଷରେ 'ତୃପ୍ତିରସ୍ତୁ' ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ନିୟମିତ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରଥମେ ବାପାଙ୍କୁ ଦେବା, ତାପରେ ସେଇପରି ମାଆଙ୍କୁ। ଏହିପରି ମାମା, ଗୋତ୍ରର ପୂର୍ବଜ, ଓ ବଡ଼ ବାପାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେବା। ପୂର୍ବ ପରି ମଧୁବାତା ଋଚ୍ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଓ ପୂର୍ବ ଅନୁସାରେ କ୍ରମ ରଖିବା। ଏହିପରି ମାମାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି କ୍ରମ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଗୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, 'ଯେଉଁମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବିନା ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ଆମେ ସେମାନେଂକୁ ନାଶ କରୁ' ବୋଲି କହିବା। ଗୋତ୍ର, ମାଆ, ବଡ଼ମା, ଦେବୀଙ୍କୁ ବସାଇବା କ୍ରିୟାରେ, ଅର୍ଘ୍ୟ ପାତ୍ର ଦେବା ଏବଂ ପିଣ୍ଡ ଦାନ, ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କ୍ରିୟାରେ, ଗୋତ୍ର, ବଡ଼ମା, ଦେବୀଙ୍କୁ ନିୟମିତ କ୍ରିୟାରେ, ପ୍ରଥମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଆଯାଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ଅବିନାଶୀ ହୁଏ।" ଏଭଳି ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଆଚରଣର ଗୁରୁତ୍ୱ ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥା ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଗଲା।