ଏକ ଦିନ, ଅନ୍ଧାର ରୂପ ଧରି, ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଉଥିବା ମଶାର ଆକୃତିରେ କିଛି ପ୍ରାଣୀ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ବିବ୍ରମରେ ଏପରି ଦିନ ଥିଲେ ଯେ, କୌଣସି ନିୟମ, ବ୍ରତ କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ରୋଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଇନଥିଲା। ଦିନର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ ପୂର୍ବ, ପଶ୍ଚିମ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରୁ ଆସିଥିଲେ। ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ପୂଷ୍ଟ ଶରୀରରେ ଦଳ ଦଳ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଭଲ ପୋଶାକ ଓ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେହ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଦଳ ଦଳ ହୋଇ ଯାଉଥିଲେ। ଅନ୍ୟ କିଛି ପ୍ରାଣୀ ଆସିଥିଲେ, ଏବଂ ପୁନଃ ଫେରିଯାଇଥିଲେ; ସେମାନେ ଆସି, ଯାଇ, ପୁନଃ ଆସିଥିଲେ। ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଜମା ହୋଇ, ଯାଇ, ଆସି, ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଥିଲେ। କିଛି ପ୍ରାଣୀ ହଳକା ଶରୀର, ଅନ୍ତର୍ଗତ ଉଦର ନେଇ, ଉତ୍ତମ ପାଳଙ୍କରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଭାବେ ଦେଖି, ଏକ ଋଷି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଉଠିଥିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ, ସେଉଁଠି ଏକାକୀ ଏବଂ ନିରନ୍ତର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଏପରି ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ତଟ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଯାଇଛି। ଋଷି ଭୟରେ କାପୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ, ଶରୀର ହଳକା ଓ ପିଛ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଥିଲା। ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣାଯାଉନଥିଲା, ଏକ ଛୋଟ ପକ୍ଷୀର ଚିତ୍କାର ପରି। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ଏକ ପ୍ରାଣୀ କହିଲେ— "ତୁମେ ତୁମର ଉଚିତ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉନାହାଁ, ଅସହଜ ଭାବରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ। ଆଜି ମୋର ପ୍ରତିଦିନ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ କରାଯିବା କାର୍ଯ୍ୟ ହାରାଇଯାଇଛି, ଦିନ ଓ ରାତି। ତୁମେ ଏହି ରୂପରେ ଦେଖିବା ପରେ, ମୋର କ୍ରିୟା ତୁମେ ନିଅ।" ତାପରେ, ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ— "ଯେଉଁଠି ଜଣେ ପ୍ରାଣୀ ନିମିତ୍ତ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି, ତିଳମିଶ୍ରିତ ଜଳ ଦେଇଥାଏ, ତାହାର ଫଳରେ, ତିଳରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଆଦିପୁର୍ବିକାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥାନ୍ତି। ଯଦି ମିଶ୍ର ଗୋତ୍ର ଦୋଷ ରହିଥାଏ, ତେବେ ନରକରେ ପଡ଼ିଯାଏ। ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ପଥ କିମ୍ବା ଚଳନା ନାହିଁ, ମୁଁ ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ। ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିହୀନମାନେ କେମିତି ପଥ ପାଇପାରିବେ? ପୁତ୍ରମାନେ ଯେଉଁଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦେଇ ସ୍ୱଧା ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଉଚ୍ଚତମ ପଦ ପାଇଥାନ୍ତି।" ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ତିନି କାଳର ଜ୍ଞାନୀ କହିଲେ— "ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଛ। ଶୂଦ୍ରମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ, ସେମାନେ ସିଧା କିମ୍ବା ବିପରୀତ ଗୋତ୍ରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କେମିତି ଫଳ ମିଳେ?" ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଏବଂ ପ୍ରାଣୀ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ— "ପ୍ରିୟ, ତୁମର ବଂଶ ମଧ୍ୟ ନିୟତ ଭାଗ୍ୟ ଅନୁସାରେ ନାହିଁ। ତୁମେ ମୋତେ ସବୁ କଥା କହ, ମୁଁ ତାହା କରିବି, ଯଦି ମୋର ଶବ୍ଦ ସତ୍ୟ।" "ଏହି ମୋ ଦେହରେ ଥିବା ମଶା ପରି ହଳକା ପ୍ରାଣୀମାନେ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର ତନ୍ତୁମନ୍ତ୍ର, ଏକ ସମୟରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତନ୍ତୁ ରୂପରେ ତିଆରି। ରାଣୀଙ୍କୁ ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରଭାବତୀ ନାମକ ଏକ ଦାସୀ ସଦା ରହିଛି। ଆମ ବଂଶ ତାଙ୍କର ତନ୍ତୁ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆମେ ଏହି ସମୟ ଅବଧି ରହିଥାଉ, ପଛରେ ସାଗରକୁ ଯାଉ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତିନି କାଳର ଜ୍ଞାନୀ ବିବ୍ରମରେ ପଡ଼ି କହିଲେ— "ଏଠି ତାଙ୍କ ପାଇଁ କି ନିୟମ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ, ପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିଛ?" "ପୂର୍ବ କର୍ମର ଫଳରେ, ଯେଉଁଠି ନିମ୍ନ ପଥ ମିଳେ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ, ଭୋଜନ, ଜଳ, ଦାନ—ନିୟମିତ କିମ୍ବା ଅନିୟମିତ—ଏହି ଫଳ ଦେଉଥାଏ। ସାଇତ, ଆମ ବଂଶରେ କିଏ ଅଛି ଯେ ଏକ ମୁଠି ଜଳ ଦେଇପାରିବେ। ବିଶେଷ କରି, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟରେ ତିଳମିଶ୍ରିତ ଜଳ ଦେଇ, ଦର୍ଭା ହାତରେ ଧରି, ତିନି ଗୋତ୍ର ଓ ପୂର୍ବଜମାନେର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଏକ ମୁଠି ଆଗେ ନିଅ, ତାପରେ ଦୁଇ, ତିନି ମୁଠି ତର୍ପଣ ପାଇଁ ସ୍ମରଣ କର।" ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଉପଦେଶ ରେ, ଋଷି ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅନୁଭୂତି ଅନ୍ତର୍ଗତ କଲେ, ଏବଂ ପୂର୍ବଜମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଏବଂ ତିଳ ଜଳର ମହତ୍ୱ ପ୍ରକାଶ ହେଲା।