ପଞ୍ଚଦିନ ଉପବାସ କରିବା ଓ ଗଓମାତାଙ୍କର ପଞ୍ଚଗବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରାଯାଏ। ଫୁଲ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା, ସ୍ନାନ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି କେହି ମଦ୍ୟପାନ କରେ, ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ ଚାରିଟି ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରାଯାଇଛି। ବ୍ରହ୍ମକୂର୍ଚ୍ଚ କ୍ରିୟା କିମ୍ବା ତିନିଟି ଗାଈ ଦାନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ ହୁଏ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଷ୍ଟୁତି ପାଠ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ପାପ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏହି ଉପାୟଗୁଡିକୁ ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦନ ପୁନଃପୁନଃ କହିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେଇ ଦେବୀ କିଛି ଖ୍ଷଣ ପାଇଁ ଚେତନା ଫେରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ମହାପ୍ରଭୁ, ଲୋକମାନେ ଅନେକ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଆସୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କିଛି ଉପାୟ ଅଛି କି ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆପଣ ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି?" ତାହାପରେ ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ—"ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଉପବାସ କରି ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ମଥୁରାରେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି କିଛି ଅପରାଧ ହୁଏ, ତଥାପି ଶୁଦ୍ଧି ରହିଥାଏ। ଏଠାରେ ଏକ ଲୋକ ହଜାର ଜନ୍ମର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଶୁଣିବା, ଚିନ୍ତନ କରିବା ଓ ଦର୍ଶନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ପାପ ଦୂର ହୁଏ; ମଥୁରା ଓ ମୃଗରୂପୀ ବରାହ ତୁମ ପ୍ରିୟ।" ଦେବୀ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରୁ କେଉଁଟି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ? ଭୂମଣ୍ଡଳରେ କେଉଁଠି କେଉଁଠି ପୂଣ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ର ଓ ସରୋବର ଅଛି?" ବରାହ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ମୋର ସ୍ୱଭାବକୁ ଭଜୁଥିବା ଭକ୍ତମାନେ ସଦା କୁବ୍ଜାମ୍ରର ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସର ଏକ ଦିନ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ, ମୋର ମଥୁରା କ୍ଷେତ୍ର ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ମହତ୍ତ୍ୱ ଠାରୁ ଅଧିକ ଗୁପ୍ତ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ। ଏହି କୁବ୍ଜାମ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ଦର୍ଶନ କରି, ଏଠାରେ ବିଶ୍ରାମ କରିଲେ ପରମ ଶାନ୍ତି ମିଳେ—ଏହିପରି ନାମ 'ବରା' ହେଲା। ସମସ୍ତ ଗମ୍ୟସ୍ଥଳ ମଧ୍ୟରୁ ମଥୁରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗନ୍ୟ। ସାଂଖ୍ୟ କିମ୍ବା ଯୋଗ ଛାଡ଼ି ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେଉଁଠାରେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ମଥୁରା ମୁକ୍ତି ଦେଉଛି; ମଥୁରା ପରି ତୀର୍ଥ ନାହିଁ, କେଶବ ଠାରୁ ବଡ଼ ଦେବତା ନାହିଁ।" ଏହିପରି ମହାପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ମହିମା ବିଷୟରେ ମଥୁରାମାହାତ୍ମ୍ୟର 'ଅପରାଧ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତର ମହାତ୍ମ୍ୟ' ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ତାପରେ, ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ—"ହେ ପୃଥିବୀ, ଧ୍ରୁବତୀର୍ଥରେ ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ତାହା ଶୁଣ। ସେଠାରେ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସତ୍ୟବାନ ରାଜା ଥିଲେ। ସେ ଦୁଇଶେ ରାଣୀ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଉତ୍ତମ କୁଳ, ଚରିତ୍ର ଓ ବୟସର ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଥିଲେ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା, ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟବତୀ ଓ ପ୍ରବଳ ପୁଅମାନଙ୍କର ମାଆ। ତାଙ୍କ ସହଚରୀମାନେ କିନ୍ତୁ ଗୃହିଣୀଙ୍କ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରିନଥିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ଦୋଷରେ ନରକକୁ ପତିତ ହୋଇଥିଲେ। କେତେବେଳେ ଏକ ମହାପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟ ଏଠାରୁ ପତିତ ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାର ଦେହ ଧାରଣ କରି, ମାଛିର ଆକାରରେ ଏଠାରେ-ସେଠାରେ ଘୁରିଥିଲେ। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଭ୍ରାନ୍ତିବଶତଃ, କୌଣସି ବ୍ରତ କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ରପାଠ ହେଲା ନାହିଁ। ଦିନର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଅଂଶ ବାକୀ ଥିଲା। ପୂର୍ବ, ପଶ୍ଚିମ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରୁ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିଥିଲେ। ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ, ତୃପ୍ତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶରୀର ନେଇ ଦଳେ ଦଳେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ମଜବୁତ ଦେହ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଦଳେ ଦଳେ ଯାଉଥିଲେ। କିଛି ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ପୁଣି ପୁଣି ଫେରିଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଏକଠା ହେଉଥିଲେ, ଯାଉଥିଲେ ଓ ଆସୁଥିଲେ, ଖୁସିରେ ଶୁଭକାମନା କରୁଥିଲେ। କିଛି ଦୁଃଖିତ ଦେହ ଓ ଅନାହାର ଗଭାଳି ନେଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାଳଙ୍କିରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ଏକ ମହୋତ୍ସବ ଭାବି, ଏକ ଋଷି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଉଠିଯାଇଥିଲେ।