ଓଡ଼ିଆ ନାରେଟିଭ୍: ଯିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଖେଳ ନିମିତ୍ତରେ ଦିବ୍ୟ ଜନ୍ମର ସୋଳେ ହଜାର ମହିଳାମାନେ ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଅନୁଭୂତି ରଖିଥିଲେ। ଏହି ମହିଳାମାନେ ସାମ୍ବଙ୍କୁ ଦେଖିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କର ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହିତ ଓ ଅଶାନ୍ତ ହେଇଯାଉଥିଲା। ଏହି ଘଟଣା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଏକ ଦୂତ ଆସି କହିଥିଲେ— “ହେ ଦେବମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ଖବର ଦେବାକୁ ଆସିଛି।” ଏଠାରେ ଏକ ଶାସ୍ତ୍ର ସତ୍ୟ କୁହାଯାଏ— ଯେଉଁଠି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ; ତାହାର ବିପରୀତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ନରକ ମିଳେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ କଥା କହିପାରେ, ସେ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବରେ ଚିହ୍ନଟ ହୁଏ; ନରକରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ତାହାର ବିପରୀତ କୁହନ୍ତି। ଏହି ମହିଳାମାନେ ଯେଉଁଠି ବସିଥିଲେ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଅଗ୍ରହ ଏକ ସତ୍ୟ ଅନୁଭୂତି ହେଉଥିଲା। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ସଭାସ୍ଥଳ ରହିଲା, ସେମାନେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବରେ ବସିଥିଲେ। ପରେ ସାମ୍ବ ଆସିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହାତ ଯୋଡି ବନ୍ଦନା କଲେ। ସାମ୍ବଙ୍କର ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୂପବାନ ଦେହ ଦେଖି, ସେ ଦିବ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ଅତ୍ୟଧିକ ଆକର୍ଷିତ ହେଇଯାଉଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ, ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ— “ଉଠ, ପ୍ରିୟମାନେ, ତୁମେ ତୁମ ଘରକୁ ଫେରିଯାଉ।” ସାମ୍ବ ଏଠି ହାତ ଯୋଡି, କମ୍ପିତ ଦେହରେ ଉଭୟ ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ନାରଦଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ବିବରଣୀ କହିପାରିଲେ। କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, କୌଣସି କାଳ, ଗୁପ୍ତତା, କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲୁଚିବା ନାହିଁ। ମହିଳାମାନେ କେହି ଏକ ଗା ମାତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କେହି ଧଳା, କେହି କଳା, ସବୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପରେ ଥିଲେ। ଏକ ରୂପବାନ ପୁରୁଷକୁ ଦେଖିବା ସମୟରେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ଆଗ୍ରହିତ ହେଇଯାଉଥିଲେ। ସାମ୍ବ ଅତ୍ୟଧିକ ଗର୍ବିତ, ତେଜସ୍ୱୀ, ଧର୍ମିକ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁଣରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଥିଲେ। ନାରଦ, ହରିଙ୍କ କଥାକୁ ଆଦର କରି, ଏକ ଉପମା ଦେଲେ— ଏକ ଚକ୍ର ନଥିଲେ ରଥ ଚାଲିପାରିବ ନାହିଁ; ଏହିପରି ଏକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିଥିଲେ। ସାମ୍ବକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ଶରୀର ସଂସ୍ପର୍ଶ ନ କରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହ ତଳେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଇଯାଉଥିଲେ। ଏହିପରି ଦୃଷ୍ଟିରେ, ସାମ୍ବ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ନେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମହିଳାମାନେର ନାଶକ ହେଇଯାଇଛନ୍ତି। ଏହି କଥା ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ଓ ବିଶ୍ୱରୁ ମୁଁ ବାରମ୍ବାର ଶୁଣିଛି। ହେ ଆପଣ, ଆପଣଙ୍କ ଲାଗି ଉପଯୁକ୍ତ ଓ ଉପକାରୀ କଥା ମୁଁ କହିଛି, ଆପଣଙ୍କ ଗୁଣ ମୁଁ ଜାଣିଛି। ତାପରେ, କୃଷ୍ଣ ସାମ୍ବକୁ ଶାପ ଦେଲେ— “ତୁମେ ବିକୃତ ହେବା।” ସାମ୍ବଙ୍କ ଶରୀରରୁ ସଦା ରକ୍ତ ବାହା ଓ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ହେବା। ଏହି ଶାପ ନାରଦଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ନିବୃତି ହେଲା। ନାରଦ, ସାମ୍ବଙ୍କୁ କହିଲେ— “ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାମ୍ବ, ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶୁଣ; ବେଦ, ଉପନିଷଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ବନ୍ଦନା କର।" ସାମ୍ବ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “ହେ ମୁନି, କିପରି ଏହି ଦେବତା ମୋପାଇଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ?” ନାରଦ କହିଲେ— “ମୁଁ ସଦା ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏହି କଥା ପଠିବି। ଏବଂ ସୁମନ୍ତୁ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟେ ଏହି କଥା ପ୍ରଚାର କରିବେ— କିପରି ସାମ୍ବ ପୂର୍ବ ପର୍ବତକୁ ଯାଇ, ମାନ୍ସ ଗଠା ଭଳି ହେଇଯାଇଥିଲେ।" "ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ, ମୁଁ ନିର୍ମଳ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଅତ୍ୟଧିକ କଷ୍ଟ ଭୋଗିଛି; ଯେପରି ଏହି ପୂର୍ବ ପର୍ବତର ଦେବତାକୁ ପୂଜିଲେ ଫଳ ମିଳେ।" "ଏହିପରି, ମଥୁରାକୁ ଯାଇ, ଷଡ୍ସୂର୍ୟରେ ଫଳ ମିଳେ। ମଥୁରାରେ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ୟ ପୂଜା କରିବାରେ ମଧ୍ୟ ଫଳ ମିଳେ।" "ମଥୁରାରେ ସୂର୍ୟଉଦୟ ଓ ସୂର୍ୟାସ୍ତରେ ପଠିଲେ ମଧ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।" "କୃଷ୍ଣ-ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି, ସୂର୍ୟଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।" ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ— “ମଥୁରା ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ସ୍ଥଳ, ସୂର୍ୟ ପୂଜା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକତା ଦେଇଥାଏ।" ନାରଦଙ୍କ କଥା ଅନୁସାରେ, ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ସାମ୍ବ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ସୂର୍ୟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।