ପ୍ରତିଦିନ ନିୟମିତ ଭାବେ, ସ୍ନାନ କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ଜୀବନର ସମସ୍ତ ଦିନ ସତ୍କର୍ମ ରୁ ଦୂର ରହିବା ଉଚିତ। ଏହି ମଥୁରାର ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳର ମହିମା ଏପରି—ଏଠାରେ ଯାଇଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଉତ୍ତମ ଗତି ମିଳେ, ପାପ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। କୃଷ୍ଣ-ଗଙ୍ଗା ଓ କାଲିଞ୍ଜରର ମହିମା ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ଯେଉଁଠି ଏହି କଥାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରି ସୁନିଥାଏ, ସେ ଜଣେ ସୁନ୍ଦର ମନ୍ଦିର ଅନ୍ତର୍ଗତୀ, ସାତ ଜନ୍ମର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ଅମୃତତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ପହଞ୍ଚିଥାଏ। ଏହିପରି ମହିମାର ବର୍ଣ୍ନନା ସହିତ 'କୃଷ୍ଣ-ଗଙ୍ଗାର ମହିମା' ନାମକ ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏହା ପରେ, ଶ୍ରୀବରାହ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ—"ଏବେ ତୁମେ ସାମ୍ବାଙ୍କ ଶାପ ବିଷୟରେ ଶୁଣ, ସେ ଦ୍ୱାରକାରେ ବସୁଥିବା ସମୟରେ।" ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ପତ୍ନୀ ଓ ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ବସିଥିବା ବେଳେ, ପଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ଆସନ ଓ ମଧୁମିଶ୍ର ପାତ୍ର ଦିଆଯାଇଥିଲା। କୃଷ୍ଣ ଏକାକି ଥିବା ସମୟରେ, ଏକ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ—ସେ ଏପରି ଯେଉଁଠି ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସେଉଁଠି ସବୁବେଳେ ଆକର୍ଷିତ ହୁଅନ୍ତି। ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖେଳ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଏହି ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ସୋଳେ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ଜନ୍ମର ନାରୀ ତୁମକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲେ। ସାମ୍ବାକୁ ଦେଖିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ। ଦେବତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଏହି କଥା କହିବାକୁ ଆସିଛି। ଯେଉଁଠି କର୍ମ କରିଲେ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ, ତାହାର ବିପରୀତ କର୍ମ କଲେ ନରକ ମିଳେ। ଯେଉଁଠି ଜନ ସଂଵାଦ କରିପାରିବେ, ସେଉଁଠି ମଣିଷ ଏହି ନାମରେ ଚିହ୍ନିତ ହୁଅନ୍ତି; ନରକରେ ଏହାର ବିପରୀତ ବିବେଚନା କରାଯାଏ। ଏହି ଆସନରେ ବସିଥିବା ମହିଳାମାନେ ଏକ ଦୃଢ଼ ଅସ୍ଥିରତାରେ ଥିଲେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସଭା ଆସନ ରହିଲା, ସେମାନେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ ବସିଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ସାମ୍ବା ଆସିଲେ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କଲେ। ସାମ୍ବାଙ୍କ ଅତି ସୁନ୍ଦର ରୂପକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ମନେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ। କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ସବୁଜଣେ ଉଠିଯାଅ, ତୁମେ ତୁମ ଘରକୁ ଫେରିଯାଅ।" ସାମ୍ବା ହାତ ଜୋଡି, କମ୍ପିତ ଭାବେ ଏଠାରେ ରହିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଏହି ଘଟଣାକୁ ନାରଦଙ୍କୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ନନା କଲେ। ଏଠାରେ କୌଣସି ଦିନ, କୌଣସି ଗୋପନୀୟତା, କୌଣସି କ୍ରିୟାର ଲୁଚାଇବା ନାହିଁ। କେହି ଏକ ଗାମ୍ଭୀର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ଅଂଗୀ ଥିଲେ, କେହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କେହି ଶ୍ୟାମ, ସମସ୍ତେ ଉତ୍ତମ ଚାରିତ୍ରିକ ଥିଲେ। ଏକ ସୁନ୍ଦର ପୁରୁଷକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ଅନ୍ତରରେ ଆକର୍ଷିତ ହୁଅନ୍ତି। ସାମ୍ବା ଅତି ଗର୍ବିତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଧର୍ମିକ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁଣର ଅଧିକାରୀ। ନାରଦ, ହରିଙ୍କ ଉପଦେଶକୁ ସମ୍ମାନ କରି, କହିଲେ—"ଏକ ଚକା ବିନା ରଥ ଚାଲିପାରେନି; ଏହିପରି, ଏକ ପୁରୁଷର ଦୃଷ୍ଟି ମାନେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିଥାନ୍ତି।" ସାମ୍ବାକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ ଶାରୀରିକ ସଂସ୍ପର୍ଶ ବିନା ଏକ ଅତିବା ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଅନ୍ତରରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ। ଏହିପରି, ସାମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କାମ୍ପରେ ତୁମ ସ୍ତ୍ରୀମାନେର ନାଶକ ହୋଇଯାଇଛି। ଏହି କଥାକୁ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ଓ ଜଗତରୁ ବାରମ୍ବାର ଶୁଣିଛି। ତୁମେ ଏଠାରେ ଯୋଗ୍ୟ, ମୋ ନିକଟରୁ ଉପକୃତ କଥା ଶୁଣିଛ; ତୁମ ଚରିତ୍ର ମୋତେ ଜଣାଶୁ। ତେଣୁ, କୃଷ୍ଣ ସାମ୍ବାକୁ ଶାପ ଦେଲେ—"ତୁମେ ବିକୃତ ହେବା।" ସାମ୍ବାଙ୍କ ଦେହରୁ ସବୁବେଳେ ରକ୍ତ ଚୁଇଁଯିବ, ଏକ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଦେଖାଯିବ। ଏହା ପରେ, କେବଳ ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସାମ୍ବାଙ୍କ ଶାପର ନାଶ ହୋଇଥିଲା। ନାରଦ କହିଲେ, "ହେ ସାମ୍ବା, ହେ ଜାମ୍ବବତୀପୁତ୍ର, ହେ ବଳବାନ୍, ଶୁଣ। ବେଦ, ଉପନିଷଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଯଥାଯଥ ନମସ୍କାର କର।" ସାମ୍ବା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ମୁନି, ସେ ଦେବତା କିପରି ମୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ?