ଏକ ସମୟର କଥା, ବରାହ ଦେବଙ୍କ କୃପାରେ ପୃଥିବୀ ହରାଯିବା ପରେ ମଧ୍ୟ କେହି ତାକୁ ଖୋଜିପାରିନଥିଲେ । ଏହି ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ଓ ମହିମା କାହାର? ଏହି ବଡ଼ ଦେବତା ବରାହ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହଁନ୍ତି । ସେଇ ବରାହ ଦେବ ନିଜେ ପ୍ରକଟ ହୋଇ, ପୁରାଣର ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ । ଏହି ପବିତ୍ର କଥାକୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମାତ୍ର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ । ଯଦି କେହି ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସର ଶୁକ୍ଲ ପକ୍ଷର ନବମୀ ତିଥିରେ ଗଙ୍ଗା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି । ଏହିପରି ଲୋକ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦ୍ୱାଦଶ ରଶିମାନେ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଆରୋହଣ କରନ୍ତି । ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ନାମରେ ପଞ୍ଚାଳ ନାମକ ବ୍ୟକ୍ତି ସୁମନ୍ତୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଆପଣ ଆମ ଗୁରୁ ଓ ପିତା, ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ମୁଁ କଣ କରିବି? ମୁଁ ତିନି ରାତିର ଉପବାସ କିମ୍ବା କୃଚ୍ଛ୍ର, ପରାକ କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ କରିବି କି?" ସୁମନ୍ତୁ କହିଲେ, "ଆକାଶ-ଭାରତୀରେ ଯାହା ଲିଖାଯାଇଛି, ତାହା ସତ୍ୟ, କେବେ ମିଥ୍ୟା ନୁହଁ। ପ୍ରତିଦିନ ସ୍ନାନ ପୂର୍ବରୁ ନିୟମିତ ଯିବା ଉଚିତ। ଜୀବନ ଧରି ପାପରୁ ଦୂରେ ରୁହ। ଏହି ମଥୁରା ତୀର୍ଥର ମହିମା ଏପରି, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶୁଭ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ଓ ପାପମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏହି ମଥୁରା ତୀର୍ଥ, କୃଷ୍ଣ-ଗଙ୍ଗା ଓ କାଲିଞ୍ଜର ତୀର୍ଥର ମହିମା ଅପାର। ଯିଏ ଏହି କଥାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର ସପ୍ତଜନ୍ମର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରି ଅମୃତତ୍ୱ ଲାଭ କରନ୍ତି ଓ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହା ହେଉଛି 'କୃଷ୍ଣ-ଗଙ୍ଗା ମହାତ୍ମ୍ୟ' ନାମକ ୧୭୬ତମ ଅଧ୍ୟାୟର ସମାପ୍ତି। ଏବେ ବରାହଦେବ କହିଲେ, "ଏବେ ଦ୍ୱାରକାରେ ସାମ୍ବଙ୍କ ଉପରେ ଆସିଥିବା ଶାପ ବିଷୟରେ ଶୁଣ।" ଏକ ଦିନ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ସହିତ ବସିଥିଲେ । ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ଆସନ ଓ ମଧୁପାର୍କ ଆନାଯାଇଥିଲା । ସେଥିରେ ଏକ ଦିନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏକା ଦେଖି, ଏକ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି ନିଜ ଅନୁରୋଧ ରଖିଲେ । ସେ ସଦା ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପାଇଁ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ । ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରମୋଦ ପାଇଁ ଏହି ଉତ୍ତମ କନ୍ୟାମାନେ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଜନ୍ମ ଥିବା ଷୋଳ ହଜାର କନ୍ୟା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲେ । ସାମ୍ବ ଆସିଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ କନ୍ୟାଙ୍କ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ । ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଏହି କଥା କହାଯାଉଛି । ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କଲେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ ହୁଏ, ତାହା ଉଲ୍ଟା କଲେ ନରକ ମିଳେ । ଯେଉଁଯାଏ ଭାଷା ରହିଥାଏ, ସେଉଁଯାଏ ଲୋକ କୁହାଯାଏ, ନରକରେ ଏହା ତାହାର ବିପରୀତ । ଯେଉଁମାନେ ଆସନରେ ବସିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ଥିରତା ସତ୍ୟ ଥିଲା । ଯେଉଁଯାଏ ଆସନ ରହିଲା, ସେମାନେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ ବସିଥିଲେ । ତାପରେ ସାମ୍ବ ଆସି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ । ସେଠାରେ ଉତ୍ତମ ତେଜସ୍ୱୀ ଦେହ ଥିବା ସାମ୍ବକୁ ଦେଖି ଉତ୍ତମ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ । କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ସମସ୍ତେ ଉଠ, ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଯାଅ।" ସାମ୍ବ ସେଠାରେ ହାତ ଜୋଡି, କମ୍ପିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ରହିଲେ । ଏହି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ନାରଦଙ୍କୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିଲେ । କୌଣସି କ୍ଷଣ, ଗୁପ୍ତତା କିମ୍ବା ଚାଳାକି କାର୍ଯ୍ୟରେ ନାହିଁ । କେହି ଏକ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କେହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କେହି ଶ୍ୟାମ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍କର ଚମକ ଅପୂର୍ବ ଥିଲା । ଉତ୍ତମ ରୂପବାନ ପୁରୁଷକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହୁଅନ୍ତି । ସାମ୍ବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗର୍ବିତ, ତେଜସ୍ୱୀ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ମହାଗୁଣୀ ଥିଲେ । ନାରଦ, ହରିଙ୍କ ଉପଦେଶକୁ ଗୌରବ ଦେଇ କହିଲେ, "ଏକ ଚକ୍ର ବିନା ରଥ ଚଳିପାରେ ନାହିଁ । ଏଭଳି, ଏକ ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖିଲେ ମାତ୍ର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରିପାରନ୍ତି ।" ଏଭଳି ଏହି ପୂଣ୍ୟ କଥା ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି, ଯାହା ଶ୍ରବଣ କଲେ ମହାପାପ ଦୂର ହୁଏ ଓ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ ।