କଳିଞ୍ଜର ର ସୁନ୍ଦରତା ବଢାଇବା ପାଇଁ ଏବଂ ବିଶେଷଭାବରେ ତାହାର ଉଦ୍ୟାନଗୁଡ଼ିକୁ ଉତ୍ତମ କରିବା ନିମିତ୍ତରେ, ଏକ ସ୍ତ୍ରୀ ନିଜ ସ୍ୱୟଂକୁ ପବିତ୍ର କରିବା ପାଇଁ ଅଗ୍ନିଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପଞ୍ଚାଳ ମଧ୍ୟ, ଶିଷ୍ୟ ଭାବେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ଋଷିଙ୍କୁ ବିଧିବତ୍ ନମସ୍କାର କରିଲେ। ସେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଯଜ୍ଞ କ୍ରିୟା କରିଲେ। ସେଉଁଠି ଗ୍ରାମ କିଣି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଦାନ କଲେ, ଏବଂ ଯଜ୍ଞ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପାଇଁ ଧନ ବିଭାଜନ କରି ଦାନ କଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ସ୍ନାନ କରି, ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖି ନମସ୍କାର କରି, ସେଉଁଠି ବଣିକମାନେ ପାଇଁ ଦେଉଳ ତିଆରି କରିବା ନିର୍ଦେଶ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବିଗ୍ରହ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ—“ତୁମର ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଏବଂ ରୋମାଞ୍ଚକାରୀ। ମଥୁରାରୁ ଆମି ଏହି ସମୟରୁ ଆସିଛି, ମୋ ଶିକ୍ଷକ, ଏକ ସମୟରେ ତୁମେ ମୋତେ ଶୁଦ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଓ ଗଙ୍ଗାର ଶକ୍ତିରେ ଆମି ପୁନଃ ପବିତ୍ରତା ଲାଭ କରିଛି। ଏହି ସତ୍ୟ ମୋ ମନରେ ଉଦିତ ହୋଇଛି—ବିନିଷିଦ୍ଧ ପ୍ରବେଶର ପାପ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି। ମହାପ୍ରଭୁ, ଆମି ତୁମର ପାଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କରି ଅନୁମତି ମାଗୁଛି।” ଏହିଠାରେ, ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପାଇଁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ଆକାଶରୁ ଏକ ଦେହବିହୀନ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା—“ତୁମେ କାହା ପାଇଁ, କେଉଁ ଭୟରୁ, ମୃତ୍ୟୁରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ? ଏହି ସ୍ଥାନ, ଚକ୍ରଧାରୀ ପାଦର ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ, ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ସମାନ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ଏଠାରେ କୌଣସି ପାପ ହେଲେ ତାହା ହୀରା ପରି ଦୁର୍ବୋଧ୍ୟ ହୋଇଯାଏ। ଏଠାରେ ଏକବାର ସ୍ନାନ କଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ମଧ୍ୟ ନିବୃତ୍ତି ହୁଏ। ପଞ୍ଚ ପବିତ୍ର ତୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ କିଛି ସମାନ ନାହିଁ—ଏଥିରେ ନିଶ୍ଚୟ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ନୈମିଶ ରେ ତ୍ରୟୋଦଶୀ ଓ ପ୍ରୟାଗ ରେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନ ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ ସ୍ନାନ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ଅସିକୁଣ୍ଡ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ଏବଂ କଳିଞ୍ଜରରେ ମଧ୍ୟ, କୃଷ୍ଣ-ଗଙ୍ଗା ଦିନକୁ ଦିନ ଦଶଗୁଣା ଉପକାର ବଢ଼ାଏ। ମଥୁରାରେ ଉତ୍ତମ ଓ ଅପରାଧ ଦୁଇଟି ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରର ଗୁଣ ଏବଂ ମହିମା ଏପରି ଯେ, ସେହିଠାରେ ଗଭୀର ପାପ ମଧ୍ୟ ନିବୃତ୍ତି ହୁଏ। ଏହା ଅନନ୍ତ ଏବଂ ଅପରିମିତ, ତାହାର ଶୀମା ଜଣା ନାହିଁ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଯଦି ଦ୍ରବ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ତେବେ ତାହାକୁ ଦେଖିବାଯିଏ ନାହିଁ; ଏହି ଦିବ୍ୟ ଏକ ଦେବତା ବିଷୟରେ କଣ କୁହିବା? ଯେପରିକି ଶ୍ୱାସ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ପବନ ଦୃଶ୍ୟ ହୁଏ ନାହିଁ, ଏହିପରି ଏକ ନାମ କିମ୍ବା ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ, ପରିଶ୍ରମର ପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ। ଭୂମି ନଷ୍ଟ ହେଲେ ତାହାକୁ ଖୋଜିବାଯିଏ ନାହିଁ; ଏହି ଦେବତାଠାରୁ ଅଧିକ କିଏ? ଏହି ସମସ୍ତ ପୁରାଣ ବରାହ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି। ଏହାକୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରରେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ନବମୀ ଦିନ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏହିପରି ବ୍ୟକ୍ତି ଦ୍ୱାଦଶ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକି ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଉତ୍କ୍ରମ କରେ। ବରାହ ଏହା ଉପଦେଶ କଲେ—ସେଉଁଠି ପଞ୍ଚାଳ ନାମକ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ସୁମନ୍ତୁଙ୍କୁ ଆସି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ ଆମର ଶିକ୍ଷକ ଓ ପିତା, କୁହ, ଆମି କଣ କରିବି?” “ତିନି ରାତିର ପ୍ରୟଶ୍ଚିତ, କୃଚ୍ଛ୍ର, ପରାକ, କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ରାୟନ ବ୍ରତ କରିବି କି?” “ଏହି ଆକାଶ-ଭାରତୀରେ ଯାହା ନିର୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି, ସେହି ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ ଏବଂ କେବେ ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ।