ସେତେବେଳେ, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସରମା ବେଗରେ କମ୍ପିତ ହସ୍ତେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲା ଏବଂ ଦେବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ମାରୁତମାନେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦିବ୍ୟ କୁକୁରଙ୍କ ସହିତ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ସେମାନେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ପରବତରେ ପହଞ୍ଚି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେଠାରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର ସରମାକୁ ପଚାରିଲେ, "ସରମା, ଗାଁମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?" ସରମା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ଜାଣିନି।" ଏହାରେ ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ମାରୁତମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଗାଁମାନେ କେଉଁଠି?" ଏବଂ ସେ କୁକୁରକୁ ମଧ୍ୟ ପଚାରିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ, ମାରୁତମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସରମା କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିଦେଲେ। ତାପରେ, ମହାକ୍ରୋଧିତ ଇନ୍ଦ୍ର ଉଠି ଦିବ୍ୟ କୁକୁରକୁ ପାଦ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ତୁମେ ମୂର୍ଖତାରେ ଦୁଧ ପିଇଛ, ଏବଂ ଗାଁମାନେ ଦାନବମାନେ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି," ଏହା କହି ସେ ସରମାକୁ ପର୍ବତ ଉପରେ ପାଦ ଦେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଦଘାତରୁ ସରମାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ଦୁଧ ବହିଲା। ସେ ଦୁଧ ନେଇ କୁକୁର ଗାଁମାନେ ଅଛିଯାଉଁଥିରେ ଗଲା, ଏବଂ ଏହା ପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସେଙ୍କର ସେନା ସହିତ ସେଠାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଗିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଖିଲେ ଯେ ଦାନବମାନେ ଗାଁମାନେକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ଦେବସେନା ଶୀଘ୍ର ଦାନବମାନେକୁ ବିଧ୍ଵଂସ କଲେ ଏବଂ ଦାନବମାନେ ଗାଁମାନେକୁ ଛାଡ଼ି ନିଜ ନିଜ ରୂପକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାପରେ, ଆପଣଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ଚାରିପଟେ ଖୁସି ହୋଇ ଘେରି ରହିଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମହାରାଜା ମହେନ୍ଦ୍ର ଗାଁମାନେକୁ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ ଏବଂ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ତାପରେ, ସେ ଭଗବାନ୍ ହଜାର ଧରଣର ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ କଲେ ଏବଂ ଏହି ଅବିରତ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଲା। ଏଭଳି ଶକ୍ତି ଲାଭ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବସେନାକୁ କହିଲେ, "ଆସ, ଦେବତାମାନେ, ଦାନବମାନେକୁ ବିନାଶ କରିବା ପାଇଁ ତୁରନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଧାରଣ କର।" ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଶୁଣି, ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରଣ କଲେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଦାନବବିନାଶ ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରି ଶୀଘ୍ର ଦାନବସେନାକୁ ଅଭିଜିତ କଲେ। ଦାନବମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇ, ଯେଉଁମାନେ ବଞ୍ଚିଗଲେ ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ଓ ବିମୂଢ଼ ହୋଇ ସାଗର ଜଳରେ ଲୁଚିଗଲେ। ଏହା ପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ଲୋକପାଳମାନେ ମିଶି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉତ୍କ୍ରମଣ କଲେ ଏବଂ ପୂର୍ବବତ୍ ସେ ଦିବ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଗର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା ଯିଏ ଦିନେ ଶୁଣେ, ସେ ମର୍ତ୍ୟ ଜନ ଗୋମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏବଂ ଯେଉଁ ରାଜା ନିଜ ରାଜ୍ୟ ହରାଇଛନ୍ତି, ସେ ଏହି କଥାକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଶୁଣିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ନିଜ ସ୍ୱର୍ଗ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ ପୃଥିବୀ ପଚାରିଲେ, "ହେ ଦେବ, ସେ ସମୟରେ ମଣିମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଭଗବାନ୍ ତ୍ରେତାଯୁଗରେ କ'ଣ ବର ଦେଇଥିଲେ? ସେମାନେ କିଏ ଓ କେମିତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବେ? ସେମାନେ କ'ଣ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ? ଦୟାକରି ତାଙ୍କ ନାମ ଅଲଗା ଅଲଗା କରି କହ।" ତେବେ ଶ୍ରୀବରାହ ଉତ୍ତର କଲେ, "ହେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପୃଥିବୀ, ମଣିଜନ୍ମା କୁଳର ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ରାଜା ସୁପ୍ରଭଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା ଶୁଣ। ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ କୃତୟୁଗରେ ଶ୍ରୁତକୀର୍ତ୍ତି ନାମକ ଏକ ବଳଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲେ, ତିନି ଲୋକରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲା। ହେ ପୃଥିବୀ, ସେହି ଶ୍ରୁତକୀର୍ତ୍ତିଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେଲେ ମଣିଜନ୍ମା ସୁପ୍ରଭ, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ପ୍ରଜାପାଳ ଭାବେ ପରିଚିତ ଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ସେ ଅରଣ୍ୟକୁ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଶିକାର ପାଇଁ ଗଲେ ଏବଂ ଏଠାରେ ଏକ ଧନ୍ୟ ଋଷିର ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ମହାତପସ୍ବୀ ନାମକ ଏକ ଋଷି ଉଚ୍ଚତର ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, କଠିନ ତପସ୍ୟା, ଉପବାସ ଓ ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମ ପାଠରେ ଲିନ ଥିଲେ। ଏହି ଉତ୍ତମ ଆଶ୍ରମରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ରାଜା ପ୍ରଜାପାଳ ମନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଏବଂ ଏହି ମହାତପସ୍ବୀଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ଉତ୍ତମ ଆଶ୍ରମ ମାଟିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛରେ ଭରିଥିଲା, ପଥ ଚାଲିବାକୁ ସୁବିଧାଜନକ, ଲତା ଗୃହଗୁଡ଼ିକ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ନିଜ ମଧୁଚକ୍ରରେ ନିର୍ବିଘ୍ନ ଭାବେ ଘୁରୁଥିଲେ। ଦେବକନ୍ୟାମାନେ ନରମ ରଙ୍ଗିନ ଲୋଟସ ଫୁଲର ମତିର ଆଙ୍ଗୁଠି ଓ ନଖ ନେଇ, ମାଟି ଛାଡି ଗଛ ତଳେ ଶାରି ଶାରି ଚାଲୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବୃତ୍ରସୁଦନ ଦେବୀକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲା। ନିକଟରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖୁସି ମାନା ଚିଡ଼ିଆ ଓ ମଦମସ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷିକା ଥିଲେ, ଗଛର ଡାଳିଗୁଡ଼ିକ ବିଭିନ୍ନ ଆକାର ଓ ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲା। କଦମ୍ବ, ନୀପ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଶାଲ ଗଛର ଟୋପା ଘର ମଧୁର କଣ୍ଠୀୟ ପକ୍ଷୀମାନେ ଭରିଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ନିର୍ବିଘ୍ନ ଓ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ଚାରିପଟେ ଗୃହସ୍ଥ ଓ ଦ୍ୱିଜ ଋଷିମାନେ ଯଜ୍ଞାଗ୍ନିର ଧୂଆଁ ଉଠାଉଥିଲେ; ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଓ ଅଲଂକୃତ ମାନ୍ୟ ନେଇ, ଅନ୍ୟାୟୀ ହାତୀକୁ ସିଂହ ଯେପରି ଚିରିଦିଏ, ସେପରି ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ। ଏଭଳି ଉତ୍ତମ ଆଶ୍ରମର ବିଭିନ୍ନ ବିଶେଷତା ଦେଖି, ରାଜା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ତିନି ତପୋଦ୍ଧ୍ୟାନ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ସମାନ ତପସ୍ୟାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଧର୍ମରେ ପ୍ରଧାନ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ରେଶମ ଆସନରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ମୃଗମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ବିଜୟୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଋଷିଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରୁ ତାଙ୍କ ମନ ଶିକାରର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଭୁଲିଗଲା; ତଥାପି, ମହାତପସ୍ବୀଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ପାଇ ସେ ଧର୍ମରେ ମନ ନିବେଶ କଲେ। ଏହି ଋଷି, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ପ୍ରଜାପାଳକ ରାଜାକୁ ଦେଖି, ଉପଚାର ଓ ଆସନାଦି ଦେଇ ଅତିଥିସ୍ୱାଗତ କଲେ।