ଏକଦିନ, କେହି ଜଣେ ଅଜ୍ଞାତ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଗଲା—"ତୁମେ ଦିନ ଓ ରାତି କ’ଣ କରୁଛ? ମୁଁ ତୁମକୁ ପଚାରୁଛି, ଦୟାକରି କହ। ତୁମେ ପଞ୍ଚାଳ ଅଟି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅ କିମ୍ବା ବ୍ୟବସାୟରେ ଲିପ୍ତ?" ସେ ପୁରୁଷ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରୁ ଆସି, ମଥୁରାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଶିବଙ୍କ ଦର୍ଶନ କଲେ, ଯିଏ ତିନିଗର୍ଟେଶ୍ୱର ଭାବେ ପରିଚିତ। ସୁମନ୍ତୁ କହିଲେ, "ଯେତେବେଳେ ସେ ସ୍ନାନ କରିନଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ପୋକାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା; କିନ୍ତୁ ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ ସେ ପବିତ୍ର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତୁମର କିଛି ଗୁପ୍ତ ମହାପାପ ଅଛି, ଯାହା ଗୁପ୍ତ ଉତ୍ସରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। କାଳିଞ୍ଜର ସ୍ପର୍ଶରେ ତୁମର ଦେହ ପବିତ୍ର ଦେଖାଯାଉଛି। ଏହି ଗୁପ୍ତ ପାପ କ’ଣ, ଠିକ୍ ଭାବେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରି ଆମକୁ କହ। ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଖି, ତୁମର ଭଲ ପାଇଁ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି।" ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯିବା ବେଳେ ସେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ପୁଣି ସେଠାରୁ ଚୁପଚାପି ଚଲିଗଲେ। ଏହିପରେ, କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ତୁମେ କିଏ, ଭାଗ୍ୟଶାଳି? ତୁମେ କାହାର ଝିଅ, ମଧୁର କଥା କହୁଥିବା? କେଉଁ ଦେଶରୁ ଆସିଛ?" ତାଙ୍କର ଅନୁରୋଧ ଜାଣି, ସେ ଦୁଃଖରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଗଙ୍ଗା ନଦୀର ଉତ୍ତର କୂଳରେ ଅନ୍ନଦାତ୍ରୀ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ପଞ୍ଚାଳ ନଗର ଅଛି। ଦେଶରେ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଆସିଲା ବେଳେ, ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଗଲୁ। ସେଠାରେ, ମୋର ବାପାଙ୍କ ପାଖରେ ଆମ ପାଖରେ ପାଞ୍ଚଟି ପୁଅ ଓ ମୁଁ ଥିଲି। ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଭାଇ ମୋର, ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପଞ୍ଚମ। ସେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ମୋର ବାପାମାନେ ତାଙ୍କର ନିୟତ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।" "ଏଠି, ମୁଁ ସଦା ସ୍ନାନ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୂଜାରେ ନିୟୋଜିତ ଥିଲି। କିନ୍ତୁ ଏକ ଅପବିତ୍ର ମହିଳାର ଆଚରଣ ଗ୍ରହଣ କରି, ମୁଁ ମୋର ବଂଶକୁ ନାଶ କଲି। ମୋର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପମୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ନେଇଯାଇଲି।" ଏହି କଥା କହି ସେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବତନ ଉତ୍ତମ ବଂଶକୁ ସ୍ମରଣ କରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ବିଳାପ ଶୁଣି ସେଠାର ମହିଳାମାନେ ଏକଠା ହେଲେ। ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ସେଇ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବିତ କଲେ। ପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଓ ବଡ଼ ବଂଶର ବିବରଣୀ କହିଲେ। ତାପରେ, ଅନୁଚିତ ସଂଯୋଗ ପାଇଁ ସେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। "ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବ୍ରାହ୍ମଣହନ୍ତା କିମ୍ବା ମଦ୍ୟପାନୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ମା, ଗୁରୁପତ୍ନୀ, ଭଉଣୀ, ଝିଅ, ଝିଅଘରଣୀଙ୍କୁ ଅସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣହନ୍ତା, ମଦ୍ୟପାନୀ, ନାରୀହନ୍ତା, କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କ ଶୟନରେ ଯାଇଲେ..."—ଏଭଳି ପାପ ଶୁଣି ପଞ୍ଚାଳୀ ମାତ୍ର ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଭାଇଙ୍କୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଲେ। ଏଠାରେ ଥିବା ରତ୍ନ, ବସ୍ତ୍ର, ଧନ, ଧାନ—ଯେଉଁଠି କିଛି ଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ କାଳିଞ୍ଜର ଶୃଙ୍ଗାର ପାଇଁ ଓ ବିଶେଷକରି ଉଦ୍ୟାନ ନିର୍ମାଣ ପାଇଁ ଦାନ କଲେ। ନିଜ ପବିତ୍ରତାର ନିମିତ୍ତେ ସେ ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳାଇ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ପଞ୍ଚାଳ ମଧ୍ୟ, ଶିଷ୍ୟ ଭାବେ ଏବଂ ଯଥାବିଧି ରୀତିରେ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ସଂସ୍କାର ଯଥାଯଥିକ କ୍ରିୟା କଲେ। ସେଠାରେ ଗ୍ରାମ କିଣି, ସେଇ ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦାନ କଲେ। ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଧନ ବଣ୍ଟନ କଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରି, ଦେବତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଓ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରି, ବ୍ୟବସାୟୀମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। "ହେ ଦେବତା, ତୁମର ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ରୋମାଞ୍ଚକାରୀ। ମଥୁରାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଏହି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଆସିଛି, ହେ ଗୁରୁ,"—ଏଭଳି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣା ଘଟିଗଲା।