କାନ୍ୟକୁବ୍ଜର ରାଜା, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଅପାର ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟରେ ନିମଗ୍ନ ଥିଲେ। ସେ ଦର୍ଶନରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଏବଂ ମନୋହର ଥିଲେ। ଏହି ରାଜାଙ୍କର ଅନେକ ରଜନୀ ନାୟିକା ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଏକ ଯୁବତୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥିଲେ। ସେ ଯୁବତୀ ଗୀତ ଏବଂ ନୃତ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ ଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ରଜନୀ ନାୟିକାମାନଙ୍କର ଜୀବନ ଶୈଳୀ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ସେ ଯୁବତୀ ଏହି ରାଜାଙ୍କର ସେବିକାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହି ଜୀବନ ଯାପନ କରିଥିଲେ। ଏଠିରେ, ମଥୁରାର ମହାତ୍ମ୍ୟ, କୃଷ୍ଣ-ଗଙ୍ଗା ଏବଂ କାଳିଞ୍ଜରର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ବରାହ ପୁରାଣର ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ପରେ, ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ—ଏକ ବଣିକ ତାଙ୍କର ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ, ଦଳ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେ ବଣିକ ଏହି କାରଭାନରେ ନିମଗ୍ନ ହୋଇ, ଧନୀ ଏବଂ ଦର୍ଶନରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ହେଲେ। ସେମାନେ ମଥୁରା ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ, ପାଞ୍ଚାଳ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯାନରେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ପ୍ରଭାତରେ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ପାଞ୍ଚାଳ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରି, ପୁନ:ପୁନ: ଅନେକ ଦାନ ଦେଲେ। କୁତୁହଳବଶତଃ, ସେ ଗର୍ତ୍ତେଶ୍ୱର ନାମକ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିଲେ। ଏହି ଦେବୀ ଧାତ୍ରେୟିକାଙ୍କୁ ମହାସମ୍ମାନରେ ସମ୍ମୋହିତ ହୋଇ, ନିଜ ଲୋଭ ଏବଂ ମୋହରେ ତାଙ୍କୁ ମଣିମାଳା ଦାନ କଲେ। ସେ ସଦା କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ନଦୀର ଉତ୍ସ ସମୀପରେ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ଛଅ ମାସ ଗତି କଲା। ଏକ ଦିନ, ତାଙ୍କ ନିଜ ଆଶ୍ରମରେ ବସିଥିବା କିଏ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ସେ କୀଟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ଥିଲେ ଏବଂ ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ସ୍ନାନ କରୁଥିଲେ, ଏକ ଏକ କୀଟର ତାଲ ଖସିଯାଉଥିଲା। ସୁମନ୍ତୁ ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ ଦୃଶ୍ୟ ଅନେକ ଦିନ ଦେଖିଲେ। ସେ ଚିନ୍ତା ଭରା ମନରେ ସନ୍ଦେହ କରି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ତୁମେ ଦିନ ରାତି କଣ କରୁଛ? ମୁଁ ପଚାରୁଛି, ତୁମେ ପାଞ୍ଚାଳ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁତ୍ର କିମ୍ବା ବ୍ୟବସାୟରେ ନିମଗ୍ନ?” ସେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରୁ ଆସି, ମଥୁରାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ। ସ୍ନାନ କରି ମହେଶ୍ୱର, ତିଗର୍ତ୍ତେଶ୍ୱର ଦେବତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ। ସୁମନ୍ତୁ କହିଲେ—“ସ୍ନାନ ନ କଲେ, ସେ କୀଟରେ ଭରିଥିଲେ; ସ୍ନାନ କଲେ, ସେ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ଚମକୁଥିଲେ। ତୁମର କିଛି ବଡ଼ ପାପ ଅଛି, ଯାହା ଲୁଚିତ ଅଛି। କାଳିଞ୍ଜର ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ତୁମର ଶରୀର ପବିତ୍ର ଦେଖାଯାଉଛି। ତୁମ ଲୁଚିତ ପାପ କ’ଣ, ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରି ଆମକୁ କହ। ଏହି ତୀର୍ଥର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଦେଖି, ମୁଁ ତୁମର ଭଲ ପାଇଁ ପଚାରୁଛି।” ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଉଥିବାବେଳେ, ସେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ ଏବଂ ପୁନ: ସେଇ ପ୍ରକାର ଚାଲିଗଲେ। ସୁମନ୍ତୁ ପୁନ: ପଚାରିଲେ—“ତୁମେ କିଏ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ? ତୁମେ କାହାର କନ୍ୟା, ସୁନ୍ଦର ବକ୍ତା, ଏବଂ କେଉଁ ଦେଶରୁ ଆସିଛ?” କିଛି ସମୟ ଅତିତ ହେବାପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କହିଲେ। ତାଙ୍କ ଅନୁରୋଧ ଜାଣି, ସେ ଦୁଃଖରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ—“ଗଙ୍ଗାର ଉତ୍ତର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପାଞ୍ଚାଳ ଏକ ମନୋହର ସହର ଅଛି। ଦେଶରେ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଆସିଲା ପରେ, ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଗଲୁ। ସେଠାରେ, ମୋ ପିତାଙ୍କର ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ଏବଂ ମୁଁ ଥିଲି। ମୋ ସବୁଠୁ ଛୋଟ ଭାଇ ଅଛି, ଏବଂ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ପଞ୍ଚମ। ସେ ବିଦାୟ ନେଲେ, ମୋ ପିତାମାତା ତାଙ୍କର ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ଆଉଁତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏଠାରେ, ମୁଁ ସଦା ସ୍ନାନ କରି, ଦେବତା ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଆଦର କରୁଥିଲି।" "ପତିତା ଚରିତ୍ର ଅନୁସରଣ କରି, ମୁଁ ନିଜ ବଂଶକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଲି। ମୋର ଏହି ଅତି ପାପୀ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଏଣିଦେଲି।" ଏଭଳି ଦୁଃଖ ଏବଂ ଅନୁତାପରେ, ସେ ନିଜ ଜୀବନର ଗୁପ୍ତ ଅଂଶ ଉମେଳିଲେ, ଏବଂ ତୀର୍ଥର ପବିତ୍ରତା ତାଙ୍କୁ ଶୁଧ୍ଧ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କଲା।