ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ରମ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରମୁଖ ଋଷିମାନେ ବସିଥିଲେ। ସେ ଋଷିମାନେ ବେଦର ସାର ଜାଣିଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ। ଏଠାରେ ବ୍ୟାସ ଏମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଭଲ ମାର୍ଗରେ ଗତି କରିଥିଲେ। କାଳଞ୍ଜର ପର୍ବତରେ ଏଠାରେ ମହାଦେବ ଶିବ, ତୀର୍ଥମାନଙ୍କର ନାଥ, ବସିଛନ୍ତି। ଏଠାରେ, ଯିଏ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷର ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ରହିଥିଲେ, ସେ ହିମାଳୟକୁ ଯାଇ, ବଦରୀ ନିକଟକୁ ପହଁଚିଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ତିନି କାଳକୁ ଦେଖି, ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ ତୀର୍ଥରେ, ପାଞ୍ଚାଳ ବଂଶର ସମ୍ମାନିତ ସାମ୍ନାରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ବସୁ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୟଙ୍କର ଦୁର୍ଭିକ୍ଷରେ ପୀଡିତ ହେଇ, ନିଜ ଜନାନୀ ସହିତ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜୀବିକା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି ରହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେଉଁଠି ଏକ ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଞ୍ଜଳି ଅପରାଜିତା କନ୍ୟା ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ତେବେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି କନ୍ୟାର ଅସ୍ଥି ସଂଗ୍ରହ କରି, ମଥୁରାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଯାହାର ଅସ୍ଥିରେ ଅର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତି ଅଛି, ସେ ସଦା ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହିଥାଏ। ସେ କାରବାନ ସହିତ ଏହି କନ୍ୟା ମଥୁରାକୁ ଗଲେ। କନ୍ୟା ଅତି ସୁନ୍ଦର, ସାରା ଶରୀର ନରମ, କଳା ଏବଂ କୁନ୍ଦଳିଆ କେଶ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଠି ଓ ପାଦ ଉତ୍ତମ ଗଠିତ, ନଖ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଚମକଦାର, ଶୁଭ। ତାଙ୍କର କମ୍ପ ହଳକା, ପେଟ ସମ, ଏବଂ ଉତ୍ତଳ, ଉଚ୍ଚ ଶ୍ରୀ। ନଖ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଚକ୍ଷୁ ମନୋହର, ଭୂରୁ ସୁନ୍ଦର, ଶରୀର ଅନୁପାତିକ, ଓ କଥା ମଧୁର। ଏହି ମନୋହର ଅଙ୍ଗ ଥିବା କନ୍ୟା ଯାହାକୁ ଚାହିଲେ, ଓ ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଚାହିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ମନୋହର କରିଦେଇଥିଲେ। ସେ ସବୁଠି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ନିବେଦିତ ଥିଲେ। କାନ୍ୟକୁବ୍ଜର ରାଜା, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ, ବହୁ ଧନ ଓ ମନୋରମ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ଲୋକଙ୍କର ଦାସୀମାନେ ଏହି କନ୍ୟାକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥିଲେ। ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟରେ ରୁଚି ଥିବା ଏହି କନ୍ୟା ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ। ଏଭଳି ଏହି ଯୁବତୀ ରାଜାଙ୍କର ଦାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ମଥୁରାର ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ କୃଷ୍ଣ-ଗଙ୍ଗା, କାଳଞ୍ଜରର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା। ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ: ବ୍ୟାପାରୀର ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ, ସେ ଦଳ ସହିତ ଏକଠା ହେଲେ। ସେ କାରବାନ ସହିତ ବସି, ଧନୀ ଓ ମନୋହର ହେଲେ। ଏଭଳି ସେମାନେ ମଥୁରା ସହରକୁ ପହଁଚିଲେ। ସେଠାରେ ପାଞ୍ଚାଳ, ସକାଳେ ତାଙ୍କ ଲୋକମାନେ ସହିତ, ଗର୍ବ ଓ ଭବ୍ୟ ଯାନରେ ଆସିଲେ। ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରେ, ସେ ବାରମ୍ବାର ବହୁ ଦାନ ଦେଲେ। ଉତ୍ସୁକତାରେ, ସେ ଗର୍ତ୍ତେଶ୍ୱର ନାମକ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ମହା ସମ୍ମାନରେ, ସେ ଧାତ୍ରେୟିକା ନାମକ ମହିଳାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଲୋଭ ଓ ମୋହରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ମଣି ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହାର ଦେଲେ। ସେ ସଦା କୃଷ୍ଣ ଓ ଗଙ୍ଗା ନଦୀର ଉତ୍ସ ନିକଟରେ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିଥିଲେ। ଏଭଳି, ଷଠି ମାସ ଦେଖିଲା। ତାଙ୍କ ନିଜ ଆଶ୍ରମରେ ବସିଥିବା କେଉଁଯିଁ ଜଣେ ଜଣା, ସେ ଉପରେ କୀଟ ଲଗିଥିବା ଦେଖିଲେ ଏବଂ ସେ ଏଠାରେ ପହଁଚିଲେ। ସେ ଯେତେବେଳେ ସ୍ନାନ କରୁଥିଲେ, ଏକ ଦଳ କୀଟ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯାଉଥିଲା। ଏଭଳି ଦୂର୍ଦ୍ଦନ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଦିନକୁ ଦିନ ସୁମନ୍ତୁ ଦେଖିଥିଲେ। ଚିନ୍ତିତ ଭାବରେ, ସେ ସନ୍ଦେହରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।