ଏହି କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା ଓ ତାଙ୍କର ଧର୍ମର ପ୍ରଶଂସା ଦ୍ୱାରା ମହାତ୍ମ୍ୟ ଉଦ୍ଘାଟିତ ହୁଏ । ଏହିପରି ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ସଙ୍ଗ ରଖିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମନାଯାଏ । ଯେପରି ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ତୀର୍ଥସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧି ପାଏ, ତେଣୁ ଦୁଷ୍ଟମନା ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଶକ୍ତିକୁ ଶୁଣି ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି । ଯିଏ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ସହ ଏହି କଥାକୁ ପଢ଼ନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ 'ପିଶାଚ' ନାମକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ମହିମା ଲାଭ କରନ୍ତି । ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହ ଉପଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି— ଏକ ସମୟରେ, ମହାମୁନି କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ ଯମୁନା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ମନରେ ଗଙ୍ଗା ଓ ପାପନାଶିନୀ ଯମୁନାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ । ସୋମ ଓ ବୈକୁଣ୍ଠ ମଧ୍ୟରେ ଏହାକୁ 'କୃଷ୍ଣଙ୍ଗ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ସେଠି ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ରମ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରମୁଖ ଋଷିମାନେ ବସିଥାନ୍ତି । ଏସବୁ ବେଦବିଦ୍ ଏବଂ ଦୃଢ଼ବ୍ରତ ମୁନିମାନେ, ବ୍ୟାସଙ୍କ ନିତ୍ୟ ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥରେ ଚାଲିଥିଲେ । ସେଠି କାଳଞ୍ଜର ପର୍ବତରେ ମହାଦେବ ଶିବ, ତୀର୍ଥପତି ଭାବେ ବିରାଜମାନ । ଏଠି ଏକ ଦ୍ୱାଦଶବର୍ଷୀୟ ବ୍ରତ ରଖି, ଅନାସକ୍ତ ହୋଇ, ମୁନିମାନେ ହିମାଲୟ ଦିଗକୁ ଯାଞ୍ଚନ୍ତି, ବଦରୀ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି । ଏହିପରି ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା, ତ୍ରିକାଳଦର୍ଶୀ ଭଗବାନ୍ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି । କୃଷ୍ଣ ତୀର୍ଥରେ, ପାଞ୍ଚାଳ ବଂଶର ଉପସ୍ଥିତିରେ, ବସୁ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବସୁଥିଲେ । ଦୁର୍ଭିକ୍ଷରେ ପୀଡିତ, ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଦକ୍ଷିଣାପଥକୁ ଗଲେ । ସେଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜୀବିକା ଅନୁସାରଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଏଠି ଏକ ଧନ-ଧାନ୍ୟ-ଯୁକ୍ତ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା । ପରେ, ସେ କନ୍ୟାଙ୍କର ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକୁ ସଂଗ୍ରହ କରି ମଥୁରାକୁ ଗଲେ । ଯେଉଁଠାରେ ଅସ୍ଥିରେ ଅର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଚିହ୍ନ ଥାଏ, ସେ ସଦା ସ୍ୱର୍ଗେ ବସିଥାଏ । ସେଇ ଦଳ ସହ ଏହି କନ୍ୟା ମଥୁରାକୁ ଗଲେ । ସେ କନ୍ୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, କୋମଳ ଅଙ୍ଗ, ଘନ ଚୁଲି ଓ ଗୋଧୂଳି ଚାମ୍ପା ରଙ୍ଗର । ତାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଠି ଓ ପାଦ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଗଠିତ, ନଖ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶୁଭ୍ର । ତାଙ୍କର କମର ସ୍ଲିମ୍, ଉଦର ଏକସା, ଓ ସ୍ଥନ ଉଚ୍ଚ ଓ ଭରିଆ । ତାଙ୍କର ନଖ ସୁନ୍ଦର, ଚକ୍ଷୁ ଆକର୍ଷକ, ଭୂରୁ ଶୋଭାବନ୍ତି, ଶରୀର ସମତୁଳିତ ଓ ଶବ୍ଦ ମଧୁର । ଏହି ସୁନ୍ଦରୀ ଯାହାକୁ ଦୃଷ୍ଟିଦେଇଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ମନମୁହି ଯାଉଥିଲେ । ଏହି କନ୍ୟା ସବୁଠାରେ ତୀର୍ଥସ୍ନାନରେ ନିଷ୍ଠାଶୀଳ ଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, କାନ୍ୟକୁବ୍ଜର ରାଜା, ଏକ ସତ୍ୟ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାଶୀଳ, ବହୁତ ଧନୀ, ଦେଖିବାକୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଆକର୍ଷକ ଥିଲେ । ସେଠି ରାଜାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରର ନୌଚିକାମାନେ ଏହି କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କଲେ । ସେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଶୈଳୀ ଅନୁସରଣ କଲେ । ଏହିପରି ଯୁବତୀ, ସେ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସି ଜୀବନ ଯାପନ କରିଲେ । ପରେ ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ— ବଣିକଙ୍କ ଦ୍ରବ୍ୟ ନେଇ, ସେ ଦଳ ସହ ଏକାଠି ହୋଇ, ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଧନୀ ଓ ଆକର୍ଷକ ହୋଇଯାଇଥିଲେ । ସେମାନେ ମଥୁରା ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ । ସେଠି, ପାଞ୍ଚାଳ, ପ୍ରଭାତକାଳରେ, ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହ, ବଡ଼ ଗର୍ବ ଓ ଶୋଭାମୟ ରଥରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ଏପରି ଭାବେ ମଥୁରା ତୀର୍ଥର ମହିମା, କୃଷ୍ଣ-ଗଙ୍ଗା ଓ କାଳଞ୍ଜରର ଶକ୍ତି ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା ।