ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ — “ମୁଁ ବାମନଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛି; ବାମନ ମୋତେ ଦେଇଛନ୍ତି। କପିଲଙ୍କ ଦେହରେ ଚୌଦ ଲୋକ ବସିଛି। ହେ ଦିବ୍ୟଜନ୍ମା, ଆପଣଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ମୋ ପାପ ନାଶ ପାଇଁ ଏହା ଦେଇଛି। ଯେଉଁଠି, ଯେଉଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ ବ୍ୟକ୍ତି, ପ୍ରତିବା ଦିନରେ, ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ, ଏହି କର୍ମ କରେ, ସେ ଶତଗୁଣ ଫଳ ପାଏ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, ଠିକ୍ ସମୟରେ, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସେବା କରିଛି। ଏହା ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ପାପୀମାନେ, ମୋତେ ବିପଦ ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ଉପବାସ ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ର ଶେଷ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେବା ଦରକାର। ତୁମଠାରୁ ଶୁଣିଲେ, ମୋକୁ ସିଧାସଳଖ ମୋକ୍ଷ ମିଳିଯିବ; ଏବେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଏହା ଦେଖିବି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏପରି କହିବା ସମୟରେ, ଆକାଶରେ ଢୋଲ ଶବ୍ଦ ହେଲା। ଚାରି ଦିଗରୁ ମୃତ ଲୋକଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆସିଗଲା। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତା ଓ ତାଙ୍କର ଧର୍ମ ଗୁଣର ପ୍ରଶଂସା ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଦ୍ୱାରା ଉତ୍କଳ ଚେଷ୍ଟା କରିବାରେ, ଧର୍ମିକଙ୍କ ସହ ସଂଗ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯେପରିକି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ଲୋକ, ଏହି ମନ୍ଦ ବୁଦ୍ଧି ଅମାନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ମିଳିଥାଏ। ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଶକ୍ତି ସମ୍ବନ୍ଧି ଶୁଣିଲେ, ମୋକ୍ଷ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ଏହି କଥାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ସହ କଥା ପଢେ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ଭକ୍ତିରେ ଲଗି ରହିଥାଏ, ସେ ମାନେ ପିଶାଚ ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଗୌରବ ପାଉଛନ୍ତି, ଯାହା ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏହିଭଳି, ଯମୁନା ମିଳନ ସ୍ଥାନର ମହିମା ଅନୁଷ୍ଠାନ, ମଧୁମାସ ଅଂଶରେ, ଶ୍ରୀ ଵରାହ ପୁରାଣର ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ପରେ, ଶ୍ରୀ ଵରାହ କହିଲେ — ଯମୁନା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଋଷି କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱୈପାୟନ ତାଙ୍କ ମନରେ ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା, ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ, ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ସୋମ ଓ ବୈକୁଣ୍ଠ ମଧ୍ୟରେ, ଏହି ସ୍ଥାନକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍ଗ ଭାବରେ ଡାକାଯାଏ। ସେଠି ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ରମ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ଉପସ୍ଥିତ। ଏହି ଋଷିମାନେ ବେଦର ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ, ନିଶ୍ଚଳ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ। ବ୍ୟାସ ଏମାନେଙ୍କୁ ଏକାଧିକ ଶବ୍ଦରେ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାର୍ଗରେ ନେଇଯାଇଲେ। କାଳଞ୍ଜର ପର୍ବତରେ ଏଠାରେ ମହାଦେବ ଶିବ ଅଛନ୍ତି, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ନାଥ। ଏଠାରେ, ଯେଉଁ ଜଣେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷର ଉପବାସ ରଖି, ଅସଙ୍ଗତାରୁ ମୁକ୍ତ ରହିଥାଏ, ସେ ହିମାଳୟକୁ ଯାଇ, ବଦରୀ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଥାଏ। ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଏବଂ ତିନି କାଳ ଦେଖିପାରିବା ଶକ୍ତି ଥିବା ଲୋକ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଇଥାଏ। କୃଷ୍ଣ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ପାଞ୍ଚାଳ ବଂଶର ଉପସ୍ଥିତିରେ, ବସୁ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯେପରିକି ଶୁଣିଯାଏ। ତିନି ଭୟଙ୍କର ଦୁର୍ଭିକ୍ଷରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଜନାନୀ ସହ ଦକ୍ଷିଣକୁ ଗଲେ। ସେଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜୀବିକା ଅପନାଇ, ଅବସ୍ଥାନ କଲେ। ସେଠି ଏକ ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟ ଭର୍ପୂର କନ୍ୟା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଲା। କିନ୍ତୁ, ସେ କନ୍ୟାର ଅସ୍ଥି ସଂଗ୍ରହ କରି, ମଥୁରାକୁ ଗଲେ। ଯାହାର ଅସ୍ଥିରେ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତି ଅଛି, ସେ ସଦା ଶ୍ୱର୍ଗରେ ବସିଥାଏ। ଏହି ଦଳ ସହ, ସେ କନ୍ୟା ମଥୁରାକୁ ଗଲେ। ସେ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ସୁକୁମାର ଅଙ୍ଗ, କଳା ଓ ଗୋଲାପି କେଶ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଠି ଓ ପାଦ ଉତ୍ତମ ଆକୃତିର, ନଖ ଚମକଦାର ଓ ରକ୍ତିମ, ଶୁଭ। ତାଙ୍କର କମର ଶୁକ୍ଳ, ପେଟ ସମ, ଉଚ୍ଚ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ଥନ। ତାଙ୍କର ନଖ ଉତ୍ତମ, ଚକ୍ଷୁ ମନୋହର, ଭୃ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେହ ଅନୁପାତିକ, କଥା ମଧୁର। ଯେଉଁଠି ସେ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗର କନ୍ୟା ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁଠି ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଏପରି ସେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନରେ ନିୟତ ଥିଲେ।