ପ୍ରେତମାନେ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ — “ଏହି ଅଧର୍ମ କରିଥିବା ପାପୀମାନଙ୍କର ଶେଷ ଫଳ କ’ଣ?” ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉତ୍ତର ଦେଲେ — “ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମାତ୍ର ମାର୍ଗ ଅଛି, ମଥୁରାର ସଙ୍ଗମରେ। ଶ୍ରାବଣ ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ଦ୍ୱାଦଶୀର ଯୁଗ୍ମ ଦିନରେ, ଭାଦ୍ରପଦ ମାସରେ, ସେଠାରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଖାଦ୍ୟ, ବସ୍ତ୍ର, ଛତା ଓ ଜୁତା ଦାନ କରିଲେ, ପ୍ରେତମାନେ ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବେ ନାହିଁ; ଯେଉଁ ଜଣେ ଏହି ପଥରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ଶୁଭ ଫଳ ପାଇଥାନ୍ତି। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ଏକ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ଭାବରେ ସ୍ନାନ କରି, ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରସନ୍ନତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି। ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଯଦି ଏହି ସ୍ଥାନର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଶୁଣିଥାନ୍ତି, ତେଣୁ ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରନ୍ତି। ପ୍ରେତମାନେ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ — “କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ?” ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ — “ପୁରାଣ ପୂର୍ବରୁ ରାଜା ମାନ୍ଧାତାଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏହି କଥା ବସିଷ୍ଠ ଅନୁସୃତିରେ ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ପାରିବା। ଭାଦ୍ରପଦ ମାସର ଶୁଭ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ ଏବଂ ଶ୍ରାବଣ ନକ୍ଷତ୍ରର ଯୁଗ୍ମରେ, ସଙ୍ଗମରେ ପୁନଃ ସ୍ନାନ କରି ବାମନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଦିନ ଏକ ଶତ କ୍ଷୀରବର୍ଣ୍ଣ ଗାଁ ଦାନ କରିବା, ଯେଉଁଗୁଡିକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରରେ ସଜାଯିବା ଉଚିତ। ଏହି ଶ୍ରାବଣ-ଦ୍ୱାଦଶୀ ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା ମାନବ ଦୈତ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇବେ ନାହିଁ। ଏହି ପରେ, ଏକ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଦିଓ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତଳେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ମୁକ୍ତି ପାଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ଫେରିବେ ନାହିଁ। ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ, ବାମନଙ୍କର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରିବା ଚାହିଁ। ଏହି ଦିନ ଏକ ମହାବର ମାନ୍ୟତା ରହିଛି — “ଆସ, ଅନେକ ଦାନ ଦେବାର ଅଦୱିତୀୟ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ନାଥ, ମୋର କୃପାରେ ଆସ। ତୁମେ ଏକ ନକ୍ଷତ୍ରର ରୂପରେ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ ଆକାଶରେ ବସିଥିବା। ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ପଦ୍ମନାଭ, ପଦ୍ମର ଆଶ୍ରୟ, କେଶବ। ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ସ, ଅବିନାଶୀ, ସମସ୍ତ ରୂପରେ ବିରାଜିତ। ଏହି ଧୂପ ତୁମ ପାଇଁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ। ତୁମର ଚେତନାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦିପ୍ତିମାନ ହେଉ ଓ ଅବିନାଶୀ ରହୁ। ତୁମେ ଅଦିତିର ଗର୍ଭ ଅବସ୍ଥା ନେଇଛ, ଏବଂ ବୟିରୋଚନିଶ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ। ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଶଂସିତ, ଯୋଗୀମାନେ ତୁମକୁ ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ତୁମେ ନିବେଦନର ଭୋକ୍ତା, ନିବେଦକ, ପୂଜାରୀ ଓ ନିବେଦନ ନିଜେ। ମହାପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ତୁମେ ଖାଦ୍ୟ, ଜଳ ଓ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ରର ଗଠନ। ବର୍ଷା, ବରୁଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଜଳ, କେଶବ, ଶିବ — ସମସ୍ତ ଏଠାରେ ବିରାଜିତ। ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରଜାପତି, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ। ବାମନ ଜ୍ଞାନର ଦାତା, ଏବଂ ବାମନ ଜଳର ରୂପରେ ବିରାଜିତ। ମୁଁ ବାମନଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି; ବାମନ ମୋତେ ଦେଇଥାନ୍ତି। କପିଳଙ୍କ ଅଙ୍ଗରେ ଚୋଦ ଜଗତ ବିରାଜିତ। ଦିବ୍ୟ ଜନ୍ମ ଧାରଣ କରିଥିବା ତୁମକୁ, ଅତି ସମ୍ମାନିତ, ମୁଁ ଏହା ଦାନ କରୁଛି — ମୋର ପାପ ନିଶ୍ଚୟ ଦୂର ହେବା ପାଇଁ। ଏହି ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ ଯେଉଁ ଜଣେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ, ଜ୍ଞାନରେ ଏହି କ୍ରିୟା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଏକ ଶତ ଗୁଣା ହୁଏ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟରେ ସେବା କରିଛି। ଏହି କାରଣରୁ, ତୁମେ ପାପୀମାନେ ମୋତେ ଅସୁବିଧା ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଉପବାସ ଏକ ଚକ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଅଞ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେବା ଉଚିତ। ତୁମଠୁ ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା, ମୁକ୍ତି ସାକ୍ଷାତ୍ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ; ଏବଂ ଏବେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଏହା ଅନୁଭବ କରିବି।” ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏଭଳି କହିଥିବା ବେଳେ, ଆକାଶରେ ଡ଼ମ୍ରା ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କର ବିମାନ ଆସିଗଲା।