ଏକ ସମୟର କଥା, ଜଣେ ମହାପୁରୁଷ ମିଠା କଥା କହି ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ କିଏ? ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଛ? ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଗୋଟିଏ ଠାରେ ରୁହ, ତେବେ କେଉଁଠି ଯାଉଛ? ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଭୁଖ ଓ ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ କ୍ଷୁଦ୍ର ହେଉଛ, ଏବଂ ଅନେକ କଷ୍ଟ ସହ ଚାଲିଛ। ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଅବିବେକରେ ଘେରାଯାଇଛ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବିବେକ ଅଭାବରେ ଅନ୍ଧାରା ଅଛ। ଆମେ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ କିମ୍ବା ଦିନ କ’ଣ ତାହା ମଧ୍ୟ ଜାଣିନାହିଁ। ଏହି ପୂର୍ବଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା କରିବା ଆମକୁ ଆକର୍ଷଣ କରୁନାହିଁ।" "ଏଠି ଦୂତ, ନିୟନ୍ତ୍ରକ ଓ ପଞ୍ଚମ ଲେଖକ– ଏମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନାମ କେମିତି ହେଲା? ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ନାମ କିପରି ହେଲା? ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନାମ କାହିଁକି ନାହିଁ? ମୁଁ ସବୁବେଳେ ତାଜା ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ, ଦ୍ୱିଜାତିଙ୍କୁ ଅପଚ ଦିଏ। ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ମୋର ନାମ 'ଅପଚଦାତା'। ଏହି କାରଣରୁ, ପରବର୍ତ୍ତୀ 'ସୁଇଁ-ମୁହଁ' ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ। ଏହି କାରଣରୁ, ତୃତୀୟ 'ତ୍ରୁତି' ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ। ଚତୁର୍ଥ, ଚିନ୍ତିତ ମନ ନେଇ ଉପରକୁ ବଢ଼େ, ତେଣୁ ସେ 'ନିୟନ୍ତ୍ରକ'। ଆମ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ପାପୀ ହେଉଛି 'ଲେଖକ', ତେଣୁ ସେହି ନାମ ହେଲା। ତ୍ରୁତି ଅନ୍ତେ ଅପାଙ୍ଗ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଇଁ-ମୁହଁ ହୋଇଯାଏ। ଏହିପରି, ବଡ଼ ଅଣ୍ଡ ଓ ଶୁଷ୍କ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।" "ଯଦି ତୁମେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣ, ଯାହା ଚାହଁ ତାହା ପଚାର। ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଖାଦ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ।" ତାପରେ ମହାପୁରୁଷ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମର ଖାଦ୍ୟ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ; ଆମର କଥା ମଧ୍ୟ ଶୁଣ, ହେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ କରୁଣାବାନ। ଯାହାକୁ ଶୁଣି ତୁମେ ସବୁବେଳେ ନିନ୍ଦା କର, ଏହିପରି ଖାଦ୍ୟ ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟ ନିନ୍ଦା କର। ଯେଉଁ ଘରରେ ପବିତ୍ରତା ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଛି, ସେଠାରେ ପିତୃଗଣ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଗୁରୁମାନ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ମାନ ହୁଏନାହିଁ, କିମ୍ବା ଘର ନାରୀମାନେ ଦଳି ନେଇଛନ୍ତି, ସେଠି ପିତୃଗଣ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ସବୁବେଳେ ବିବାଦ ହୁଏ, ନିନ୍ଦିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦୁଷ୍ଟ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନେ ରହନ୍ତି, ସେଠି ପିତୃଗଣ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇ ସ୍ଥିର ହୋଇ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଅଧିକ ପାପମୟ।" "ଏବେ କହ, ହେ ତପସ୍ବୀ, କିପରି ପ୍ରେତ ହେବାଠାରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଯାଇପାରିବ? ଏକ ରାତି କିମ୍ବା ତିନି ରାତି ଉପବାସ କଲେ, କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ରାୟଣ ଭଳି କଠିନ ବ୍ରତ କଲେ? ଯିଏ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଅଛନ୍ତି, ସେ ପ୍ରେତ ହୁଏନାହିଁ। ଯିଏ ସବୁବେଳେ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେ ପ୍ରେତ ହୁଏନାହିଁ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉପରେ କରୁଣା କରନ୍ତି, ସେ ପ୍ରେତ ହୁଏନାହିଁ। ଯିଏ ପିତୃପୂଜାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେ ପ୍ରେତ ହୁଏନାହିଁ। ଯିଏ କ୍ଷମା ଓ ଦାନରେ ନିପୁଣ, ସେ ପ୍ରେତ ହୁଏନାହିଁ। ଯିଏ ସବୁବେଳେ ଉପବାସରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସେ ପ୍ରେତ ହୁଏନାହିଁ। ଯିଏ ସବୁବେଳେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେ ପ୍ରେତ ହୁଏନାହିଁ।" "ତୁମଠାରୁ ଶୁଣିଲୁ, କିଏ ପ୍ରେତ ହୁଏନାହିଁ। ଏବେ, ହେ ମହାମୁନି, କହ, କିଏ ପ୍ରେତ ହୁଏ? ଯଦି ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ହାତରୁ ଖାଇ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, କଣ ହୁଏ?" ତାପରେ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା, "ନିଶ୍ଚୟ, ସେ ଖାଦ୍ୟ ପେଟରେ ଥିବା ସମୟରେ ସେ ପ୍ରେତ ହୁଏ। ଏହିପରି, କେବଳ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ମଧ୍ୟ ଲୋକ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଏ।" "ଯିଏ ଅପସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଆଶ୍ରମରେ ରହନ୍ତି, ମଦପାନ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ପରସ୍ତ୍ରୀଗମନ କରନ୍ତି; ଯିଏ ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ନେଇଥାନ୍ତି; ଯିଏ ମାତା, ପିତା, ଭାଇ, ବୋନ, ଭାର୍ଯ୍ୟା କିମ୍ବା ପୁଅକୁ ହାନି କରନ୍ତି; ଯିଏ ନିୟମିତ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତିନାହିଁ, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ପୂଜ୍ୟଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କରନ୍ତି; ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା, କୃତଘ୍ନ, ଗୋହତ୍ୟା କିମ୍ବା ପଞ୍ଚମହାପାପୀ; ଏବଂ ଯିଏ ଧର୍ମ ଶିଖାଏଥିବା ଗୁରୁଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଚାହେଁ; ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କୁ, ବିଶେଷକରି ନାସ୍ତିକଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି– ସେମାନେ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାନ୍ତି।