ପୁରାତନ କାଳରେ, ଏଠାରେ ଏକ କଥା ଶୁଣାଯାଏ—ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଏ ନିଜ ନିୟମରେ ଦୃଢ଼ ଓ ଅଟୁଟ ଥିଲେ। ସେ ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ସଦା ଲିନ ଥିଲେ, ଯୋଗରେ ପ୍ରବୀଣ ଓ ଭକ୍ତିରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ। ସେ ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ ଯେପରି ଏହି ଜନ୍ମରେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶା ରଖିଥିଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ଜୀବନ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ସେଙ୍କର ମନ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଲା। ଶାସ୍ତ୍ର ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ସେ ପୂର୍ବଦିଗକୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏଯେଉଁଠି, ସେଠାକୁ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ଉତ୍ତର ଶୃଙ୍ଗ ଓ ମନ୍ମଥୁରା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଇ, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜଳାଶୟରେ ନିମ୍ନାନ୍ତରଣ କଲେ, ଏବଂ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରିଲେ। ପୂଜା ଓ ନମସ୍କାର କରି ଆଉଥରେ ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏଭଳି ଯାତ୍ରା କରିବା ସମୟରେ, ଏକ କାଣ୍ଟା ଥରେ ଭରିଥିବା, ବନ୍ଧୁ-ବନ୍ଧବ ଶୂନ୍ୟ ଏକ ଜଙ୍ଗଲରେ ସେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠି ଏକ ଭୟଭୀତ ହୃଦୟରେ, ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲି ଦଢ଼ି ହେଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର କିଛି ପ୍ରାଣୀ ଉପସ୍ଥିତ। ସେ ସ୍ନିଗ୍ଧ କଥାରେ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କିଏ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ପ୍ରାଣୀମାନେ?” ସେଉଁଥିରେ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ ସଦା ଏକଠି ରୁହ, କିନ୍ତୁ କେଉଁଠି ଯିବା? ସଦା ଭୋକ ଓ ତିଆରିରେ ପୀଡିତ, ଅନେକ ଦୁଃଖ ସହି ଚାଲୁଛ। ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଅବିବେକୀ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବିବେକ ହୀନ। ଆମେ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ କିମ୍ବା ଦିନ କ'ଣ ତାହା ଜାଣିନାହିଁ। ଏହି ପୂର୍ବଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା ଆମ ପାଇଁ ଆକର୍ଷଣୀୟ ନୁହେଁ। ତ୍ୱରିତ, ନିୟନ୍ତ୍ରକ ଓ ପଞ୍ଚମ, ଲେଖକ—ମୃତକ ଓ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ କିପରି ନାମ ହେବ? ଏହି ଅନାମୀ ଅବସ୍ଥାର କାରଣ କ'ଣ?” ଏଠି ଗୋଟିଏ ପ୍ରାଣୀ କହିଲା, “ମୁଁ ସଦା ତାଜା ଖାଏ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ପୁରୁଣା ଦିଏ। ଏହି କାରଣରୁ ମୋର ନାମ ‘ବାସି ଦାନକାରୀ’। ତାପରେ ଅନ୍ୟଜଣ ‘ସୁଇ ମୁହଁ’ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ, ତ୍ୱରିତ ତାହାର ନାମ ହେଲା, ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ମନ ସହ ଉପରେ ଚଢ଼ିବା ନିମିତ୍ତେ ନିୟନ୍ତ୍ରକ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ। ଆମ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ପାପୀ ହେଉଛି ଲେଖକ, ତେଣୁ ସେ ଏହି ନାମରେ ଚିହ୍ନିତ। ତ୍ୱରିତ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ, ପରେ ସେ ‘ସୁଇ ମୁହଁ’ ହୋଇଯାଏ। ବଡ଼ ଶୂକ୍ରାଣୁ ଓ ଶୁଷ୍କ ଅଂଗ ସହ, ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯଦି ଆପଣ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣିବେ, ଆଉ କିଛି ପଚାରନ୍ତୁ; ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଖାଦ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି।” ଏଉଁପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ଖାଦ୍ୟ ବିଷୟରେ ସତ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି; ଆମର ବିଷୟ ମଧ୍ୟ ଶୁଣ। ଯାହାକୁ ଶୁଣି ଆପଣ ପୁନିପୁନି ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ଆମେ ଭୋଜନ କରୁଛୁ। ଯେଉଁ ଘରରେ ପବିତ୍ରତା ତ୍ୟାଗ ହୋଇଛି, ସେଠାରେ ପିତୃମାନେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି। ଗୁରୁମାନେ ସମ୍ମାନିତ ନୁହନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଘର ନାରୀମାନେ ବଶ କରିଛନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ସଦା ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ରହିଛି, ନିନ୍ଦିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଗର୍ହିତ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପିତୃମାନେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି। ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଏମିତି ଲୋକଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଅଧିକ ପାପମୟ।" "ଏହି ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥାରୁ କିପରି ମୁକ୍ତି ମିଳିବ? ଏକ ରାତି କିମ୍ବା ତିନି ରାତି ଉପବାସ କଲେ, କିମ୍ବା କଠିନ ଚନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ କଲେ? ଯିଏ ନିୟମରେ ଦୃଢ଼ ଓ ପବିତ୍ର ଥାଏ, ସେ ପିତୃ ହୁଏନାହିଁ। ଯିଏ ସଦା ତପସ୍ବୀମାନେ ଆଦର କରେ, ସେ ପିତୃ ହୁଏନାହିଁ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି କୃପାଶୀଳ, ସେ ପିତୃ ହୁଏନାହିଁ। ଯିଏ ପିତୃପୂଜାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ, ସେ ପିତୃ ହୁଏନାହିଁ। ଯିଏ କ୍ଷମାଶୀଳ ଓ ଦାନଶୀଳ, ସେ ପିତୃ ହୁଏନାହିଁ। ଯିଏ ସଦା ଉପବାସରେ ଲିନ, ସେ ପିତୃ ହୁଏନାହିଁ। ଯିଏ ସଦା ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରେ, ସେ ପିତୃ ହୁଏନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କ ଠାରୁ ଆମେ ଜାଣିଲୁ, କିଏ ପିତୃ ହୁଏନାହିଁ। ଏଭଳି ଧାର୍ମିକ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନୁଭବର ଏହି କଥା, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ଓ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ସଂବାଦ ମାଧ୍ୟମରେ ଉନ୍ମୋଚିତ ହୋଇଥିଲା।