ମୋ ଶ୍ରୋତା, ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗଥାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଶୁଣ। ମୋ ଦ୍ୱାରା ରାଜା ଏକ ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ଓ ବୃହତ୍ ଲାଭ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହ ଶୁଭ ଓ ସଉଖ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥାନ କରିଥିଲେ। ସେ ଶୁକେଶ୍ୱର ସ୍ଥାପନା କରି ଏକ ଦିବ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ଯାହା ପରେ ସେ ଶୁକ-ଯଜ୍ଞ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ଏହି ଯଜ୍ଞର ପୁଣ୍ୟେ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କଲେ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଶୁକ (ପଖାଳି) ଦାନ କରି, ସଙ୍ଗମ ସ୍ନାନର ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଜନାନୀ ସହିତ ଏହି ପଖାଳିକୁ ଶବରକୁ ଦେଇ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗମନ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କହାଯାଇଛି, ଯାହା ମଥୁରାରେ ମହାଫଳଦାୟକ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ବଂଶ ଧର୍ମରେ ଅକ୍ଷୟ ଓ ଅବିନାଶୀ। ଏପରି ଭାବରେ, ଶ୍ରୀ ବରାହ ପୁରାଣରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ମହିମା ଅଧ୍ୟାୟ ୧୭୩ ଶେଷ ହେଲା। ତାପରେ ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ: ସଙ୍ଗମର ଶକ୍ତି ଦୁଷ୍ଟକୁ ମଧ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ଏଠାରେ ପୂର୍ବେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଏ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ନିରତ ଥିଲେ, ଯୋଗରେ ପ୍ରବୀଣ ଓ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଥିଲେ। ସେ, ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶାରେ ଏମିତି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମନ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପ୍ରତି ଆକୃଷ୍ଟ ହେଲା। ନିୟମାନୁସାରେ ସେ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଏଭଳି ଉତ୍ତର ଶୃଙ୍ଗ ଓ ମନ୍ମଥୁରାକୁ ମଧ୍ୟ ଗଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନସ୍ଥଳୀରେ ଗିଏ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ। ପୂଜା ଓ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ପୁନଃ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହିଭଳି ଏକ କାଂଟାର ଜଙ୍ଗଲରେ, ଯାହା ନିରଜନ ଓ ନିରବ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଅଳ୍ପଭୟାନ୍ୱିତ ହେଲା। ସେ ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି ଆଗକୁ ଚାଲିଥିଲେ। ସେ ମୃଦୁ କଥାରେ ପଚାରିଲେ: "ତୁମେ କିଏ, ଏହି ଭୟାନକ ଆକୃତିର ଜୀବମାନେ?" "ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରୁହ, କିଏଁ ଏମିତି? ତୁମେ ସଦା ଭୁକ୍କ ଓ ତିରିଷ୍ଣାରେ ପୀଡ଼ିତ, ସହସ୍ଥିତ ଦୁଃଖରେ ଅଛ।" "ତୁମେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି, ଜ୍ଞାନ ଓ ବିବେକ ନାହିଁ।" "ଆମେ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ କିମ୍ବା ଦିନ କିଛି ଜାଣୁନାହିଁ।" "ଏହି ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା ଆମକୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଲାଗେନାହିଁ।" "ତୀବ୍ର, ନିୟନ୍ତ୍ରକ, ଓ ପଞ୍ଚମ, ଲେଖକ—ଏହି ପ୍ରେତମାନେ ଓ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ନାମ କିପରି ହେଲା?" "ଏହି କାରଣ କ'ଣ, ଯେ ତୁମେ ସମସ୍ତେ ନାମହୀନ? ମୁଁ ସଦା ନୂତନ ଖାଏ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ଦେଉଛି।" "ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନାମ ହେଉଛି 'ପୁରୁଣା ଦାତା'।" "ପରବର୍ତ୍ତୀ 'ସୁଇଁମୁହଁ' ଭାବରେ ପରିଚିତ।" "'ତୀବ୍ର' ତାହା ପାଇଁ ଏହି ନାମ।" "ଚିନ୍ତିତ ମନରେ ଉପରେ ଚଢ଼ିବା ଦ୍ୱାରା 'ନିୟନ୍ତ୍ରକ' କୁହାଯାଏ।" "ଆମ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ପାପୀ 'ଲେଖକ', ଏହିପାଇଁ ସେ ଏହି ନାମରେ ପରିଚିତ।" "ତୀବ୍ର ଅସ୍ତିର ହେବା ପରେ, ଉତ୍କ୍ରୁଷ୍ଟ 'ସୁଇଁମୁହଁ' ହୁଏ।" "ବଡ଼ ଶୁକ୍ର ଓ ଶୁଷ୍କ ଅଙ୍ଗ ସହ ଦୁଷ୍ଟ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।" "ଯଦି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣ, ତେବେ ଯାହା ଚାହ, ପଚାର; ସମସ୍ତ ଜୀବ ଖାଦ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ।" "ମୁଁ ସତ୍ୟରେ ତୁମର ଖାଦ୍ୟ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ; ଆମର କଥା ମଧ୍ୟ ଶୁଣ, ହେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଦୟାଶୀଳ।" "ଯାହା ଶୁଣି ତୁମେ ସଦା ଉପେକ୍ଷା କର, ପୁନଃ ପୁନଃ ଅବହେଳା କର।" "ଯେଉଁ ଘରରେ ଶୁଭ ନାହିଁ, ତାହାଁରେ ପିତୃମାନେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି।" "ଯେଉଁଠାରେ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ମାନ ନାହିଁ, ଯେଉଁ ଘର ନାରୀଦ୍ୱାରା ଅଧିକୃତ, ସେଠାରେ।" "ଯେଉଁଠାରେ ନିତ୍ୟ କଳହ ଅଛି, ଅବହେଳିତ ଦ୍ୱିଜ ଓ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ କୁଳରେ, ପିତୃମାନେ ସେଠାରେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି।" ଏପରି ଭାବେ ଏହି କଥା ଦେବବାର୍ତ୍ତା ରୂପେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଏ।