ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ରାଜାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ଜଣାଇଲେ, ଯାହା ଶୁଣି ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରାମ ଓ ପୁରାତନ ସହର ଦାନ କଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ଉଦ୍ୟାନର ଧର୍ମର ମହାଫଳ ଏକ ସ୍ବର୍ଗୀୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ। ଏପରି ଭାବରେ, ବରାହ ପୁରାଣରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ମହିମା ବିଷୟରେ ଏକ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଶ୍ରୀ ବରାହ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ—ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଚାରିଜଣଙ୍କୁ ଆଦର କଲେ: ଶୁକା, ତାଙ୍କ ପିତାମାତା, ଓ ତାଙ୍କର ଧାର୍ମିକ ପତ୍ନୀ। ସେ ତାଙ୍କ ସମ୍ଭାବନା ଅନୁଯାୟୀ ସମ୍ମାନ ଓ ପୂଜା କଲେ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସେଠାରେ ନିଜେ ଅବିରୋଧ ଶୁଭଫଳ ପାଇଁ ମହାଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ଏଉଁ ଯଜ୍ଞରେ ଗୀତ, ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଓ ଶୁଭ କ୍ରିୟା ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କ ପୁଅର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ଉଚିତ ଥିଲା। ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ନିୟମିତ ଭାବରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ବଣିକ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଶୁକାକୁ ଦେଖି, ଅଶ୍ରୁପାତ କଲେ। ମୋ ଦ୍ୱାରା, ରାଜା ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ଓ ବହୁଳ ଲାଭ ପାଇଲେ। ଏଭଳି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ନିଜ ପରିବାର ସହିତ ସେଠାରେ ସୁଖରେ ବାସ କଲେ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଶୁକେଶ୍ୱର ଥାପି, ଦିବ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ଏହି ଯଜ୍ଞ ଶୁକ-ଯଜ୍ଞ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲା; ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ମୋକ୍ଷ ପାଇଲେ। ଶୁକାକୁ ଦାନ କରି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସଙ୍ଗମରେ ସ୍ନାନର ଫଳ ପାଇଲେ। ପତ୍ନୀ ସହିତ, ଶୁକାକୁ ଶବରକୁ ଦେଇ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ ଏଠାରେ କହାଯାଇଛି, ଯାହା ମଥୁରାରେ ମହାଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାର ଧର୍ମରେ ଅକ୍ଷୟ ଓ ଅବିନାଶୀ। ଏପରି ଭାବରେ, ଶ୍ରୀ ବରାହ ପୁରାଣରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ମହିମାର ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ—ସଙ୍ଗମର ଶକ୍ତି ପାପୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ଏଠାରେ ଏହି କଥା ଶୁଣିଯାଏ, ପୂର୍ବକାଳରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେ ନିଜେ ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ଲାଗିଥିଲେ, ସଦା ଭକ୍ତିଶୀଳ ଓ ଯୋଗ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମନ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଉନ୍ମୁଖ ହେଲା। ନିୟମାନୁସାରେ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ ଠିକ୍ ଦିଗରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେହିପରି, ଉତ୍ତର ଶିଖର ଓ ମନମଥୁରାରେ ଯାଇ, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ। ପୂଜା ଓ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ଆଉ ଏକ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏକ କାଣ୍ଟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ନିର୍ଜନ ଓ ନିରବ ଜଙ୍ଗଲରେ, ହୃଦୟରେ କିଛି ଭୟ ନେଇ, ସେ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲି ଦଉଡ଼ି ଦେଖିଲେ। ସେ ମୃଦୁ କଥାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ତୁମେ କିଏ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ଜୀବ?” “ତୁମେ ସଦା ଏକ ଥାନରେ ରୁହୁଛ; କିଏଠି ଯାଉଛ? ସଦା ଭୋକ ଓ ତିଆଁରେ ପୀଡିତ, ବହୁ ଦୁଃଖ ସହି ଚାଲୁଛ।” “ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଅବୁଦ୍ଧିରେ ଘିରିଥିଲେ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବିବେକର ଅଭାବ।” “ଆମେ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ଦିନ ମଧ୍ୟ ଜାଣି ନାହିଁ।” “ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ଦିଗରେ ଯାତ୍ରା ଆମେ ଚାହିଁ ନାହିଁ।” “ତୁରନ୍ତ, ନିୟନ୍ତ୍ରକ, ଏବଂ ପଞ୍ଚମ—ଲେଖନକାର, କିପରି ମୃତ ହୋଇଥିବା ଜୀବ ଓ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର ନାମ ହେବ?” “ତୁମେ ସମସ୍ତେ ନାମହୀନ କାହିଁକି? ମୁଁ ସଦା ନୂତନ ଖାଇଁ, ଜୁନା ଦ୍ୱିଜକୁ ଦେଉଛି।” “ଏହି କାରଣରେ, ଦ୍ୱିଜ, ନାମ ହେଉଛି ‘ଜୁନା ଖାଦ୍ୟ ଦାତା’।” “ଏହି କାରଣରେ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ନାମ ‘ସୁଇ ତୀକ୍ଷ୍ଣ’।” “ଏହି କାରଣରେ, ତୁରନ୍ତ ନାମ ହେଉଛି ‘ତୁରନ୍ତ’।” ଏଭଳି ଶ୍ରୀ ବରାହ ପୁରାଣରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥା ଅତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଆଦରରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି।