ଏହି କଥାରେ, ବଡ଼ ଭାଇ କହିଲେ, "ହେ ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମା, ତୁମେ ଯଦି ଚାହାଁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନେଇଯିବି।" ସେ ତୁରନ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରଥ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏକ ଯାନ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ। ଏହିଠାରେ ସେ କହିଲେ, "ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଉପହାର ନିଅ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ କିଛି ଅମୂଲ୍ୟ ଦାନ ଦିଅ।" ଏପରେ ସେ ସେଠାରୁ ଉଠି ରାଜା ଯେଉଁଠାରେ ବସିଥିଲେ ସେଠାକୁ ଗଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖେଇବି ଏବଂ ଏହା ବିଷୟରେ କହିବି।" ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କ ରାଜାସନର ଅର୍ଧଅଂଶରେ ବସାଇଲେ, ଯେପରି ଧନ ଓ ରତ୍ନ ଦାତା ଥାନ୍ତି। ରାଜା କହିଲେ, "ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଦୂତବାହିନୀ ଯେପରି ଅତି ଶୀଘ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କର, ସେହିପରି କର।" ସେ ରାଜାଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ କାମ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଶଂସା କରି କହିଲେ, "ଶାବାଶ! ଶାବାଶ!" ଏବଂ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ, ଯାହାରେ ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରାମ ଓ ପୁରାତନ ସହର ଦାନ କଲେ। ଏହି ସବୁ ଧର୍ମ ଓ ତପୋବନର ମହାଫଳ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖାଗଲା। ଏହିପରି ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ବିଭାଗରେ ଶ୍ରୀବରାହ ପୁରାଣର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ପରେ, ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ସେ ଚାରିଜଣଙ୍କୁ—ଶୁକ, ତାଙ୍କର ବାପାମାନେ, ଓ ତାଙ୍କର ସତୀ ଜନନୀକୁ—ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ସେମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେଠାରେ ସେ ନିଜେ ଅବିରୋଧିତ ସଫଳତା ପାଇଁ ମହାଯଜ୍ଞ କଲେ। ଏହି ଅବସରରେ ଗୀତ, ବାଦ୍ୟୟନ୍ତ୍ର ଓ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲା, ଯାହା ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଏବଂ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ପ୍ରଭୁ, ସେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଶୁକପକ୍ଷୀକୁ ଦେଖି ବ୍ୟାପାରୀ କାନ୍ଦିପକା ଲାଗିଲେ। ମୋ ଦ୍ୱାରା ରାଜା ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ଓ ବହୁତ ଲାଭ ପାଇଲେ। ଏହିପରି ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ସେଠି ଶୁଭ ଭାବରେ ବସିଥିଲେ। ସେ ଶୁକେଶ୍ୱର ନିର୍ମାଣ କରି ଦିବ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ଏହି ଯଜ୍ଞ 'ଶୁକ-ଯଜ୍ଞ' ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲା; ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ। ଶୁକ ପକ୍ଷୀ ଦାନ କରି ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସଙ୍ଗମରେ ସ୍ନାନ ଫଳ ପାଇଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ସତୀ ସହ ଏହା ଶବରଙ୍କୁ ଦେଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କହାଯାଇଛି, ଯାହା ମଥୁରାରେ ବଡ଼ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ବଂଶ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଅକ୍ଷୟ ଓ ଅବିନାଶୀ। ଏଠି ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ମହିମାର ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ, ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ସଙ୍ଗମର ଶକ୍ତି ପାପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ପାଇପାରନ୍ତି। ଏଠାରେ ପୂର୍ବେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଡ଼ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଥିଲେ। ସେ ଅଧ୍ୟୟନ, ଯଜ୍ଞ, ଭକ୍ତି ଓ ଯୋଗରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିଲେ। ସେ ଏହି ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି କାମନାରେ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମନ ପୁନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ର ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଆଗ୍ରହୀ ହେଲା। ସେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଠୁଥିବା ଦିଗକୁ ଚାଲିଲେ। ସେ ଏଭଳି ଉତ୍ତର ଶୃଙ୍ଗ ଓ ମନ୍ମଥୁରାକୁ ଗଲେ। ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଧ୍ଧ ହେଲେ। ପୂଜା ଓ ପ୍ରଣାମ କରି ସେ ପୁନି ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏକ କାଣ୍ଟାରୁ ଭରିଥିବା ନିର୍ଜନ ଓ ନିରବ ଅରଣ୍ୟରେ ସେ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ହଳକା ଭୟଭୀତ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ସେଠି ଆଖି ଖୋଲି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।