ଏକଥା ସେଇ ସମୟର, ଯେଉଁଠାରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଏକ ପିପଳ, ଏକ ପିଚୁମଣ୍ଡ, ଏକ ବଟବୃକ୍ଷ ଏବଂ ଦଶ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ହେଉଥିବା ଗଛ ଲଗାଇଥିଲେ। ଏଭଳି ଗଛମାନେ, ଯେପରି ଏକ ସଦ୍ଗୁଣୀ ପୁଅ ପରିବାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ସେପରି ଏହି ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଦୃଢ଼ ସଂଯମ ଓ ପ୍ରୟାସରେ ଲୋକଙ୍କୁ ଉପକାର କରନ୍ତି। ଗୋକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ, “ଏହି ଗଛମାନେ ଯାତ୍ରୀମାନେ ପାଇଁ ଛାୟା ଓ ବିଶ୍ରାମ ଦେଇଥାନ୍ତି, ପକ୍ଷୀମାନେ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ଅଟୁଟ ରଖନ୍ତି। ଏହାର ପତ୍ର, ମୂଳ, ଛାଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଂଶ ଜୀବମାନେ ପାଇଁ ଔଷଧ ଭାବେ ଉପଯୋଗୀ। ଏହାର କାଠ ଘରେ ଅନେକ କାମରେ ଲାଗେ, ଏହା ଛୋଟ ଜନ୍ତୁମାନେ ପାଇଁ ଘର ହୁଏ। ଏହି ଗଛମାନେ ବର୍ଷର ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇଥର ଫଳ ଦିଅନ୍ତି, ଯାହା ପକ୍ଷୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏଭଳି ଗଛ ଲଗାଇବାକୁ ‘ପୁଅ ଲଗାଇବା’ ପରି ମହତ୍ତ୍ୱ ଦିଆଯାଏ, ଏହି କଥା ଯେଉଁମାନେ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣନ୍ତି ସେମାନେ ବୁଝନ୍ତି। ଏହି କଥା ଶୁଣି ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ, “ହାୟ! କେତେ ଦୁଃଖର କଥା!”—ଏହା କହି ସେ ଅଚେତନ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସମସ୍ତେ ପାଣି ଛିଟି ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, ତାପରେ ସେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ, “ମଥୁରାରେ ଯେଉଁ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ମନ୍ଦିର ଅଛି, ସେମାନେ ମୋର। ମୁଁ ସେଠାକୁ ଯିବି, ଯଦି ପିତୃରାଜଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଯିବାକୁ ମିଳିବ।” ବଡ଼ଭାଇ କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ଚାହଁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନେଇଯିବି, ହେ ନିଷ୍ପାପ!” ସେମାନେ ଦ୍ରୁତ ଦେବରଥ ସଦୃଶ ଯାନ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ। ବଡ଼ଭାଇ କହିଲେ, “ପିତୃରାଜଙ୍କୁ ଏହି ଉପହାର ଦିଅ, ତାଙ୍କୁ ଅମୂଲ୍ୟ ଦାନ ଦେବା ଦରକାର।” ଏପରି କହି ସେଉଁଠିଠାରୁ ଉଠି ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ସ୍ନେହରେ ଆଧା ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସାଇଲେ, ଏକ ରତ୍ନଦାତା ପରି। ରାଜା କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖେଇବି ଓ କଥା କହିବି। ଯେପରି ସେନା ଅତି ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ଚଳନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ କାର୍ଯ୍ୟ କର।” ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ରାଜାଙ୍କ କଥା ଅନୁସାରେ ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଶଂସା କଲେ—“ଶାବାଶ! ଶାବାଶ!” ତାପରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ରାଜାଙ୍କୁ ଖବର କଲେ, ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରାମ ଏବଂ ପୁରାତନ ସହର ଦାନ କଲେ। ଏହି ମହାତ୍ମ୍ୟ ଶ୍ରୀବନ ଧର୍ମର ଅଦ୍ଭୁତ ଫଳ। ଏହି ପରି ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାର ଅଧ୍ୟାୟ ଶ୍ରୀବରାହ ପୁରାଣରେ ଏଠି ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ପରେ, ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ, “ସେ ଚାରିଜଣ—ଶୁକ, ତାଙ୍କ ପିତାମାତା ଓ ଧର୍ମପତ୍ନୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ତାଙ୍କ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ସେମାନେକୁ ପୂଜା କଲେ। ସେଠାରେ ନିଜେ ଅବିରୋଧ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ମହାୟଜ୍ଞ କଲେ। ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ଓ ମଙ୍ଗଳ କ୍ରିୟା ହେଲା, ପୁଅର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ଯେଉଁଠି ଯଥାଯଥ ଆୟୋଜନ ହେଲା। ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଓ ଶ୍ରେଣୀ ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ବଣିକ ମନରେ ଶୁକକୁ ଦେଖି କାନ୍ଦିପକାଇଲେ। ମୋ ଦ୍ୱାରା ରାଜା ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ଲାଭ ଲାଗିଲେ। ଏପରି ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ ଖୁସିରେ ବଞ୍ଚିଲେ। ସେ ଶୁକେଶ୍ୱର ନିର୍ମାଣ କରି ଦିବ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ସେଠାରେ ଏହି ଯଜ୍ଞ ‘ଶୁକ-ଯଜ୍ଞ’ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା; ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଶୁକକୁ ଦାନ କରି ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସଙ୍ଗମର ସ୍ନାନର ଫଳ ପାଇଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଏହି ଶୁକକୁ ଶବରଙ୍କୁ ଦେଇ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ଏହା ମଥୁରାରେ ମହାଫଳଦାୟି। ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ବଂଶ ଧର୍ମରେ ଅକ୍ଷୟ ଓ ଅବିନାଶୀ। ଏହିପରି ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ମହିମାର ଅଧ୍ୟାୟ ଏଠି ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ଏହାପରେ ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ, “ସଙ୍ଗମର ଶକ୍ତି ପାପୀମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।