ସେ ସମୟରେ, ସେଠାରେ ଥିବା ଗଛମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଆକୃତି ଓ ଶୋଭାମୟ ଅଙ୍ଗ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ପୁଷ୍ପମାଳା ଓ ପୁଷ୍ପର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ନିରନ୍ତର ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ରାଜାଙ୍କର କର୍ମଚାରୀମାନେ ଗଛମାନେକୁ କାଟିବା ଓ ଉପଡ଼ିବା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହି ଭାବରେ ପୁଷ୍ପମାଳା ହରାଇ ଗଛମାନେ ମାତ୍ର ମୂଳ ଓ ତଣ୍ଡ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲେ। ସେଠାରେ ଥିବା ଦେବତାଟିଏ ପଥର ରୂପରେ ଏକ ମାଟି କିମ୍ବା ଇଟ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହୋଇ ଅଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ଥିବା ଜଳଭରା ପାତ୍ରଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟମୟ; ଏହା ସେଇ ଉଦ୍ୟାନର ସିଞ୍ଚନ ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ। ଯଦି ଫଳ ଦେଇଥିବା ଗଛମାନେ, କିମ୍ବା ସୁନାର ଗଛ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧ୍ୱଂସ ହେଉନାହିଁ, ତେବେ ଏଠାରେ ଯେପରି ଅପଙ୍ଗତା ଦେଖାଯାଇଛି, ତାହା କେବେ ହେବ ନାହିଁ। ତାପରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପଚାରିଲେ, “ଏଠାରେ କୁଆଁ-ଦେବତା ବନେଇବାର ଶୁଭ ଫଳ କ’ଣ?” ତାହାର ଉତ୍ତରରେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ କହିଲେ, “ଯଜ୍ଞ କରିଲେ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ, ଦାନ କଲେ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ। ଜଳାଶୟ, କୁଆଁ, ପୋଖରୀ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ମନ୍ଦିର—ଏମାନେ ସବୁ ଉତ୍ତମ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଭୂମି ଓ ଗାଈ ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ଲୋକ ମିଳେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଗୁଣଗାନ କରାଯାଏ। ଗୋଟିଏ ପିପଳ, ଗୋଟିଏ ପିଚୁମଣ୍ଡ, ଗୋଟିଏ ବଟ ଓ ଦଶ ପ୍ରକାରର ପୁଷ୍ପବନ୍ତୀ ଗଛ—ଏମାନେ ଯେମିତି ଜନ୍ମ କୁଳକୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ସେହିପରି ଶ୍ରମ ଓ ନିୟମରେ ଲାଗି ଲୋକ ଏମାନେକୁ ଲାଗେଇଥିବା ଫଳ ମିଳେ।" ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପୁନି ପଚାରିଲେ, "ପଥିକମାନେ ପାଇଁ ଛାୟା, ବିଶ୍ରାମ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ଯେଉଁଠାରେ ମିଳେ, ସେଉଁଠି କ’ଣ ଫଳ?" ତାହାର ଉତ୍ତର ହେଲା, "ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ପତ୍ର, ମୂଳ, ଛାଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ଜୀବମାନେ ପାଇଁ ଔଷଧ ହୁଅନ୍ତି। ତାଙ୍କର କଠ ଘରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ, ଏବଂ ଛୋଟ ଜନ୍ତୁମାନେ ପାଇଁ ଏହା ଗୃହ ହୁଏ। ଏମାନେ ବର୍ଷର ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇଥର ଫଳ ଦେଉଛନ୍ତି, ପକ୍ଷୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ ଏହି ଫଳ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହିପରି ଗଛ ଲାଗାଇବାକୁ ପୁତ୍ର ଲାଗାଇବା ସମାନ ବୋଲି ବୁଝନ୍ତି।" ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଶ୍ରୀ ବରାହ ଦେବ କହିଲେ, "ହାୟ! କି ଭୟଙ୍କର!"—ଏହିପରି କହି ସେ ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେଠାରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଜଳ ଛିଟି ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତନା ଦେଲେ ଓ ସେ ଜ୍ଞାନ ଫେରିଲେ। ଏବେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ, "ମଥୁରାରେ ଯେଉଁ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ମନ୍ଦିର ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ମୋର। ମୁଁ ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ, ଯଦି ପିତୃରାଜଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଯିବା ହୁଏ।" ଜ୍ୟେଷ୍ଠ କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମେ ଚାହ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନେଇଯିବି, ହେ ପାପହୀନ।" ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଦେବ ରଥ ସଦୃଶ ଯାନରେ ଚଢ଼ିଲେ। ତାପରେ କହିଲେ, "ଏହି ଉପହାର ରାଜାଙ୍କୁ ନେଉ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଅମୂଲ୍ୟ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।" ଏପରି କହି ସେ ଏଠାରୁ ଉଠି ରାଜା ଯେଉଁଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଗଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଓ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖେଇବି ଓ ତାହା ବିଷୟରେ କହିଦେବି। ଯେପରି ଏକ ସେନା ଅତି ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଚାଲେ, ସେପରି ତୁମେ କର।" ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ରାଜା କହିଥିବା ସବୁ କାମ ଠିକ୍ ଭାବରେ କଲେ। ସେମାନେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି "ଶାବାଶ! ଶାବାଶ!" ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ତାପରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଏହି ସବୁ ଘଟଣା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯାହା ଶୁଣି ରାଜା ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରାମ ଓ ପୁରାତନ ସହର ଦେଇଲେ। ଏହି ଉଦ୍ୟାନ ଧର୍ମର ମହାଫଳ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଅଟୁଟ ରହିଗଲା। ଏହିପରି ଗୋକର୍ଣ୍ଣର ମହତ୍ତ୍ୱ ବିବେଚନା ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ପରେ ଶ୍ରୀ ବରାହ ଦେବ କହିଲେ—ସେ ଚାରି ଜଣଙ୍କୁ, ଅର୍ଥାତ୍ ଶୁକ, ତାଙ୍କର ପିତାମାତା ଓ ଧର୍ମପତ୍ନୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ସମ୍ଭବତା ଅନୁଯାୟୀ ସେମାନେକୁ ପୂଜା କଲେ। ସେଠାରେ ନିଜେ ଅବିରୋଧ ଫଳ ପାଇଁ ମହାଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ଓ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କର ପୁତ୍ରର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଥିଲା। ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଓ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଶୁକ ପରାଟିକୁ ହୃଦୟରେ ଦେଖି, ସେ ବଣିକ ଅଶ୍ରୁପାତ କଲେ।