ଏହି କଥାରେ, ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବା ଲୋକମାନେ ବହୁତ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅନେକ ଲୋକ ଅଟକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କର କୁକୃତ୍ୟ ଛାଡିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଦୁଃଖ ଦିନରେ, ଏକ ଶେଖ ଶିଂହ ପିଞ୍ଜାରରେ ଅଟକିଥିବା ପରି ଭାବିଲେ—“କିଏ ଆମେଁକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ?” ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଖି, ଏକ ମହିଳା ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଲେ—“ହାୟ! ଏତେ ଦୁଃଖ!” ଏହି ସମୟରେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ଭାବରେ ପୀଡିତ ହେଇଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ହାତ ଯୋଡି, ମୃଦୁ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ସ୍ୱରରେ ଦୀରେ-ଦୀରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ—“ମୁଁ ଯଦି ଏଠାରେ ରହିବି, ରାଜାଙ୍କୁ ଅଟକାଇବି।” ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବା ସାଥି, ସମସ୍ତେ ନିଜ ହୃଦୟକୁ ଶାନ୍ତ କରି ସେଉଁଠି ପଚାରିଲେ—“ତୁମେ କିଏ? ଆମେଁକୁ କହ, ଏଠାକୁ କାହିଁକି ଆସିଛ?” ଗୋକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ—“ପୂର୍ବରୁ, ମୁଁ ତମମାନେଁକୁ ଦେଖିଥିଲି, ତମମାନେଁ ସୁନ୍ଦର ଆକୃତି ଓ ମନୋହର ଚକ୍ଷୁ ଥିଲେ। ଏବେ ତମମାନେଁ ଅସ୍ଥିର ଦେଖାଯାଉଛ, ଏହି ଦେଖି ମୋର ଦୁଃଖ ବଢ଼ିଗଲା।” ସେଉଁଠି ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠା, ତାଙ୍କ ପ୍ରକୃତିର ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, କଥା କହିଲେ। ସେମାନେ ଏବେ ଅସ୍ଥିର, କିନ୍ତୁ ଏହି ପୂର୍ବରୁ ସେମାନେ ମନୋହର ଆକୃତି ଓ ଅଙ୍ଗ ଥିଲେ, ଫୁଲ ଉତ୍ପାଦନରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କର କର୍ମଚାରୀମାନେ ଚେଦି ଓ ଉପଡ଼ି କରି ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ କରିଥିଲେ। ଫୁଲର ମାଳା ବିନା, ମୂଳ ଓ ତଣ୍ଡ ଛଡା ଅନ୍ୟ କିଛି ରହିନଥିଲା। ଏଠାରେ ଦେବତା ଏକ ପଥର ଅଟା, ମାଟି କିମ୍ବା ଇଟ ଦ୍ୱାରା ଘେରା। ଏହି ଜଳପୂର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ଉପବନର ସିଞ୍ଚନ ପାଇଁ ଉପକୃତ। ଫଳ ଧରୁଥିବା ଗଛ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣର ଗଛ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦି ସେମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବେ, ଏପରି ବିକୃତି ଏଠାରେ ହେବ ନାହିଁ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପଚାରିଲେ—“ଏଠାରେ କୁଆଁ-ଦେବତା କରିବାର ଫଳ କ’ଣ?” ଜ୍ୟେଷ୍ଠା କହିଲେ—“ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ; ଦାନ ଦ୍ୱାରା ମୋକ୍ଷ ମିଳେ। ଜଳାଶୟ, କୁଆଁ, ପୋଖରୀ, ଦେବତାଙ୍କ ମନ୍ଦିର—ଏହି ସମସ୍ତ ଦାନର ଫଳ ତୁଳନାରେ ଭୂମି ଦାନ ଓ ଗାଁ ଦାନର ଫଳ ବଢ଼ିଆ।” ଏକ ପିପଳ, ଏକ ପିଚୁମଣ୍ଡା, ଏକ ବଟ ଓ ଦଶ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଧରୁଥିବା ଗଛ—ଯେପରି ଏକ ଭଲ ପୁଆ ଘରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ସେପରି ସହଯୋଗ ଓ ନିୟମରେ ଗଛ ଲଗାଇବା ଉତ୍ତମ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ—“ଯାତ୍ରୀମାନେଁକୁ ଛାଯା ଓ ବିଶ୍ରାମ ଦେବା, ପକ୍ଷୀମାନେଁ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ଦେବା—ଏହି ଗଛ ତାଙ୍କ ପତ୍ର, ମୂଳ, ଚାଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ଜୀବମାନେଁ ପାଇଁ ଔଷଧ ହେବେ। ତାଙ୍କ ଲକଡ଼ି ଘରେ ବ୍ୟବହାର ହୁଏ, ଏହି ଗଛ ଛୋଟ ପ୍ରାଣୀମାନେଁ ପାଇଁ ଘର ହେବେ। ଏକ ବର୍ଷର ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇଥର ଫଳ ଦେଇଥିବା ଏହି ଗଛର ଫଳ ପକ୍ଷୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜୀବମାନେଁ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏପରି ଗଛ ଲଗାଇବା, ପୁଆ ଲଗାଇବା ପରି, ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିବା ଲୋକମାନେଁ ନିଶ୍ଚିତ ଉପକୃତ ହେବେ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ—“ହାୟ! ଏତେ ଦୁଃଖ!” ଏହି କହି ସେ ଅଚେତନ ହେଇ ପଡ଼ିଗଲେ। ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଜଳ ଛିଟି ଦେଇ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, ଶ୍ରୀ ବରାହ ପୁନର୍ବା ଚେତନ ହେଲେ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ—“ମଥୁରାରେ ଏହି ଉପବନ ଓ ମନ୍ଦିର ମୋର ଅଟା।” ସେ କହିଲେ—“ମୁଁ ଯଦି ଏଠାକୁ ଯିବି, ଆଦିପୁରୁଷ ରାଜାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଯିବି।” ଜ୍ୟେଷ୍ଠା କହିଲେ—“ତୁମେ ଚାହିଲେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନେଇଯିବି, ହେ ନିର୍ମଳ।” ସେ ଦ୍ରୁତ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆକାରର ଯାନରେ ଚଢ଼ିଲେ। ସେ କହିଲେ—“ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି ଉପହାର ଦିଅ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଅମୂଲ୍ୟ ଦାନ ଦିଅ।” ଏପରି କହି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଏଠାରୁ ଉଠି, ଯେଉଁଠି ରାଜା ବସିଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଯାଇଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ, କହିଲେ— ସେ ଆଦର ସହ ବାସନା ରେ ଅଧା ରାଜାସନରେ ବସିଥିଲେ, ମାନେ ରତ୍ନ କିମ୍ବା ଧନ ଦାନ କରୁଥିବା ପରି। ରାଜା କହିଲେ—“ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଦ୍ଭୁତ କିଛି ଦେଖାଇବି ଓ ଏହି ବିଷୟରେ କହିବି, ହେ ସାର୍!” ଯେପରି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେନା ଚଳିଥାଏ, ସେପରି ତୁମେ କରିବା ଉଚିତ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ରାଜାଙ୍କ କଥା ଅନୁସାରେ ସମସ୍ତ କାମ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଶଂସା କରି କହିଲେ—“ଶାବାଶ! ଶାବାଶ!