ମୁଁ ମଥୁରାକୁ ଯାଇଥିଲି; ମାର୍ଗରେ, ଜଳରେ ଆବୃତ ସାଗର ପାର କରିବାକୁ ହେଲା। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କରିବାକୁ ପଡିବ, ଦୟାକରି ଅନୁମତି ଦିଅ। ତେବେ, “ମୋ ପୁଅ, ତୁମେ ମଥୁରାକୁ ଯାଅ ଏବଂ ମୋର ବର୍ତ୍ତମାନ ସ୍ଥିତି ଦେଖ,” ବୋଲି ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳିଲା। ଏପରେ ସେ ଉତ୍ତମ ପକ୍ଷୀ ନୌକାରେ ବସିଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ରେ ଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଯିବାର ଖବରକୁ ସମସ୍ତେ ହୃଦୟରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, “ହେ ପକ୍ଷୀ, ଆମର ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ତୁମେ କିଛି କରିବା ଦରକାର,” ବୋଲି କହାଗଲା। ଏଠି, ପିଞ୍ଜରା ଭିତରେ ବନ୍ଦି ଥିବା ଟିଆ ପକ୍ଷୀର କଥାବାର୍ତ୍ତା ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତେ ଉପକୃତ ହେଲେ। ଏହିପରେ ଏକ ବଡ଼ କାରାବାନ ଆସିଲା, ଯାହା ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ସାଗରର ପରି ମୂଲ୍ୟବାନ। ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶଂଖ୍ୟାରେ କୁଳି ଶତାବ୍ଦୀ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣଙ୍କ ସହ ଏହି ସାଗରରୁ ଆସିଥିବା ଲୋକମାନେ ଥିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଘରକୁ ପଠାଇଲେ। ଏହିପରେ ସେମାନେ ସେ ବଣିକଙ୍କୁ ନିଜ ବାପା ପରି ସେବା କଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିବା ପବିତ୍ର ବରାହ ପୁରାଣର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ପରେ, ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ: ପ୍ରଥମ ଦିନରେ ଯେପରି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥିଲା, ତେଣୁ ତେର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ହେଲା। ସେଠାରେ ଥିବା ଦେବୀମାନେ ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ଦକ୍ଷ ହେଉଥିଲେ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନିଜ ଘରକୁ ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁ ମଲିନ, ଦୁଃଖିତ, ଭଙ୍ଗୁର ଭୂଷଣ ଓ ଭୂଷା ପିଣ୍ଡିଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ବିକୃତ, ଘାଉ ଓ ରକ୍ତରେ ବିହୃତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହିପରି ଦୁଃଖଦ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଜାଣିଲେ—ଯେଉଁଠି ପୁଅ ନାହିଁ, ସେଠି ପଥ, ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ଏହି ଅବସ୍ଥାର କାରଣ ଜାଣିବାକୁ ସେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଦେବୀମାନେ କହିଲେ: “ସେ ପ୍ରଭୁ ସ୍ୱୟଂ କାଳ ଅଟୁଟ, ଯିଏ ସଦ୍କର୍ମ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। ସେ ଅନନ୍ୟ କାଳ ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ଉତ୍ତର ମାଗୁଥିଲେ।” ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପୁନି ନମସ୍କାର କରି, ନିଶ୍ଚିତତା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ: “ମୋର ଏହି ଦୁଃଖର ବିକୃତି ଯଦି ଖୋଲିଦେବେ, ଯଦିଓ ଏହା ଗୁପ୍ତ ରଖିବା ଉଚିତ—” ଏହିପରେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜେଷ୍ଠା ଦେବୀ କହିଲେ: “ଶୁଣ, ବାଳକ, କିପରି ଏହି ବିକୃତି ହେଲା, କହିଦେଉଛି।” “ମଧୁ ନାମକ ମନୋହର ଏକ ସହର ଅଛି, ଯାହା ମାନବକୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଉଛି। ସେଠାକୁ ଭକ୍ତିସହିତ, ଚାରିମାସ ଉପବାସ ଓ ପୂଜା କରି ସେ ଯାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ଚମତ୍କାର ବିହାର ଉଦ୍ୟାନ ଥିଲା, ଉତ୍ତମ ପ୍ରାଚୀର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା। ସେଠି ମୌସମ ଭେଦରେ ମନୋହର ଫଳଦାୟୀ ଗଛ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେଇ ସମସ୍ତ ବିହାର ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଫଳଦାୟୀ ଗଛକୁ ଦାସମାନେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ଅନେକ ଲୋକ ବାଧା ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟ ମନୋଭାବ ଥିବା ସେମାନେ ଥମ୍ବିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଖି, ଏକ ପିଞ୍ଜରାରେ ଅଟକିଥିବା ସିଂହ ପରି, ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—‘କିଏ ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ?’” ଏହି ସମୟରେ ଜଣେ ଦେବୀ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦି କହିଲେ, “ହାୟ! କେତେ ଭୟଙ୍କର!” ଏହି ଦୁଃଖରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଭାବରେ ପୀଡିତ ହେଲେ। ସେ ହସ୍ତ ଜୋଡି, ମୃଦୁ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ସ୍ୱରରେ ଦେବୀମାନେ ଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏଠାରେ ଥାଇଲେ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବି।” ଏହି କଥା କହିବା ସହିତ, ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ତୁମେ କିଏ? କାହିଁକି ଏଠାକୁ ଆସିଛ?” ଗୋକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ, “ପୂର୍ବେ ମୁଁ ତୁମେମାନେ ଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲି, ସୁନ୍ଦର ଦେହ ଓ ଆକର୍ଷକ ନୟନରେ। ଏବେ ତୁମେମାନେ ଅବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହୋଇପଡିଛ, ମୋର ଦୁଃଖ ବଢ଼ିଯାଉଛି।” ଏହି ସମୟରେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବଡ଼ ଦେବୀ ନିଜ ପ୍ରକୃତିର ଫୁଲ ଧାରଣ କରି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ମୁହଁମୁହଁ ଆସି କଥା କହିଲେ।