ଏକ ସମୟର କଥା, ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ତିନି ମାସ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିପାରିବା ଯେଉଁଠି ଦେଉଁଥିଲେ, ସେଠାରୁ ଦେବୀମାନେ ସେଉଁଠି ଦେଇ କହିଲେ, “ତୁମେ ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ଦୁଃଖିତ ହେଉନାହିଁ।” ଏପରେ ସେମାନେ ଚାଲିଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହିପରି ଦେବୀମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଆସୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କର ନୌକା ଉତ୍ତମ ବାୟୁରେ ଉପରକୁ ଉଠିଗଲା। ବହୁମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଓ ଅନେକ ଦ୍ରବ୍ୟ ନେଇ ଆଣାଯାଇଥିଲା। ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଖୋଜିଲେ କିନ୍ତୁ ଦେଖି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଲୋକମାନେ ଚିତ୍କାର କରି ଉଠିଲେ। ଲଜ୍ଜାରେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ମକରମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ବୁଡ଼ିଯାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଭାବିଲେ। ଏହି ରତ୍ନମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଅଂଶ ଦେବାକୁ ସଂକଳ୍ପ କରିଲେ। ଏଭଳି ଦ୍ୱୀପରେ ରହିଥିବା ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଭାରି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ମନ୍ତ୍ର ନେଇ ଅସ୍ପଷ୍ଟତା ହେତୁ ତାଙ୍କ ଶୁକା (ଟିଆ) ଏହି ଘଟଣା ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ଏହି ଦିନେ ମୁଁ ମଥୁରାକୁ ଯାଇଥିଲି, ମାର୍ଗରେ ଜଳରେ ଆବୃତ ସମୁଦ୍ର ପାର କରିଥିଲି—ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଯିବାକୁ ପଡିବ, ଅନୁମତି ଦିଅ। ତାଙ୍କ ପିତା କହିଲେ, “ପୁଅ, ତୁମେ ମଥୁରାକୁ ଯାଅ ଓ ମୋର ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖ।” ଏପରେ ଶୁକା କହିଲେ, “ଏହିପରି ହେଉ,” ଏବଂ ସେ ନୌକା ଚଢ଼ିଗଲେ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦୁଃଖ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ଭାରି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। “ଟିଆ, ଆମର ଜୀବନ ନିମିତ୍ତେ ତୁମେ କିଛି କରିବା ଦରକାର,” ବୋଲି କହିଲେ। ପିଞ୍ଜରାରେ ରହୁଥିବା ଶୁକାଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଓ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ୟା ଉପରେ ଆଲୋକ ପଡ଼ିଲା। ଏହିପରି ଏକ ବଡ଼ ବାଣିଜ୍ୟ ଦଳ ଆସିଲା, ଯେଉଁଠି ଅନେକ ରତ୍ନ ଥିଲା, ସେମାନେ ସମୁଦ୍ର ପରି ମୂଲ୍ୟବାନ। ସେମାନେ ସମଗ୍ରେ କୁଳି ଶଙ୍ଖ୍ୟା ଦୁଇ ଥିଲେ, ସମୁଦ୍ରରୁ ଆସିଥିବା ଲୋକମାନେ ସହିତ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ସେମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ବାଣିଜ୍ୟୀକୁ ସେମାନେ ନିଜ ପିତା ପରି ସେବା କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ମହତ୍ମ୍ୟ ବିଷୟରେ ଦିବ୍ୟ ବରାହ ପୁରାଣର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଶ୍ରୀବରାହ ଏହା ଅନୁସାରେ କହିଲେ: ପ୍ରଥମ ଦିନ ଯେମିତି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଥିଲା, ତେଣୁ ତ୍ରୟୋଦଶୀ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ତେଣିଏ। ସେଇ ଦେବୀମାନେ ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନିଜ ଘରକୁ ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଦେବୀମାନଙ୍କ ମୁହଁ ମଳିନ, ଅଳଙ୍କାର ଓ ବସ୍ତ୍ର ଭଙ୍ଗୁର ଥିଲା। ସେମାନେ ଅସ୍ୱସ୍ଥ ଦେହ, ଘାଉ ଓ ରକ୍ତରେ ଭିଜା ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ପୁଅ ନଥିବା ପାଇଁ କୌଣସି ମାର୍ଗ, ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ଏହି ଜାଣି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସେମାନଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ବଦଳି ଯିବା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଦେବୀମାନେ କହିଲେ: ସେଇ ପ୍ରଭୁ ସମୟ ନିଜେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ କର୍ମର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରାଯାଏ। ସେଇ ଅନନ୍ତ ସମୟ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଓ ତାହାର ଉତ୍ତର ଦେଉଥିଲେ। ନିଶ୍ଚିତତା ପାଇଁ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପୁନି ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। “ମୋର ଦୁଃଖର ଏହି ଅବସ୍ଥା ଯଦି ଖୋଲିଦେବେ, ଯଦିଓ ଏହା ଗୁପ୍ତ ରହିବା ଉଚିତ—” ଏହିପରେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଦେବୀ କହିଲେ: “ଶୁଣ, ପୁଅ, ଏହି ଅବସ୍ଥା କିପରି ହେଲା ତୁମକୁ କହୁଛି। ମଧୁ ନାମକ ଆନନ୍ଦମୟ ନଗର ଅଛି, ଯାହା ମାନବଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ସେଠାକୁ ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଚାରି ମାସର ପବିତ୍ର କ୍ରିୟା ପାଳନ କରି ଗଲେ। ସେଠାରେ ଚମତ୍କାର ପାର୍କ ଓ ଉଚ୍ଚ ପ୍ରାଚୀର ଘେରା ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଋତୁରେ ଫଳ ଦେଇଥିବା ଗଛ ଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ପାର୍କ ଓ ଫଳଦାୟକ ଗଛମାନେ ସେଠିର ସେବକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।” ଏଭଳି, ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥା ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଘଟିଥିଲା।