ଏକ ସୁନ୍ଦର ପର୍ବତ ଉପରେ ରକ୍ଷା ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ। ସେଠାରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ତୁମ ପିତାଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରଣ କରି ବେଳେକୁ ଯାଅ।" ଏହାପରେ, "ମୁଁ ତୁମେ ପାଉଁ ଦେଉଥିବା ସମୟରେ ପାଣିରେ ପାଉଁ ଦେଉଛି," ବୋଲି ଗୋକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ। ତାଙ୍କର ଚୁଞ୍ଚ ଦ୍ୱାରା ପାଣିର ଜୀବମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବାର କଥା ପକ୍ଷୀ କହିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ସେ ଝଟପଟ ତାଙ୍କୁ ପାର କରି ଜଟାୟୁଙ୍କ ପଛକୁ ନେଇଗଲେ। ତାପରେ, ଏକ ଗଭୀର କଣ୍ଠରୁ ମୃଦୁ ସ୍ୱରେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି କିପରି କଥା କହିବେ, ସେଭଳି ସେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ପଦ୍ମପୁଷ୍ପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହ୍ରଦ ଦେଖାଗଲା। ସେଠାରେ ଫୁଲ ଚୟନ କରି କେଶବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ପରେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଏକ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ଲୁଚିଗଲେ, ପକ୍ଷୀଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସେଠାରେ ରହିଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେଇ ଦେବୀମାନେ ପୁଣି ପୂର୍ବବତ୍ ଫେରିଆସିଲେ। ତେବେ ଭୂକର୍ଷାରେ ପୀଡିତ, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ମହାତ୍ମା ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଅଭିନନ୍ଦନ ପାଇଁ ସେମାନେ ଆସିଲେ। "ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ତିନି ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ଯାହା ଦରକାର, ଦିଅ," ବୋଲି ଦେବୀମାନେ କହିଲେ। ସେମାନେ ଏହା କରି ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟ ଓ ଶୋକହୀନ ରହିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ପରେ ସେମାନେ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ପ୍ରତିଦିନ ଏଭଳି ଆସୁଥିଲେ। ଏହାପରେ, ନୌକା ଉତ୍ତଳ ହେଲା ଏବଂ ଉପଯୁକ୍ତ ବାୟୁରେ ଚାଲିଲା। ବହୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଆଣାଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କୁ ଖୋଜାଯାଇଲା, କିନ୍ତୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲେ ନାହିଁ; ଏହାଦେଖି ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ। "ଲଜ୍ଜାରେ ତାଳମାଥିଲେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ମକରମାନେ ବସୁଥିବା ଗଭୀର ସମୁଦ୍ରକୁ ଚଳିଗଲେ," ବୋଲି ଅନ୍ୟମାନେ କହିଲେ। "ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଓ ଉତ୍ତମ ଭାଗ ଦେବୁ," କହି ସେମାନେ ମନସ୍ତାପ କଲେ। ଦ୍ବୀପରେ ବସିଥିବା ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଏହି ଦୁଃଖରେ ଭାସିଯାଇଥିଲେ। ମନ୍ତ୍ରର ଅସ୍ପଷ୍ଟତା ଦ୍ୱାରା, ପକ୍ଷୀ ଏହି ଘଟଣା ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। "ମୁଁ ମଥୁରାକୁ ଯାଇଛି; ମାର୍ଗରେ ଜଳରେ ଢାକା ସମୁଦ୍ର ପାରି ଯିବାକୁ ପଡିବ," ବୋଲି ତାଙ୍କୁ କୁହିଲେ। "ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଯିବି," ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କଲେ। "ପୁଅ, ତୁମେ ମଥୁରାକୁ ଯାଅ ଏବଂ ମୋ ବର୍ତ୍ତମାନ ସ୍ଥିତି ଦେଖ," ବୋଲି ପିତା କହିଲେ। ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀ ନୌକାରେ ଚଢିଗଲେ। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟରେ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। "ହେ ପକ୍ଷୀ, ଆମ ପରିତ୍ୟାଗ ହେବା ନିମିତ୍ତେ ତୁମେ କିଛି କରିବା ଦରକାର," ବୋଲି କହିଲେ। ଖଞ୍ଜିରେ ରହୁଥିବା ଶୁକପକ୍ଷୀଙ୍କ ଆଲୋଚନା ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ପରେ ଏକ ବ୍ୟାପାରୀ ଦଳ ଏସେ, ସମୁଦ୍ର ସମାନ ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେମାନେ ଦୁଇଶ଼ିଏଜଣ ଥିଲେ, ସମୁଦ୍ରରୁ ଆସିଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ସେମାନେ ଘରକୁ ପଠାଇଲେ। ସେମାନେ ସେ ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କୁ ନିଜ ପିତା ପରି ସେବା କରିଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ବରାହପୁରାଣର ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ମହାତ୍ମ୍ୟର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ପରେ ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ପ୍ରଥମ ଦିନ ଯେପରି ଆବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟ, ତେଣୁ ତ୍ରୟୋଦଶୀ ଦିନ ମଧ୍ୟ ହେଲା। ସେଇ ଦେବୀମାନେ ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ ଦେଇ ଘରକୁ ଭୁଲିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଦେବୀମାନଙ୍କ ମୁହଁ ଅନୁଚିତ, ଅଳଙ୍କାର ଓ ବସ୍ତ୍ର ଭଙ୍ଗୁର ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖାଗଲା। ସେମାନେ ଅଙ୍ଗବିକଳ, ଆଘାତ ଏବଂ ରକ୍ତରେ ପ୍ରବାହିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ। ପୁଅ ନଥିଲେ କୌଣସି ପଥ, ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ମିଳେନାହିଁ। ଏହି ଜଣି ସେ ତାଙ୍କ ରୂପ ପରିବର୍ତ୍ତନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ପଚାରିଲେ। ତାପରେ ଦେବୀମାନେ କହିଲେ, "ସେ ପ୍ରଭୁ କାଳ ନିଜେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ କର୍ମର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରାଯାଏ।