ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ତୀତିଲି ତାଙ୍କର ଦେହରେ କୁସୁମ୍ପୁରାଇ ହୋଇ, ଏକ ମହା ପର୍ବତକୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠି ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ନିବାସକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଦୀପ୍ତିରେ ଚମକୁଥିଲା। ତୀତିଲି ଚିନ୍ତା କରିଲେ, “ଏଠି କେଉଁ ଛାଉଣ୍ଡିଏ ଘୁରୁଛି? କେବେ, କାହିଁକି? ତଥାପି, ସେ ମୋର ପିତା।” ଏପରି ଭାବନାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଲଗି ତୀତିଲି ଲିନ୍ ହେଇଥିଲେ। ପରେ, “ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର,” ବୋଲି ସେ ଏକ ଉତ୍ତମ ଆସନରେ ବସିଲେ। ଅନେକ ଦେବୀମାନେ ଏଠିକୁ ଆସିଲେ, ଯେପରି ଏକ ଦେବୀ ଆସିଥିଲେ। ସେଠି ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ, ନୃତ୍ୟ ଚାଲିଥିଲା, ସେମାନେ ମନ ଭରି ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ଦେବୀଙ୍କର ଡାହାଣ ଦିଗରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଗୃଧ୍ରପକ୍ଷୀମାନେ ଥିଲେ। ତୀତିଲି ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପ୍ରକଟ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରଖାଗଲେ। ସେମାନେ ତୀତିଲିକୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କିପରି ଏଠିକୁ ଆସିଲା?” ତୀତିଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୋର ପିତା ତିରିକା ଉପରେ ଅଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ରକ୍ଷା ଆଶାରେ ମୁଁ ଏହି ଉତ୍ତମ ପର୍ବତକୁ ଆସିଛି।” ପକ୍ଷୀମାନେ କହିଲେ, “ତୁମେ ତିରିକା ନିକଟକୁ ଯାଉ, ତୁମ ପିତାଙ୍କର ପଥ ଅନୁସରଣ କର।” “ମୁଁ ତୁମେ ପାଦ ଦେଉଥିବା ପରି ଜଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି।” “ମୁଁ ମୋର ଚଞ୍ଚୁ ଜଳରେ ଦିଅଇବି, ତେଣୁ ଜଳଚର ଜୀବମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବେ।” ତୀତିଲିକୁ ଶୀଘ୍ର ଏପରି ଅପରାହ୍ନ କରି, ଜଟାୟୁଙ୍କର ପଛକୁ ପହଁଚିଲେ। ତୀତିଲି ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଓ କଣ୍ଠରୁ ଗଭୀର ଶବ୍ଦରେ, ମୂଦୁ ଭାବରେ ଯଥା ଧର୍ମିକ ଲୋକ ଉଚିତ, କହିଲେ। ସେଠି ଏକ ହ୍ରଦ ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ପଦ୍ମ ଫୁଟିଥିଲା, ରତ୍ନ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ପଥରରେ ସୁସଜ୍ଜିତ। ତୀତିଲି ପୁଷ୍ପ ଏକତ୍ର କରି କେଶବ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ଏକ ଅନ୍ୟଜଣ ଦେଖି ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଲୁଚି ରହିଲେ, ଏହାକୁ ତୀତିଲିଙ୍କ ଅନୁମତିରେ କଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ, ସେହି ଦେବତାମାନେ ପୁଣି ଆସିଲେ, ଯେପରି ପୂର୍ବରୁ ଥିଲେ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ପାଇଁ, ଯିଏ ଭୋକରେ ବିପର୍ୟସ୍ତ, ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଉପରେ ଅଟୁଟ, ଏକ ମହାତ୍ମା— ସେମାନେ କହିଲେ, “ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଏହିପରି ଦିଅ, ଯାହାରେ ସେ ତିନି ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତ ହେବେ।” ଏପରି କରି, ସେମାନେ କହିଲେ, “ଭୟ ହୁଅନି, ଦୁଃଖ ନକର।” ଦେବୀମାନେ ଚାଲିଗଲେ, ଏଭଳି ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଆସୁଥିଲେ। ତାପରେ, ତିରିକା ଉପରେ ଉତ୍ତଳ ପବନ ଚାଲି, ତିରିକା ଉପରେ ଉଠିଲା। ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଆଣାଯାଇଲା, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଣାଯାଇଲା। ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଖୋଜାଗଲା, କିନ୍ତୁ ଦେଖାଯାଇଲା ନାହିଁ; ତେଣୁ ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ। ଲଜ୍ଜାରେ ବିଭୋର ହୋଇ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମକରମାନେ ର ନିବାସକୁ ଲୁଚି ଯାଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ କହିଲେ, “ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଯଥାଯଥ ଅଂଶ ଦେବାଯିବ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଂଶ ଦିଅବା। ଏଭଳି, ଦ୍ୱୀପରେ ବସିଥିବା ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ।” ମନ୍ତ୍ର ଉପରେ ଅସ୍ପଷ୍ଟତା ହେବାରୁ, ତୀତିଲି ଏହାକୁ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ ଖବର କଲେ। ତୀତିଲି କହିଲେ, “ମୁଁ ମଥୁରାକୁ ଗଲି; ରାସ୍ତାରେ, ଜଳରେ ଢାକା ସାଗର ଉପରେ— ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଯିବି; ଅନୁମତି ଦିଅ।” ପିତା କହିଲେ, “ଯା, ମୋ ପୁତ୍ର, ମଥୁରାକୁ ଯାଉ ଓ ମୋର ଏବେର ଅବସ୍ଥା ଦେଖ।” ଏପରି କହି, ତୀତିଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏହିପରି ହେଉ,” ଓ ସେ ଉତ୍ତମ ପକ୍ଷୀ ତିରିକାରେ ବସିଲେ। ସେମାନେ ଶୁଣିଲେ ଯେ ସେ ଏକ ଦୁଃଖ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି ଓ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଛି, ସେମାନେ ଏହାକୁ ମନେ ଗହଣ କଲେ। “ହେ ପକ୍ଷୀ, ଆମର ଉତ୍ତାର ପାଇଁ, ତୁମେ କିଛି କରିବା ଦରକାର।” ତୀତିଲି ଚଞ୍ଚୁର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଆଲୋଚନା ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ଏକ ପିଞ୍ଜରରେ ରଖାଯାଇଥିଲା। ତାପରେ, ଏକ ବଡ଼ କାଫିଳା ଆସିଲା, ସାଗରପରି ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସମସ୍ତେ, କୁଳି ନମ୍ବରରେ କୁଳି ଜଳଜୀବୀମାନେ ସହିତ, ଏଠିକୁ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସନ୍ତୋଷ ଓ ଆଦର କରି, ସେମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।