ଏହି ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ, ଏକ ବିପରୀତ ପବନ ଉଠିଲା; ଜହାଜରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ନାଉକିଆ ଅଚେତ, ଭ୍ରମିତ ଓ ଦୁର୍ବଳ ହେଇପଡିଲେ। ସେମାନେ ବିନାମୂଳ୍ୟରେ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, “ହାୟ, କେମିତି ଦୁଃଖ! ଏହା କ’ଣ? ଆମେ କେଉଁଠି ଯାଉଛୁ?”—ସମସ୍ତେ ଏକାଉଁ ଉପରେ ଅପବାଦ ଲଗାଇ, ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଇପଡିଲେ। ସେମାନେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ, “ଆମ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ସବୁଠାରୁ ଅଧମ, ଯିଏ ଏହି ଦୁଃଖ ଆଣିଛି?” ଏଭଳି ବିଳାପ କରୁଥିବାବେଳେ, ଚାରିଜଣ ଏକାଠି ଆସିଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ଉପରେ ଅପବାଦ ଓ ଦୋଷାରୋପ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ନିଶ୍ଚୟ ହେଲା—“ଏକ ପୁତ୍ରହୀନ ପୁରୁଷର କୌଣସି ନିୟତି ନାହିଁ।” ଏହି କଷ୍ଟଦାୟକ କ୍ଷଣରେ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ?—ସମସ୍ତେ ଏହା ଚିନ୍ତା କରିଲେ। ଏବେ, ଶୁକ କହିଲେ, “ମୁଁ ଆବଶ୍ୟକ ସବୁ କାମ କରିବି; ତୁମେ ମନକୁ ଅସ୍ଥିର କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ଏଭଳି ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରି, ଶୁକ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଉଠାଇ ନେଲେ। ନିମ୍ନଭାବରେ ଚାଲି, ଶୁକ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ଏହି ଅତି କଷ୍ଟଦାୟକ ଓ ଅପାର ଜଳ ମାଧ୍ୟମରେ ସୁରକ୍ଷିତ କଲେ। ଏହି ଦୁଃଖ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶୁକଙ୍କ ଦେହରେ କୁହୁଡି ପଡିଗଲା; ସେ ବିଶାଳ ପାହାଡକୁ ଦେଖିଲେ। ଶୁକ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିବାସକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଅତି ଅଲୋକିକ ଚମକରେ ମଣିପ୍ରଦୀପ୍ତ ହେଉଥିଲା। ଏଠାରେ ଶୁକ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଏହି ଛୋଟ ଛୋଟ ଛୋଟ ଛାନ୍ହା କିଏ? କେବେ ଏଠାରେ ଆସିଛି, କିଏ ଏଠାରେ ଆସିଛି? ତଥାପି, ସେ ମୋ ପିତା।” ଏଭଳି ଭାବନାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଲାଗି ଶୁକ ଲିନ ହେଇ ରହିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, “ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର,” କହି ଶୁକ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆସନରେ ବସିଲେ; ଏଠାରେ ଅନେକ ଦେବୀମାନେ ଆସିଲେ, ଯେପରି ଏକ ଦେବୀ ଆସିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଗୀତ, ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଓ ନୃତ୍ୟ ଚାଲିଥିଲା; ସମସ୍ତେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଗୃଧ୍ର ପକ୍ଷୀମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏଠାରେ ଶୁକ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ମନେ ରଖି, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଲେ। ସେମାନେ ଶୁକଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କିପରି ଏଠାରେ ଆସିଛ?” ଏପରେ ଶୁକ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୋ ପିତା ଆଉ ଝାଲିରେ ଅଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ମୁଁ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାହାଡକୁ ଆସିଛି।” ପକ୍ଷୀମାନେ କହିଲେ, “ତୁମେ ଝାଲି ନିକଟକୁ ଯାଉ, ତୁମ ପିତାଙ୍କ ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କର।” “ମୁଁ ତୁମେ ପାଦ ଯେଉଁଠି ରଖିବ, ସେଉଁଠି ଜଳରେ ପଦ ରଖିବି।” “ମୁଁ ମୋ ଚୁଞ୍ଚୁ ଜଳରେ ଦିବି, ତେବେ ଜଳଜନ୍ତୁମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବେ।” ଏଭଳି କରି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଅପାର ଜଳ ଅତିକ୍ରମ କରାଇ, ଜଟାୟୁଙ୍କ ପିଛୁ ଉପରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଠାରେ ଶୁକ ନିଜ ହୃଦୟ ଓ କଣ୍ଠରୁ ଗଭୀର ସ୍ୱରରେ, ଏକ ଦୟାଳୁ ଲୋକ ଭଳି କ୍ଷମାଶୀଳ କଥା କହିଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ହ୍ରଦ ଥିଲା, ଯାହା ମନି ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଓ ପଦ୍ମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଶୁକ ଫୁଲ ଏକତ୍ର କରି, ଦେବତା କେଶବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସେଉଁଠି ଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିଜକୁ ଗୁପ୍ତ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ, ଶୁକଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସେଉଁଠି ରହିଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ, ସେହି ଦେବତାମାନେ ପୁନଃ ପୂର୍ବବତ୍ ଆସିଲେ। ଏବେ, ଭୋକରେ ପୀଡିତ, ବ୍ରହ୍ମନ୍ରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଓ ମହାତ୍ମା ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ସ୍ୱାଗତ ପାଇଁ—“ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଏପରି ଦିଅ, ଯାହାରେ ସେ ତିନି ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତି ପାଇବେ।” ଏହା କରି ସେମାନେ କହିଲେ, “ତୁମେ ଭୟମୁକ୍ତ ହେଉ; ଦୁଃଖ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ଦେବୀମାନେ ଯାଇଗଲେ, ଏଭଳି ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଆସୁଥିଲେ। ଏହାପରେ, ନାଉକିଆ ଝାଲି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପବନରେ ଉଠି ଚାଲିଗଲା। ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଆଣି ଦିଆଗଲା। ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ସମସ୍ତେ ଚିତ୍କାର କଲେ। ଲଜ୍ଜାରେ ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ ମକରାର ନିବାସରେ ଡୁବିଯାଇଛି ବୋଲି ଭାବିଲେ। “ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅଂଶ ଅନୁଯାୟୀ ରତ୍ନ ଦେବା; ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅଂଶ ଦେବା।” ଏଭଳି, ଦ୍ୱୀପରେ ବସିଥିବା ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ। ମନ୍ତ୍ର ନେଇ ଭ୍ରାନ୍ତି ହେବାରୁ, ଶୁକ ଏହି ଦୁଃଖ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ଖବର କଲେ।