ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ, ତୀତିର୍ଥ ଉପରେ ଏକ ଶୁକପାଖୀଙ୍କର କଥା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଖବର ଦେଲେ। ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ସମ୍ମାନ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଏବଂ ବ୍ୟବହାର ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ମନ ପୁଣି ଏଠାରୁ ଦୂରେ ବ୍ୟାପାରୀ ହେବା ପାଇଁ ଯିବାକୁ ଚାହିଲା। ସେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ—"ମୁଁ ଏଠାକୁ ଅନେକ ଜିନିଷ ଆଣିବି, ମଣିମାଳିକା ଓ ସାଗର ଯାତ୍ରୀମାନେ ସହିତ।" ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଘୋଷଣା କରି ସେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଉଚିତ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ସଂଗ୍ରହ କଲେ। ଦେବତାଙ୍କ ଗୃହରେ ମାତା-ପିତାଙ୍କଠାରୁ ମଙ୍ଗଳମୟ ଶବ୍ଦ ନେଇଲେ। ସେ କହିଲେ, "ତମେ ସମସ୍ତେ ମୋର ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ," ଓ ଜନାନୀମାନେ ପାଇଁ—"ତମେ ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଯଥାଯଥ ଭାବେ କରିବେ।" ପତ୍ନୀମାନେ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ତାପରେ ସେ ଯାତ୍ରା ଜାହାଜକୁ ଗଲେ। ସମସ୍ତେ ଜାହାଜରେ ବସିଲେ, ନାଉକା ଚାଳକମାନେ ସହ। ଏହି ସମୟରେ ଭାଗ୍ୟ ବଳରେ ବିପରୀତ ପବନ ବହିଲା; ସମସ୍ତ ନାଉକା ଚାଳକ ଅଚେତନ, ଭ୍ରମିତ ଓ ଦୁର୍ବଳ ହେଇପଡ଼ିଲେ। ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ—"ହାୟ, କେତେ ଦୁଃଖ! ଏହା କ'ଣ? ଆମେ କେଉଁଠି ଯାଉଛୁ?" ଏହି ଭୟ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟତାରେ ସେମାନେ ପ୍ରତିଏକ ଉପରେ ସନ୍ଦେହ କଲେ, ଅବସ୍ଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖଦାୟକ ହେଲା। ତେବେ ସେମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଆମ ମଧ୍ୟରେ କେଉଁଠି ସବୁଠାରୁ ପାପୀ ଏଠାରେ ଚଢ଼ିଛି ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିନାଶ ହେଲା?" ଏପରି ଦୁଃଖ ଜଣାଇ ସେମାନେ ଚାରିଜଣ ଏକଠି ଆସିଲେ। ସେମାନେ ପରସ୍ପର ଦୋଷାରୋପ କଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ନିଷ୍କର୍ଷ ହେଲା—"ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କର ପୁତ୍ର ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଭାଗ୍ୟ ନାହିଁ।" ଏହି ଦୁଃଖଦ ସମୟରେ କ'ଣ କରିବା ଉଚିତ, ସେଥିରେ ଚିନ୍ତା ହେଲା। ଏବେ ଶୁକ କହିଲେ, "ମୁଁ ଆବଶ୍ୟକ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି, ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଉଠାଇଲେ। ନମ୍ର ଭାବରେ ଏବଂ ଶକ୍ତି ଦେଇ, ସେ ଅତି କଷ୍ଟଦାୟକ ଓ ଅଗମ୍ୟ ଜଳ ମାଧ୍ୟମରେ ପିତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶୁକଙ୍କ ଦେହ କୁଞ୍ଚିତ ହେଲା, ସେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିବାସକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଅପୂର୍ବ ତେଜରେ ଅଲୋକିତ। ଶୁକ ଭାବିଲେ—"ଏଠି କିଏ ଏହି ଛୋଟ ବଛା ଘୁରୁଛି? କେବେ, କିଏ ପାଇଁ? ତଥାପି, ସେ ମୋର ପିତା।" ଏଭଳି ଚିନ୍ତାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବ୍ୟତୀତ କଲେ। "ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର," ବୋଲି ସେ ଏକ ଉତ୍ତମ ଆସନରେ ବସିଲେ। ଅସଂଖ୍ୟ ଦେବୀମାନେ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ଏଠାରେ ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ, ନୃତ୍ୟ ଚାଲିଥିଲା, ସମସ୍ତେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଡାହାଣପଟେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଗୃଧ୍ରପକ୍ଷୀମାନେ ଥିଲେ। ଶୁକ ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କଲେ, ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସାଇଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ ଓ ପଚାରିଲେ—"ତୁମେ କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଲ?" ତେବେ ଶୁକ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ମୋର ପିତା ତିରେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମୁଁ ଏହି ଉତ୍ତମ ପାହାଡ଼କୁ ଆସିଛି।" ପକ୍ଷୀମାନେ କହିଲେ—"ତୁମେ ତିରକୁ ଯାଅ, ତୁମ ପିତାଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରଣ କର।" "ମୁଁ ତୁମେ ପାଉଁ ଦେଉଥିବା ସ୍ଥାନରେ ପାଉଁ ଦେଇପାରିବି।" "ମୁଁ ମୋର ଠୁଣ୍ଠି ଜଳରେ ଦିଅଲେ, ସମସ୍ତ ଜଳଚର ପ୍ରାଣୀ ନଶ୍ଟ ହେବ।" ଏପରି କହି ସେ ଦ୍ରୁତ ତାଙ୍କୁ ଆଉପାରେ ଓଠାଇ ଜଟାୟୁଙ୍କ ପିଛଳେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ହୃଦୟ ଓ କଣ୍ଠରୁ ଗଭୀର ଓ ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ ନୀତିମାନଙ୍କ ପରି କଥା କହିଲେ। ସେଠାରେ ଜଳକୁମୁଦ ରହିଥିବା ଏକ ହ୍ରଦ ଥିଲା, ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଓ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ। ସେ ଫୁଲ ଆଣି କେଶବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଏକ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ଲୁଚି ରହିଲେ, ଶୁକଙ୍କ ଅନୁମତିରେ। କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ ଦେବତାମାନେ ପୁଣିଥରେ ପୂର୍ବବତ୍ ଫେରିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଯେଉଁ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଭୋକରେ ଦୁଃଖିତ, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ମହାତ୍ମା, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାଗତ ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।