ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଶବରୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଗୋକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ, “ମୋ ପୁଅ ପାଇଁ ଏହି ସୁଆ ଓ ଏହାର ପିଞ୍ଜରା ମୋତେ ଦିଅ।” ଏହି ଉପରେ ଶବରୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ସରସ୍ୱତୀ ସଂଗମର ଫଳ ଯେତେବେଳେ ମୋତେ ଦେବ, ସେତେବେଳେ ଏହି ସୁଆ ଦେଇଦେବି। ମଣିଷ ସରସ୍ୱତୀ ସଂଗମରେ ଯେଉଁ ଫଳ ପାଏ, ସେ ଫଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଏହି ସଂଗମର ଫଳ ଓ ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ ଶ୍ରବଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଯାହାକୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ବ୍ରତ କରାଯାଏ, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ସେ କେବେ ଯମନଗରକୁ ଯାଏନାହିଁ, ବରଂ ବିଷ୍ଣୁଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।” ଏହାପରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଓ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ମହିମା ବିଷୟରେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ତାପରେ ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ମେଳ ଲାଭ ହୁଏ, ତାହା ମାଆ ବାପାଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେବା ଉଚିତ। ସୁଆର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବେକୀ ଲୋକ ଏହିପରି ଖବର ଦେଲେ। ସେ ସୁଖ ଓ ସମ୍ମାନ ଲାଭ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ମନ୍ୟତା ମିଳିଲା। ପୁଣି, ତାଙ୍କ ମନ ଏଠାରୁ ବ୍ୟବସାୟ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଯିବାକୁ ଚାହିଲା। ସେ କହିଲେ, ‘ମୁଁ ଏଠାରେ ଅନେକ ଜିନିଷ ଆଣିବି, ରତ୍ନପରୀକ୍ଷକ ଓ ସାଗର ଯାତ୍ରୀ ମାନେ ବି ସହ।’ ଏହିପରି ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କରି ସେ ଯାତ୍ରାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଆବଶ୍ୟକ ଖାଦ୍ୟ ପାନୀୟ ସଂଗ୍ରହ କଲେ, ମାଆ ବାପାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଲେ। ଘରର ଦେବତାଙ୍କ ଠାରୁ ମାଆ ବାପାଙ୍କ ଶୁଭବାଣୀ ପାଇଲେ। ସେ କହିଲେ, ‘ମୋ ବାପାଙ୍କ ସେବା ସମସ୍ତେ କରିବେ, ଓ ମହିଳାମାନେ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟ ଯଥାଯଥ କରିବେ।’ ଜଣେ ପତିଭକ୍ତା ପତ୍ନୀଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ସେ ଯାତ୍ରା ନାଉକାରେ ଚଢ଼ିଲେ। ସମସ୍ତେ ନାଉକାରେ ଚଢ଼ି, ନାଉକାର ଲୋକମାନେ ସହ ଯାତ୍ରା କରୁଥିଲେ। ତେବେ ଭାଗ୍ୟର ବଳରେ ବିପରୀତ ପବନ ଆସିଲା, ନାଉକାର ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅଚେତନ, ଅସ୍ଥିର ଓ ଦୁର୍ବଳ ହେଇପଡ଼ିଲେ। ସେମାନେ କ୍ଷୁଦ୍ର କଥାରେ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, “ହାୟ! କେଉଁ ଦୁଃଖ! ଏହା କ’ଣ? ଆମେ କେଉଁଠି ଯାଉଛୁ?” ସେମାନେ ଏହି ବିପଦ ଆଣିଛି କିଏ, କିଏ ଅଧମ ଲୋକ ଏଠାରେ ଚଢ଼ିଛି—ଏହି ଭାବରେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟରେ ଅଭିଯୋଗ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଚାରିଜଣ ଏକାଠି ହୋଇ ଦୁଃଖ କଥା କହିଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ଦୋଷ ଦେଲେ। ସମସ୍ତେ ଏହି ନିଷ୍କର୍ଷକୁ ଆସିଲେ—‘ଯାହାର ପୁଅ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଭାଗ୍ୟ ନାହିଁ।’ ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ ଭାବିଲେ। ଏହିପରି ସମୟରେ ଶୁକ କହିଲେ, “ମୁଁ ସମସ୍ତ କାମ କରିଦେବି, ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ଏଭଳି କହି ଶୁକ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦୁର୍ଗମ ଜଳ ମାଧ୍ୟମରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ନେଇ ଚାଲିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସୁଆ ରୋମାଞ୍ଚିତ ଶରୀର ସହ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧାମ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖିଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, “ଏହି ଛାଗଲା କିଏ? କେବେ, କାହିଁକି ଏଠାରେ? ତଥାପି, ସେ ମୋ ବାପା।” ଏପରି ଭାବନାରେ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବ୍ୟସ୍ତ ରହି, ‘ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର’ କହି ଉତ୍ତମ ଆସନରେ ବସିଲେ। ସେଠାରେ ଅନେକ ଦେବୀମାନେ, ଯେପରି ଶେଷପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିଥିଲେ, ସେମାନେ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ, ନୃତ୍ୟ ଆଦି ହେଉଥିଲା, ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଡାହାଣ ପଟେ ଦେବତା ଓ ଗୃଧ୍ରମାନେ ବସିଥିଲେ। ସୁଆ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କହି, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରି, ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଲ?” ତେବେ ସୁଆ ଉତ୍ତର ଦେଲା, “ମୋ ବାପା ତିନି ତିନି ତରଫରେ ନାଉକା ଉପରେ ଅଛନ୍ତି।