ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ପରା ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ ଜୀବନର ସମସ୍ତ କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ କରି କହିଲେ। ପରାଙ୍କୁ ଯାହା ଅପ୍ରିୟ ଲାଗିଥିଲା, ତାହା ଏହି ତପସ୍ବୀ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅପ୍ରିୟ ଲାଗୁଥିଲା। ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏହି ମହାପରା ଗଭୀର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅସିତ ଓ ଦେବଳ ମହାମୁନିମାନେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ; ଏହି ସହିତ ଅଙ୍ଗିରା, ତୈତ୍ତିରୀୟ, ରୈଭ୍ୟ, କାଣ୍ବ, ମେଧାତିଥି, କୃତ, ବାମଦେବ, ଆଶ୍ୱଶିରା, ତ୍ରିଶୀର୍ଷ, ଗୌତମ ଓ ଉଦର ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତ ମୁନିମାନେ ଶୁକଙ୍କୁ ଆସି ଧର୍ମର ନୀତି ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଏହି ଅବସରରେ ଏକ ମୁନି କହିଲେ: “ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନିବେଶିତ ଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଶିଶୁବାସ୍ତାରେ ଭଲ ଚାଳ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କେବେ କେବେ ବିପଥରେ ଗଲି। ମୋ ଶିକ୍ଷକ ସଦା ମୋତେ ରୋକିଥିଲେ, କାରଣ ମୁଁ ଅନ୍ୟାୟ କଥା କହୁଥିଲି। ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ତର୍କ ଓ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ, ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ମତ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା। ଏଭଳି ମୋତେ ମୋ ଗୁରୁ ଓ ଉତ୍ତମ ମୁନିମାନେ ରୋକିଥିଲେ। ଶୁକ ଦ୍ୱାରା କ୍ରୋଧରେ ଏକ ଶାପ ଦିଆଯାଇଥିଲା: ‘ଏହି ଶିଶୁ କେବଳ କଥା କହିବାରେ ଲାଗିଥିବା।’ ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ସହିତ, ମୁଁ ଶୁକଙ୍କ ଅନୁଜ ହୋଇ ପରିଣତ ହୋଇଗଲି। ମୁନିମାନେ ଏହି ମହାପୁରୁଷ ଶୁକଙ୍କୁ ତତ୍ତ୍ୱର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଜ୍ଞାତା ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଭବିଷ୍ୟତ କାଳରେ, ମୁଁ ଏହି ଶୁକଙ୍କୁ ବର ଦେବି। ସେ ସଦା ସଜ୍ଜନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ନିବେଶିତ ରହିବେ। ମଥୁରାରେ ଦେହ ଛାଡିବା ପରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକକୁ ଯିବେ। ସେ ସଦା ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ଶକ୍ତି ସହିତ ‘ମଥୁରା’ ଓ ‘ମଥୁରା’ ନାମ କୁ ବିନା କ୍ଳାନ୍ତି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ। ମୁଁ ଏକ ଶବରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରା ପଡିଥିଲି, ଯିଏ ମୋତେ ଏକ ପିଞ୍ଜାରରେ ରଖିଥିଲେ। ମୁନିଙ୍କ ଦୟାରେ, ଜ୍ଞାନ କେବେ ମୋତେ ଛାଡି ଯାଇନାହିଁ। ଏହିପରି ଦୟାଶୀଳ ଜନ, ଆପଣ ଶାନ୍ତିରେ ରହନ୍ତୁ; ଦୁଃଖକୁ ମନରେ ଲାଗିବା ଦିଅନ୍ତୁନାହିଁ। ଏହି ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା କଥା ଶୁକଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିଲା। ମୁଁ ଏଠାରେ ବସିଛି, ମୂଦୁ ଜନ, ବ୍ୟବସାୟ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି; ପୁନଃ ଆମେ ଆମ ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ ଇଚ୍ଛାମତ ଫେରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ମଥୁରାର ବାସିନ୍ଦା ହେବାକୁ ଶୁଣି, ପରା ଏହିପରି କଥା କହିଥିଲେ। ଏହିପରି କଥା ହେଉଥିବାବେଳେ, ଶବରୀ ତାଙ୍କ ଶୟନରୁ ଉଠିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ସେବକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରା, ରମ୍ୟ ଓ ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ତିନି ଏହି ଆଦରଣୀୟ ଅତିଥିକୁ ହୃଦୟପୂର୍ବକ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ମା, ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଥିଲେ। ପରାଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ଅତିଥିର ପୂଜାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଥିଲା। ଶବରୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ପରା ତାଙ୍କ ଅତିଥିର ସମ୍ମାନ କଲେ। ଫଳ ମାଂସ ମିଶାଇ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ମଧୁ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏହିପରି ଶବରୀ କହିବା ପରେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ: “ଏହି ପରା ଓ ଏହାର ପିଞ୍ଜାର ମୋ ପୁଅ ପାଇଁ ଦିଅ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶବରୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ସରସ୍ୱତୀର ଫଳ ଦିଆଯିବାବେଳେ, ମୁଁ ପରାକୁ ଦେବି।” ଯେଉଁ ଫଳ ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ସରସ୍ୱତୀ ସଙ୍ଗମରେ ଲାଭ କରେ, ତାହା ଖାସ କଥା; ଏହି ସଙ୍ଗମ ବିଷୟର ଫଳ ଓ ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ କଥା ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଯାହା ପାଇଁ ବ୍ରତ କରାଯାଏ, ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ସେ ଯମପୁରୀକୁ ଯାଇନାହିଁ; ବିଷ୍ଣୁର ଲୋକକୁ ଯାଏ। ଏପରି ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଓ ସରସ୍ୱତୀର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଥିବା ଶ୍ରୀମଦ୍ ବରାହ ପୁରାଣର ଏକ ଶତ ସପ୍ତତି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ: “ଏଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଏହି ପୁଣ୍ୟକୁ ନେଇ, ନିଜ ମା ଓ ବାପାଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିବା ଉଚିତ।